2 Coríntios 2
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs VC
1 Maam se mꞋuunoga doa, mꞋkɔŋ tɛrl gɔtse ki jaay, mꞋasen ɓaa tujn̰ maakse ey sum.
1 Eu decidi, pois, comigo mesmo não tornar a visitar-vos, para não vos contristar;
2 Anum kɛn maam jaay Ꞌtujsega maakse se, maam kic ɓo maakum Ꞌtuju, bin se nam am tɛɗum jaay maakum raap se gɔtɔ, taa naase lɛ paac, maakse tujga.
2 porque, se eu vos entristeço, como poderia esperar alegria daqueles que por mim foram entristecidos?
3 Kɛn ɔlumo jaay mꞋraaŋseno maktub se, taa maam mꞋje eyo kaaɗ kɛn mꞋɓaa gɔtse ki se, jeegen am kɛɗn maak‑raap se ɓo, Ꞌtɛrl am tujn̰ maakuma. Maam mꞋjeel maakum ki, kɛn maam jaay maakum raap se, naase kic ɓo Ꞌpaacki maakse Ꞌraapo.
3 Se vos escrevi estas coisas foi para que, quando eu chegar, não sinta tristeza precisamente da parte dos que me deviam alegrar. Confio em todos vós que a minha alegria seja a de todos.
4 Kaaɗ kɛn maam mꞋraaŋseno se, maam maakŋ maak‑tuj ki ɔɔ mꞋmaakŋ kaa‑maan ki ɔɔ mꞋuun nirlum dɛna dose ki. Maam mꞋraaŋseno se taa mꞋasen tujn̰ maakse eyo, num taa aki jeele maam se, mꞋjese dɛn aak eyo.
4 Foi numa grande aflição, com o coração despedaçado e lágrimas nos olhos, que vos escrevi, não com o propósito de vos contristar, mas para vos fazer conhecer o amor todo particular que vos tenho.
5 Kɛn deba jaay tujga maakŋ jeege se, kɛse naan̰ tujum maakŋ maam eyo, num naan̰ tujsen maakŋ naase paacki. Naɓo taar se jꞋɔn̰te Ꞌtɛɗin̰ki Ꞌdeel doa.
5 Se alguém causou tristeza, não me contristou a mim, mas de certo modo - para não exagerar - a todos vós.
6 Gɛn debm bin se, kɛn jee dɛna uunin̰ga kaamin̰ se ɓo, bɛɛn̰ga sum.
6 Basta a esse homem o castigo que a maioria dentre vós lhe infligiu.
7 Taa naan̰ se ɓo naase Ꞌtɛɗin̰ki kalɗɛ, ɔɔ ɛɗin̰ki kaay kaama, ey num sɔm maak‑tujn̰ ese se Ꞌdeel don̰a.
7 Assim deveis agora perdoar-lhe e consolá-lo para que não sucumba por demasiada tristeza.
8 ꞋBooyki mꞋasen taaɗa, debm bin se Ꞌtaaɗin̰ki tal, naan̰ Ꞌjeele, naase se Ꞌjen̰ki.
8 Peço-vos que tenhais caridade para com ele,
9 Anum kɛn ɔlumo jaay maam mꞋraaŋseno maktubm se, kɛn naase jaay Ꞌtookki taarum paac lɛ, maam mꞋkaakŋ jeel ro ki.
9 Quando vos escrevi, a minha intenção era submeter-vos à prova para ver se éreis totalmente obedientes.
10 Num Ꞌbooyki mꞋɗeekseni: debm jaay naase Ꞌtɛɗin̰kiga kalɗɛ se, maam kic mꞋtɛɗin̰ga kalɗɛ, kɛn maam ɓo mꞋtɛɗin̰ga kalɗɛ naan al‑Masi ki kic num, taa naase.
10 A quem vós perdoais, também eu perdôo. Com efeito, o que perdoei - se alguma coisa tenho perdoado - foi por amor de vós, sob o olhar de Cristo.
11 Bin ɓo *Ɓubm sitange ajeki kɔŋ kaan̰ dal eyo, ɔɔ nakŋ naan̰ je tɛɗa se lɛ, naajege kꞋjeelin̰ki tak.
11 Não quero que sejamos vencidos por Satanás, pois não ignoramos as suas maquinações.
12 Kɛn maam jaay mꞋaan maakŋ gɛgɛr kɛn Troas ki gɛn taaɗn Labar Jiga gɛn *al‑Masi jeege tu se, ey num gɔtn se Mɛljege ɔɔɗumga ɗoobo ute maraadin̰a.
12 Quando cheguei a Trôade para pregar o Evangelho de Cristo, apesar da porta que o Senhor me abriu,
13 Naɓo kɛn mꞋaan jaay mꞋɔŋ te gɛnaam Tit ey se, maakum tap ɓo ɔŋ ɗaar eyo. Gɔtn se maam mꞋiin̰ mꞋɔn̰ gɛnaagen ɗoobm al‑Masi ki ɔɔ mꞋɓaa taa naaŋ Masedoan ki.
13 o meu espírito não teve sossego, porque não achei o meu irmão Tito. Despedi-me deles e parti para a Macedônia.
14 KꞋtɔɔmki *Raa, ute ɗoobm al‑Masi se daayum naan̰ tɛɗjeki kꞋleeki jꞋɔkki mɛtn Isan cir nakge paac se. Gɔtn ɓaa se paac Raa ɔljen naaje se ɓo kꞋtaaɗ taar al‑Masi se jeege tu taa an̰ jeele. Ɔɔ taar naan̰ se lɛ, tec aan gɔɔ nakŋ oot nijimi kɛn oot wɔɔk dɔɔɗ gɔtɔ ɓaa se paac se.
14 Mas graças sejam dadas a Deus, que nos concede sempre triunfar em Cristo, e que por nosso meio difunde o perfume do seu conhecimento em todo lugar.
15 Ɗeere, naajege se kꞋtecki aan gɔɔ nakŋ oot nijimi kɛn al‑Masi ɛɗ Raa ki se. Naajege kꞋtaaɗki taar al‑Masi jeege tun Raa utu aɗen kaaja ɔɔ jeege tun Raa utu aɗen kut kici.
15 Somos para Deus o perfume de Cristo entre os que se salvam e entre os que se perdem.
16 Jee mɛtin̰gen uun ɗoobm kutu se lɛ, nakŋ ootn nijim ese se ootɗen aan gɔɔ nakŋ ooyga kooyo kɛn aɗen kɔl gɔtn yo ki ɔɔ jee mɛtin̰gen kuuy uun ɗoobm kaaja se lɛ, nakŋ ootn nijim ese se ootɗen aan gɔɔ nakŋ iŋg zɛɛrɛ kɛn aɗen kɔl gɔtn kaaj ki. Num naabm magal ese se tap ɓo naŋa jaay an̰ kaasn gɛn tɛɗn naan̰ se?
16 Para estes, na verdade, odor de morte e que dá a morte; para os primeiros, porém, odor de vida e que dá a vida. E qual o homem capaz de uma tal obra?
17 Naaje se kꞋtecki aan gɔɔ jee dɛngen kuuy eyo, kɛn lee taaɗ taar Raa jeege tu tɛɗin̰ aan gɔɔ nakŋ suukŋ gɛn kɔŋ ɗim ro ki se. Num gaŋ kꞋtɛɗkiga kalaŋ ute al‑Masi se, naaje kꞋtaaɗki taar mɛt ki ute maakŋ kalaŋ aan gɔɔ jee kɛn Raa ɓo ɔlɗeno.
17 É que, de fato, não somos, como tantos outros, falsificadores da palavra de Deus. Mas é na sua integridade, tal como procede de Deus, que nós a pregamos em Cristo, sob os olhares de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.