1 Coríntios 4
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs VC
1 Tap ki num, aakjeki, naaje se lɛ, kꞋjee tɛɗn naabm al‑Masige ɔɔ nakŋ *Raa kɛn ɔyin̰ga kɔyɔ kɛn jeege jeel mɛtin̰ ey se, Raa ɛɗjesin̰ga kaam jije taa jꞋan̰ taaɗin̰ jeege tu.
1 Que os homens nos considerem, pois, como simples operários de Cristo e administradores dos mistérios de Deus.
2 Anum debm jꞋɛɗin̰ga naka kaam jin̰ se, n̰Ꞌɔn̰te tujn̰ ɔrmin̰ do ki.
2 Ora, o que se exige dos administradores é que sejam fiéis.
3 Maam se ɔlum eyo kɛn naase ɓo amki kɔjn̰ bɔɔrɔ dom ki, ey lɛ kɛn jee kɔjn̰ bɔɔrge ɓo am kɔjn̰ bɔɔrɔ dom ki. Ɔɔ maam mala kic ɓo, mꞋkɔjn̰ bɔɔrɔ dom ki eyo.
3 A mim pouco se me dá ser julgado por vós ou por tribunal humano, pois nem eu me julgo a mim mesmo.
4 Ɗeere, maakum ki se, mꞋjeele maam se mꞋtuj te ɗim eyo. Naɓo kɛse am kɔŋ ɗaapm taarum eyo. Anum debm kɛn am kɔjn̰ bɔɔrɔ dom ki se, Mɛljege.
4 De nada me acusa a consciência; contudo, nem por isso sou justificado. Meu juiz é o Senhor.
5 Taa naan̰ se ɓo kɛn kaaɗin̰ jꞋɔndin̰ jaay aan te ey se, ɔn̰te Ꞌkɔjki bɔɔrɔ do nam ki, anum Ꞌbooyki Mɛljege aɗe ɓaa jaayo. Naan̰ ɓo nakŋ kɛn jꞋɔyin̰ga kɔy maakŋ gɔt kɛn ɔɔɗ se, naan̰ utu an̰ kɔɔɗn Ꞌtooɗn tal. Ɔɔ taar kɛn maakŋ jikilimge tu se, naan̰ utu an̰ kɔɔɗn Ꞌtooɗn tal kici. Jaay ɓo, naŋa naŋa kic jꞋan̰ tɔɔmin̰ do naabin̰ kɛn naan̰ tɛɗa.
5 Por isso, não julgueis antes do tempo; esperai que venha o Senhor. Ele porá às claras o que se acha escondido nas trevas. Ele manifestará as intenções dos corações. Então cada um receberá de Deus o louvor que merece.
6 Taa naan̰ se ɓo gɛnaamge, kɛn ɔlum jaay mꞋtaaɗ taa Apɔlɔs ute maam mala se, taa ute nakgen naaje kꞋtɛɗ se ɓo asen dooyo ɔɔ bin se naase aki kɔŋ deel do taar kɛn Kitap taaɗ se eyo. Bin se naŋa naŋa kic ɓo ɔn̰te magal ron̰ gɛn bɛɛr kuun deb kalaŋ ɔɔ deb kuuy se naan̰ an̰ kɔɔɗn kundu.
6 Se apliquei tudo isso a mim e a Apolo foi por vossa causa, para que, por meio de nós, aprendais a não ultrapassar o que está escrito e para que vos não ensoberbeçais tomando partido a favor de um e com prejuízo de outrem.
7 Anum naai tap ɓo Ꞌtɛɗ roi jukuɗum se gɛn ɗi? Nakŋ naai ɔk se lɛ, Raa ɓo ɛɗi. Ɔɔ nakŋ kɛn jaay jꞋɛɗisin̰ kɛɗ sum se, gɛn ɗi jaay naai Ꞌmagal roi aan gɔɔ Raa ɓo ɛɗisin̰ ey se?
7 O que há de superior em ti? Que é que possuis que não tenhas recebido? E, se o recebeste, por que te glorias, como se o não tivesses recebido?
8 Naase Ꞌsaapki ɔɔki nakŋ maakse je paac ɓo, ɔŋin̰kiga ɔɔ naase ɓo Ꞌtɛɗkiga jee nak dɛnge ɔɔ naase ɓo Ꞌtɛɗkiga gaarin̰ge ɔɔ naaje lɛ, kꞋgaarin̰ge eyo! Maam mꞋje se kɛn naase ɓo gaarin̰ge ɗeer num, ɔɔ ute naan̰ se naaje kic jꞋkɔsn gaara ɓɔrse ute naase.
8 Já estais fartos! Já estais ricos! Sem nós, sois reis! Praza a Deus que reineis, de fato, para que também nós reinemos convosco!
9 Maam mꞋsaapm mꞋɔɔ naajen *jee kaan̰ naabm Isage se, Raa tɛɗjen kꞋtɛɗga mɛtn jeege tu aan gɔɔ jee kɛn kꞋtɔkɗe gɛn ɓaa tɔɔlɔ. Aan gɔɔ naaɗe se Raa ɔn̰je naaje kic do *duni ki se jꞋaakjen mɛtje naan *kɔɗn Raage tu ɔɔ naan jikilimge tu.
9 Porque, ao que parece, Deus nos tem posto a nós, apóstolos, na última classe dos homens, por assim dizer sentenciados à morte, visto que fomos entregues em espetáculo ao mundo, aos anjos e aos homens.
10 Taa *al‑Masi se, naaje jꞋaakje aan gɔɔ jee dɛrlge, num gaŋ naasen kɛn Ꞌdɔɔkkiga ute al‑Masi se lɛ, jeege aaksen naase se Ꞌtɛɗkiga jee jeel‑taarge! Naaje se jꞋaakjen aan gɔɔ jee ɔk tɔɔg eyo ɔɔ naase lɛ, jeege aakse naase se jee ɔk tɔɔgɔ! Naase se jeege aalsen maak ki, naɓo naaje se lɛ, nam tap ɓo aaljen maak ki eyo!
10 Nós, estultos por causa de Cristo; e vós, sábios em Cristo! Nós, fracos; e vós, fortes! Vós, honrados; e nós, desprezados!
11 Bini ɓɔrse kic ɓoa ute maane utu tɔɔljen tɔɔl rɔk. Kal tuusje kic ɓo utu daayjen daaye ɔɔ jeege utu Ꞌlee dabarjen dabara ɔɔ naaje jꞋutu kꞋlee lee wari rɔk.
11 Até esta hora padecemos fome, sede e nudez. Somos esbofeteados, somos errantes,
12 Naaje kꞋdabar kꞋtɛɗn naaba ute jije jaay ɓo kꞋjꞋɔsɔ. Jeege naajje ɔɔ naaje kꞋjꞋɔɔɗɗen ɓooro. KꞋdabarje kic ɓo naaje kꞋjꞋaay kaamje kꞋjꞋaasin̰a.
12 fatigamo-nos, trabalhando com as nossas próprias mãos. Insultados, abençoamos; perseguidos, suportamos; caluniados, consolamos!
13 Naaje se, jeege lee taaɗjen taar iŋg kus roje ki ɔɔ naaje kꞋtaaɗ jeege tun se ute taar nijim kɛn ɛɗɗen kaay kaama. Bini ɓɔrse kic ɓo jikilimgen duni ki se, aakjen naaje se aan gɔɔ iɗikŋ roa ɔɔ aan gɔɔ nakŋ do danos ki.
13 Chegamos a ser como que o lixo do mundo, a escória de todos até agora...
14 Kɛn ɔlum jaay maam mꞋraaŋsen taargen se, taa mꞋasen kɔl maakŋ sɔkɔn̰ ki eyo, num aan gɔɔ naase gaan maakjemge se, mꞋje ɓo mꞋasen kaal bisi ki.
14 Não vos escrevo estas coisas para vos envergonhar, mas admoesto-vos como meus filhos muitos amados.
15 Anum kɛn ɗoobm *al‑Masi ki jaay ɔkki jee dooyge dupu‑sik kic num, bubse se kalaŋ sum. Ɔɔ maam kɛn mꞋtaaɗsen Labar Jigan gɛn al‑Masi se, ɗoobm Isa al‑Masi ki se, maam sum ɓo mꞋtɛɗga bubse.
15 Com efeito, ainda que tivésseis dez mil mestres em Cristo, não tendes muitos pais; ora, fui eu que vos gerei em Cristo Jesus pelo Evangelho.
16 Bin ɓo maam mꞋdɛjsen mꞋɔɔ: uunki bɔlɔtn maama.
16 Por isso, vos conjuro a que sejais meus imitadores.
17 Taa naan̰ se ɓo, maam mꞋɔlsen Timote kɛn goon kɔɔn̰ maakuma ɔɔ debm tuj ɔrmin̰ eyo ɗoobm Mɛljege tu. Kɛn naan̰ jaay ɓaa ɔŋsega se, naan̰ asen taaɗn ɗoobm kɛn maam mꞋleen ɗoobm Isa al‑Masi ki se. Ɔɔ gɔtɔ ɓaa se paac, maam mꞋdooy jeegen *eglizge tu paac ute ɗoobm se.
17 Para isso é que vos enviei Timóteo, meu filho muito amado e fiel no Senhor. Ele vos recordará as minhas normas de conduta, tais como as ensino por toda parte, em todas as igrejas.
18 Jee mɛtin̰ge maakse ki se, magal roɗe. Naaɗe saap ɔɔ maam mꞋkɔŋ tɛrl ɓaa gɔtse ki eyo.
18 Alguns, presumindo que eu não mais iria ter convosco, encheram-se de orgulho.
19 Kɛn Mɛljege je num, sɔm mꞋutu mꞋɓaa gɔtse ki, ɔɔ kɛn maam mꞋaanga num, mꞋɓaa booy mɛtn taar jee kɛn magal roɗe se sum eyo, num mꞋkaakŋ nakŋ kɛn naaɗe lee tɛɗa.
19 Mas brevemente irei ter convosco, se Deus quiser, e tomarei conhecimento não do que esses orgulhosos falam, mas do que são capazes.
20 Kɛn jeegen jaay Raa ɔs gaar doɗe ki se, naaɗe taaɗin̰ ute taarɗe sum eyo, num maakŋ kiŋgɗe ki se, naaɗe taaɗ tɔɔgŋ Raa.
20 Porque o Reino de Deus não consiste em palavras, mas em atos.
21 Naase tap ɓo Ꞌjeki ɗi? MꞋasen ɓaa kɔŋ ute taar urlu ɔɔ ute maak‑je lɔɓu Ꞌjeki mꞋasen ɓaa kɔŋ ute sirɗi lɛ?
21 Que preferis? Que eu vá visitar-vos com a vara, ou com caridade e espírito de mansidão?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Coríntios 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.