Deuteronômio 1
BUKU BAEPOLE (KYC) vs BKJ
1 Neta pyakaenge ipwa Jotane dorena yuu muiyane dokona pao kareyaminyi dokopa Moseseme Isaraele wambu dupwa pii lamaiyamo dupwa buku dakena pyasi palamo. Wambu dupwa ipwa Jotane rapu yuu Supi repeta kareyami. Yuu Parane taone doko pakirena siya. Dee yuu Topele taonepe Lepane taonepe Aserote taonepe Disakape taonepe dupwa pakirena siyamo kanya dokona nakama kareyami.
1 Estas são as palavras que Moisés falou a todo Israel, deste lado do Jordão, no deserto, na planície diante do mar Vermelho, entre Parã e Tofel, e Labã, e Hazerote, e Di-Zaabe
2 Yuu Sainai kyau dokona piso yuu Itome dokona kyau pyalya pyana pingi dokona kata pao karo yuu gii akalisa ipisu mendaki nembo yuu Katese Paneya dokona pao kando nyingi.
2 (Há onze dias de jornada desde Horebe pelo caminho do monte Seir até Cades-Barneia).
3 Isipi yaki nyuo epeyaminyipa ee kana akalisa kisima epo peyamopa yuu gii mupwa kana akalisa ipisu mendaki dokona Moseseme wambu dupwa Kamongome pii lamainya lao lamaiyamo dupwa peparae lamaiya.
3 E sucedeu que, no quadragésimo ano, no undécimo mês, no primeiro dia do mês, que Moisés falou aos filhos de Israel, conforme tudo o que o SENHOR lhe havia dito que ordenasse a eles;
4 Kamongome Amo wambunya kiŋi Saiyone lenge yuu Esepone taone doko isingi dokope dee Basane wambunya kiŋi Oke lenge yuu Asatote Etetipi taone dolapo isingi dokope pyao anamasi minyapala enakana pii dusipa Mosese lamaiya.
4 depois que havia ferido a Seom, rei dos amorreus, que habitava em Hesbom, e a Ogue, rei de Basã, que habitava em Astarote, em Edrei,
5 Yuu Moape dokona ipwa Jotane neta pyakaenge dorena pao kareyaminyi dokopa Moseseme Anatunya Mawa Pii dupwa kanda soo polo mana lamaiya.
5 deste lado do Jordão, na terra de Moabe, começou Moisés a declarar esta lei, dizendo:
6 Namwa yuu Sainai kyau dokona kareyamano dokopa namwana Kamongo Anatu dokome namwa kando dopa langyuo, Nakama yuu kyau dakena yuu andarele karaminyi, leya.
6 O SENHOR nosso Deus nos falou em Horebe, dizendo: Haveis habitado neste monte tempo suficiente;
7 Nakamame nakamana pinji dupwa pyao rapa rapa pipala komau anda dupwa lalyuo minyuo yuu mendasa parami. Yuu kyau pyalya pyana pingi Amote wambu kareyaminyi dokonape dee yuu dokona awali laope ipwa Jotane rapu dokonape yuu kyau pyalya pyana pingipi yuu lama lama dupwanape yuu donarenamepe dee ipwa kota Metitaraniane kipwa kipwa dokonape yuu Kenane dokonape pao yuu Lepanone kyau dokona dumurena ipwa Yuporisa pona andake ama nanesa dokona parami.
7 voltai-vos e empreendei vossa jornada, e ide ao monte dos amorreus, e a todos os lugares próximos, pela planície, pelas colinas, e pelo vale, e pelo sul, e pela beira-mar, à terra dos cananeus, e ao Líbano, ao grande rio, o rio Eufrates.
8 Yuu dake peparae namba Kamongo dokome nakamana rora ambasu Aporakamemoo Aisakemoo Jekopemoo dee dupwana para pyaraminyi dupwa mairu, lao lalu lao leyo. Yuu dokona pao palyuo karalapape.
8 Eis que coloquei a terra diante de vós; ide e possuí a terra que o SENHOR jurou a vossos pais, Abraão, Isaque e Jacó, que daria a eles e à sua semente depois deles.
9 — ausente —
9 E eu vos falei naquela ocasião, e disse: Não poderei levar-vos sozinho;
10 — ausente —
10 o SENHOR vosso Deus vos multiplicou e eis que sois hoje, uma multidão como as estrelas dos céus.
11 — ausente —
11 (O SENHOR Deus dos vossos pais vos faça que sejais mil vezes mais do que já sois, e vos abençoe, como vos prometeu!)
12 — ausente —
12 Como posso sozinho suportar as vossas cargas, os vossos fardos, e as vossas contendas?
13 — ausente —
13 Tomai homens sábios, e de entendimento, e conhecidos entre as vossas tribos, e os colocarei como líderes sobre vós.
14 — ausente —
14 E me respondestes, e dissestes: É bom que nós façamos o que dizes.
15 — ausente —
15 Assim, tomei os chefes das vossas tribos, homens sábios e conhecidos, e fiz deles cabeças sobre vós, capitães sobre milhares e capitães sobre centenas, e capitães sobre cinquenta, e capitães sobre dezenas, e oficiais entre vossas tribos.
16 — ausente —
16 E, naquela ocasião, ordenei aos vossos juízes, dizendo: Ouvi as causas entre os vossos irmãos, e julgai com justiça entre cada homem e seu irmão, e o estrangeiro que está com ele.
17 — ausente —
17 Não fareis diferenças entre pessoas em juízo, mas ouvireis os pequenos, bem como os grandes; não temereis a face do homem, porque o juízo é de Deus, e a causa que vos for difícil, a trareis diante de mim, e eu a ouvirei.
18 — ausente —
18 E vos ordenei, naquela ocasião, todas as coisas que deveríeis fazer.
19 — ausente —
19 E quando partimos de Horebe, passamos por todo aquele grande e terrível deserto, que vistes pelo caminho dos montes dos amorreus, como o SENHOR nosso Deus nos ordenou; e chegamos a Cades-Barneia.
20 — ausente —
20 E eu vos disse: Chegastes aos montes dos amorreus, que o SENHOR nosso Deus nos dá.
21 — ausente —
21 Eis que o SENHOR teu Deus coloca a terra diante de ti; vai e possui-a, como o SENHOR Deus dos teus pais te disse; não temas, nem te desanimes.
22 — ausente —
22 E vos aproximastes de mim, cada um de vós, e dissestes: Enviaremos homens diante de nós, e eles espiarão a terra, e nos dirão por qual caminho devemos subir, e as cidades que iremos.
23 — ausente —
23 E o dizer me agradou bem, e tomei doze homens dentre vós, um de cada tribo;
24 — ausente —
24 e eles foram e subiram o monte, e chegaram ao vale de Escol, e o espiaram.
25 — ausente —
25 E eles tomaram em suas mãos o fruto da terra, e o trouxeram até nós, e nos trouxeram a palavra, e disseram: É uma terra boa a que o SENHOR nosso Deus nos dá.
26 — ausente —
26 Mesmo assim, não quisestes subir, mas vos rebelastes contra a ordem do SENHOR vosso Deus;
27 — ausente —
27 e murmurastes em vossas tendas, e dissestes: Portanto o SENHOR nos odeia, e nos trouxe da terra do Egito, para nos entregar nas mãos dos amorreus, para nos destruir.
28 — ausente —
28 Para onde subiremos? Nossos irmãos desanimaram os nossos corações, dizendo: Esse povo é maior e mais alto do que nós; as cidades são grandes e muradas até os céus; além disso, vimos ali os filhos dos anaquins.
29 — ausente —
29 Então, eu vos disse: Não vos amedronteis, nem os temais.
30 — ausente —
30 O SENHOR vosso Deus, que vai diante de vós, pelejará por vós, conforme tudo o que fez por nós, no Egito, diante dos vossos olhos;
31 — ausente —
31 e no deserto, onde vistes como o SENHOR teu Deus vos levou, como um homem leva seu filho, por todo o caminho em que fostes, até que chegastes a este lugar.
32 — ausente —
32 No entanto, nisto não crestes no SENHOR vosso Deus,
33 — ausente —
33 que foi pelo caminho diante de vós, para vos achar um lugar onde pudésseis armar vossas tendas, à noite no fogo, para vos mostrar por qual caminho devíeis andar, e de dia na nuvem.
34 — ausente —
34 E o SENHOR ouviu a voz das vossas palavras, e irou-se, e jurou, dizendo:
35 — ausente —
35 Certamente, nenhum dos homens desta maligna geração verá a boa terra que jurei dar aos vossos pais,
36 — ausente —
36 exceto Calebe, filho de Jefoné; ele a verá, e a terra que pisou darei a ele e a seus filhos, porque seguiu fielmente o SENHOR.
37 — ausente —
37 o SENHOR também se irou comigo, por vossa causa, e disse: Tu também não entrarás lá.
38 — ausente —
38 Mas Josué, filho de Num, que está diante de vós, entrará lá; encoraja-o, pois ele fará com que Israel herde a terra.
39 — ausente —
39 Além disso, vossas crianças, que dissestes que seriam uma presa, e vossos filhos, que naquele dia não tinham conhecimento entre o bem e o mal, entrarão na terra, e a eles a darei, e eles a possuirão.
40 — ausente —
40 Mas quanto a vós, virai-vos e empreendei vossa jornada para o deserto, pelo caminho do mar Vermelho.
41 — ausente —
41 Então respondestes e me dissestes: Pecamos contra o SENHOR; subiremos e pelejaremos, conforme tudo o que o SENHOR nosso Deus nos ordenou. E depois que havíeis cingido cada homem as suas armas de guerra, e estivestes prestes a subir o monte.
42 — ausente —
42 E o SENHOR me disse: Dize a eles: Não subais, nem pelejeis, pois eu não estou entre vós; para que não sejais feridos diante de vossos inimigos.
43 — ausente —
43 E eu vos falei, e não ouvistes, mas vos rebelastes contra a ordem do SENHOR, e subistes com arrogância o monte.
44 — ausente —
44 E os amorreus, que habitavam naquele monte, vieram contra vós, e vos perseguiram, como fazem as abelhas, e vos destruíram em Seir até Horma.
45 — ausente —
45 E voltastes, e chorastes diante do SENHOR; mas o SENHOR não ouviu a vossa voz, nem vos deu ouvidos.
46 — ausente —
46 Assim, permanecestes em Cades por muitos dias, segundo os dias que estivestes ali.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Deuteronômio 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.