Atos 27

Kuloonaay (KRX) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ta nkacoke ta nii uñaŋaa pikaayu Room ti mah ma miti Itali niŋ piteen, Póol niŋ pakakee keekulee nkañomanee akee áhampaatiin asoocaali ati Room aŋa nkasok Yuliyus, éefulii ti himpaac ha hiti pusoocaali pa keeyem ka ti páhin ti amansa ya enfakat a ati Room.
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 Núuyuuko neyii ti piteen penfakat péefulii ti saatee ya eti Atalamit peeyeniye pikaayu ti úsik wa uti mah ma miti Asii, púful toko nuuñak. Alistaak ati mah ma miti Masetoni eekine ya ti saatee ya eti Tesalonik naanapool niŋ unii.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Eti kacom eteyyo nuuciŋ ti saatee ya eti Siton. Yuliyus naanap ti Póol, naakatanoo apikaay hiyoop pákawiyoo kati kayankananoo ti waah óo waah ewwa naasoolahe.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 Upúful toko nuuñak. Nuuyesan epees yaamay econ ya eti Siip épikinkan unii ti hiyam ha, kamma nihiyeniye ésapii toonii.
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 Nuufiitan kaatii ka keeyem ka púcoonool mah ma miti Silisi niŋ Panfili nuucol ti saatee ya eti Mila ti mah ma miti Lisi.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ta núuyuukinoyii ta, áhampaatiin a asoocaali ya naacuk piteen penfakat péefulii ti saatee ya eti Alesantili peeñaŋe pikaayu Itali, náayuuk unii.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 Fo kunoom, piteen pa mpiyeno pikaayu caahinkiŋ caahinkiŋ, nuutaak páciite penfakat le niŋ efuulohan saatee ya eti Kanit. Páawoo hiyam ha hikitaakit unii kaacoonool, nuumuus éñuut ya eti Salmone nuuyesan epees yáali econ ya eti Kilet épikinkan unii ti hiyam ha.
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 Nuuyeno pinaaco niŋ econ ya niŋ páciite penfakat. Nuucol lakeenaay la nkasok Usík Weewalla, pukol saatee ya eti Lase.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Fo le, pítin pa piti kaakaawool ka kutoonii mpifiyo meemak fo fala suŋ ya eti Pusuwif pa neemuuse: etiil ya néelohanii ta kaatii ka nkíciiti ta kaafiitan. Kaatii ka nkihaŋ toko nkíliiñoole, fiye piteen pa piyinaat himuusu ti kásuumaay. Tempo wune Póol náakupananii:
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 “Pákawiyam, cukaamcuk nii kaakaawool ka kutuunaa éfikiciiti, nkitaak púpuco niŋ hípuulu. Sokut lamma nii piteen pa putuunaa niŋ aŋa mpúyuuke ya éfikapucaloolo, pale núuwasumutaa lompo efuuketaa.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Háati eeha Póol naasoke ha, áhampaatiin a asoocaali ya naahaŋ naacoke kilim ka kiti ateteyana ya niŋ ati piteen pa.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Páawoo kásik enkuu taapala kinap ti etiil, ekina ewune keecoone ka upuhankan pítin pa nkahaŋ pameeŋ. Nkálafi hiciŋu niŋ éfikayini ti kikee kásik kiti Kilet enka nkasok Fenis keecoonoole pa caanak ca incinow pa. Usík úsupak utaakiye toko, kikee ka ti epees yaamay, kikee ka ti epees yáali. Nkálafi pikaayu kati cakayeno toko fo ti hasa.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Eyam neesap épufulii epees yaamay, incukii nii éfikayini hicolu pa nkayem pa ti pikaayu, nkáñakii lankaloo ya nkanaaco econ ya eti Kilet.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Fiyiit hítaapanu eyam eyya nkasok “Elakilon” néefulii épuwanoonii ti pítintiŋ pa piti econ ya.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 Hiyam ha nihicoop piteen pa putoonii, piyinaat pikaayu, fiye nuukatanoolo neeho.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Nuucol ti cicon enca nkasok Kota, nuuyesan co epees yáali cípikinkan unii caahinkiŋ ti hiyam ha, niŋ páciite penfakat núuhin kata fo úfulanii citeen ca citi kafakan ka ti man ma núuyuuk co.
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 Upupa, keeyem ka ti páhin ti piteen pa nkacoop ñikopu nkapoonanool piteen pa kapipenan po sempe. Nkawanan lankaloo ya eyya nelent ya épikaasin katey ka kiti piteen pa, kamma nkafeye timpi pilaay ti pufaah pa peeyem pa pukol mah ma miti Libiya. Fiye, nkakatan hiyam ha hipicoop unii.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Eti kacom eteyyo, hítaapanu eyam ya neeloŋ ti hisapu meemak ti piteen pa fo nkawantal ti kaatii ka aŋa mpúyuuke ya.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 Eti tanta eteyyo, poko himuumii, nkawantal wañ ewwa nkásikool wa newwo.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Kunoom keemeeŋe ucukut caanak ca niŋ picaaŋaŋ pa, hiyam ha nihiloŋ ti hisapu. Ti pikelan, núuwusen nii etuufak. Hítaapanu eyam éesapii ti piteen pa|alt="un violent vent souffle sur la pirogue" src="GW 194.jpg" size="col" loc="27:18-20" copy="Wade NT" ref="27:20"
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 An aliit fo ta infiyye, fiye Póol naasiiŋo hátikinii naasokii: “Pákawiyam, niñaŋaam-ñaŋ hínum káasiitan ta inci insoke ta aluu timpi ukatanaa Kilet. Anti nifakanee ti púpuco empe niŋ ti hípuulu eehe.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Pale fiye, inci pusok aluu, timpi níwusen, an taaluu átapuul ti eloŋ ya eteyoo, piteen pa lamma éfipupucaloolo.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 Kaatuko hánant ha heemuuse ha maleekoo néefulii ti inci, éefulii pati Pútuun pa empa inci iyyem pa tempo, íntuul po.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Neesokam: 'Timpi fe Póol kaatuko aafasiiŋo hátikin Sesaal, amansa ya enfakat a ati Room. Síitan, Pútuun pa ti panap etempo ti awe, pifakanaafakan an óo an aŋa inniyem ti piteen pa.'
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Ooto pákawiyam, timpi níwusen, kaatuko inci taakaataak káyinan ti Pútuun pa nii efihitaako samat nii fa mpusokaam fa.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Pale piteen pa efipilaay ti ekee econ.”
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 Hánant ha heewase ha ŋaasuwan niŋ kipaakiil, hiyam ha nihiloŋ unii ti hicoopu ti kaatii ka kiti Mediterane. Mpisit, keeyem ka ti páhin ti piteen pa incukii nii ulohanaalohan kantant.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Nkacenk ekumpa niŋ nikopu nkawant yo ti man ma kapiniik pásune pa. Nkacuk nii pásune pa máamun simeetal áwii ésupak (40). Nuuteeŋo hátikin, nene kawant nikopu na nkacuk nii pásune pa máamun simeetal áwii niŋ ŋaasuwan (30).
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Ti pikaayu empuu, nkafe pucukii nii efikalooŋ énankiin, fiye nkawant silankaloo sipaakiil puson piteen pa nkaluum cipilap.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Fiye, keeyem ka ti páhin ti piteen pa nkálafi hikatu toko piteen pa kapifakanoolo, nkawanan citeen ca citi kafakan ka kápihin fiye nii pikaayu kapenan pilankaloo hátikin piteen pa.
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Pale Póol naasok áhampaatiin a asoocaali ya: “Niŋ payenkuu kakaayaa, aluu étiniyiniyee kafakanee!”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Fiye, pusoocaali pa nkafiital ñikopu ña ñiti citeen ca citi kafakan ka, nkakatan co cipikaay.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Ulap wa, Póol naaluum an óo an apili, naasokii: “Niyenaayeno hítuulu niŋ ewatate, fo sílookuŋ súsupak niliit waah.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Káluma nili, nisoolahaa-soolah hili kati niloŋ. Háati oonool ti aluu átapuul kaahanoo koonool kiti hikawoo.”
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Ta naapaye ta hisoku eehuu, naacoop hímpuul naasok Pútuun pa apalaka hátikinii púlooŋ naafiit ho náayaañ ali.
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Ti oom káasiiŋuma, an óo an púsusoo mpulum naali lompo.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Unii keeyeniye ka ti piteen pa uyema sikeme súsupak niŋ áwii éhaaciil niŋ kaat niŋ oonool (276).
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Ta nkaliye ta kapisiit, nkákaasin panape piteen pa ti kaawantal paliyal pa ti kaatii ka.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Cipilap, keeyem ka ti páhin ti piteen pa kakiiwut la nuuyeniye la pale nkaŋantan poloŋ éefuke ti kantant, nkálafi niŋ éfikayini kaataasan toko piteen pa.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Fiye, nkákopin pilankaloo pa, nkakatan po ti kaatii ka. Nkákopin lompo ékusu ya éŋaapooluma ya. Fiye, nkasiiŋan kaafaal eyam hátikin piteen pa, hiyam ha kati hicoop unii. Nuuhiiŋ pati kantant ka.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Pale nuucol ti efaah enfakat, piteen pa mpilaay, hikaw etempo nihiloco, piyinaat piteeŋo. Kúsuh ka nkihiñ nkúpucalool puson etempo.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Pusoocaali pa nkálafi himuku keekulee ka ancuk an teyii timpi awac apifakii.
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 Pale áhampaatiin a asoocaali ya náalafi kafakan Póol, akatanutii kápihin eeha nkálafiye ha. Fiye, naawufan hilim nii keeyina ka kaawac káyaañ kanuut ti man ma kapifiitan.
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Pakakee paka nkacok ti pupapaloo niŋ ekina tom ti upenc wa uti piteen pa nkanapanii. An óo an teyii, fiye naafake ti kásuumaay.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.