Atos 20
Kuloonaay (KRX) vs VC
1 Pakati Efes kapitempan, Póol naapoñ kápiyonkalii pinapana pa naasokii nii kacok piliit. Púful toko nkákatinool, naakaay ti mah ma miti Masetoni.
1 Depois que cessou o tumulto, Paulo convocou os discípulos. Fez-lhes uma exortação, despediu-se e pôs-se a caminho para ir à Macedônia.
2 Naafiitanool pisaatee pa piti po, náakup niŋ kéeyinane ka fo kamp ti hisokuyii kacok piliit. Púful toko, naakaay ti mah ma miti Kiles
2 Percorreu aquela região, exortou os discípulos com muitas palavras e chegou à Grécia,
3 naataak po kiim káhaaciil. Kiim ka káhaaciil ka kupumuus, naakaay kati áyuuko ti piteen penfakat apikaay ti mah ma miti Siriya, pale náasi nii Pusuwif pa kacenkaacenk heenaput teyoo, naasok fiye apuñoho apinap ti mah ma miti Masetoni.
3 onde se deteve por três meses. Como os judeus lhe armassem ciladas no momento em que ia embarcar para a Síria, tomou a resolução de voltar pela Macedônia.
4 Akina ti puñoho pa, pakakee pakan nkátiŋanoo, poko kayem: Sopatel ati saatee ya eti Peloy (akina ayem Pilus añiinoo), Alistaak niŋ Sekuntus pakati Tesalonik, Kayus ati Teep, Tikik niŋ Tolofim pakati Asii, niŋ lompo Timote.
4 Acompanharam-no Sópatro de Beréia, filho de Pirro, e os tessalonicenses Aristarco e Segundo, Gaio de Derbe, Timóteo, Tíquico e Trófimo, da Ásia.
5 Payenkuu nkanow unii hátikin nkátuul unii ti saatee ya eti Tolowas.
5 Estes foram na frente e esperaram-nos em Trôade.
6 Ta pahaaño pa piti kúmpuul ka keetaakut ka leweñoo mpumuuse ta, núuyuuko ti piteen penfakat ti saatee ya eti Filipoy. Kunoom isak kupumuus, nuutookii Tolowas, nuuyeno po fo lóokuŋ.
6 Nós outros, só depois da festa de Páscoa é que navegamos de Filipos. E, cinco dias depois, fomos ter com eles em Trôade, onde ficamos uma semana.
7 — ausente —
7 No primeiro dia da semana, estando nós reunidos para partir o pão, Paulo, que havia de viajar no dia seguinte, conversava com os discípulos e prolongou a palestra até a meia-noite.
8 — ausente —
8 Havia muitas lâmpadas no quarto, onde nos achávamos reunidos.
9 Akee akampaani caacawoo Atík, naayeno ti epalloolu. Fa Póol naatowiye fa ti káakup púlay, Atík naaŋot, hiŋotu ha nihihaŋoo sempe. Ti hiŋotu eehuu, náanowii ápufulii ti etaas ya éhaaciyenu ya. Ta nkáseepinoo ta nkacuk nii aketaaket.
9 Acontece que um moço, chamado Êutico, que estava sentado numa janela, foi tomado de profundo sono, enquanto Paulo ia prolongando seu discurso. Vencido pelo sono, caiu do terceiro andar abaixo, e foi levantado morto.
10 Fiye, Póol naawano, naañeeho teyoo naafenfiyoo naasokii: “Timpi niliim, oopa kaloŋa!”
10 Paulo desceu, debruçou-se sobre ele, tomou-o nos braços e disse: Não vos perturbeis, porque a sua alma está nele.
11 Púful toko, naañoho patiila náapaacinool hímpuul ha nkali. Nene ayeno káakup neyii fo cilap, naakaay.
11 Então subiu, partiu o pão, comeu falou-lhes largamente até o romper do dia. Depois partiu.
12 Eehuu hipimuus, nkácoopii akampaani ya kaloŋayoo, pakan paka púlooŋ nkapuuñanoolee meemak.
12 Quanto ao moço, levaram-no dali vivo, cheios de consolação.
13 Unii keeyeniye ka pinapool niŋ Póol, nuunow hátikin núuyuuko ti piteen penfakat nuukaay ti saatee ya eti Asos, pa nuuyeniye pa pikaayu hicoopuyoo. Asokaasok úhin eehuu kamma náalafiye kasapal.
13 Nós nos tínhamos adiantado e navegado para Assos, para ali recebermos Paulo. Ele mesmo assim o havia disposto, preferindo fazer a viagem a pé.
14 Ta náatookii ta unii Asos, náayuuko ti piteen pa putoonii nuukaay ti saatee ya eti Mitilen.
14 Reuniu-se a nós em Assos, e nós o tomamos a bordo e fomos a Mitilene.
15 Eti kacom eteyyo nuulohan econ ya eti Kiyo. Eti tanta eteyyo nuuciŋ ti econ ya eti Samos, eti tílapooli eteyyo nuucol ti saatee ya eti Milet.
15 Continuando dali, sempre por mar, chegamos no dia seguinte defronte de Quios. No outro dia, chegamos a Samos, e um dia depois estávamos em Mileto.
16 Fiyuu nuumuuse úpulaaŋ saatee ya eti Efes niŋ piteen pa, kamma Póol náalafiit kaakampan ti mah ma miti Asii. Kaatuko oopa ahiliikane hicolu Jerusalem, niŋ áfaayini, le niŋ hinoom ha hiti Pentekos ya.
16 Paulo havia determinado não ir a Éfeso, para não se demorar na Ásia, pois se apressava para celebrar, se possível em Jerusalém, o dia de Pentecostes.
17 Ta nuucole ta Milet, Póol naapoñ kápiyonkalii ñíhampaatiin ña pakati kéeyinane ka pakati Efes.
17 Mas de Mileto mandou a Éfeso chamar os anciãos da igreja.
18 Ta nkácolii ta naasokii: “Emma inci íncolii Asii fo fíyooy, nímeyimeyi fa inci iyyeniye fa niŋ aluu.
18 Quando chegaram, e estando todos reunidos, disse-lhes: Vós sabeis de que modo sempre me tenho comportado para convosco, desde o primeiro dia em que entrei na Ásia.
19 Inhín páhin pa piti Ateeteyo péemakiyanooliit háati poonool, ínhin po niŋ mukun. Inkallo pale immukut ta Pusuwif pa nkayeniye ta hicenku heenaput ti inci.
19 Servi ao Senhor com toda a humildade, com lágrimas e no meio das provações que me sobrevieram pelas ciladas dos judeus.
20 Nímeyimeyi nii yolut aluu waah weeyina aluu kayankanan: íntuunan inkalaŋan aluu ti kíliŋ ka niŋ ti pukumpaan pa pitaaluu.
20 Vós sabeis como não tenho negligenciado, como não tenho ocultado coisa alguma que vos podia ser útil. Preguei e vos instruí publicamente e dentro de vossas casas.
21 Ŋiinaaŋiino Pusuwif pa niŋ keeneetaat ka Pusuwif kati káwunko umuuyen wa uteyii, nkátuul Pútuun pa, nkáyinan ti Ateeteyo atuunaa Yéesu.
21 Preguei aos judeus e aos gentios a conversão a Deus e a fé em nosso Senhor Jesus.
22 “Fiye, Kunuu ka keenape ka unka ti hícoopiyam Jerusalem samat nii asoocaali fa nacenk an eekulee naacoopooloo. Inci míit heekaakaayam po pitaako.
22 Agora, constrangido pelo Espírito, vou a Jerusalém, ignorando a que ali me espera.
23 Eeha inci immeya ha hiyem: ti saatee óo saatee Kunuu ka keenape ka nkusokamsok nii fakulee inkallo.
23 Só sei que, de cidade em cidade, o Espírito Santo me assegura que me esperam em Jerusalém cadeias e perseguições.
24 Pale ti inci, eloŋam waah tom. Láfilafi lamma pikaayu fo ti pikelan, íllafi lompo hipayu páhin empa Ateeteyo Yéesu naawufanaam pa. Pikina piyem káatuunan ekooŋan ya éesuume ya eti panap pa piti Pútuun pa.
24 Mas nada disso temo, nem faço caso da minha vida, contanto que termine a minha carreira e o ministério da palavra que recebi do Senhor Jesus, para dar testemunho ao Evangelho da graça de Deus.
25 “Fiye nísiitan, inci méyimeyi nii etinene nicukam, aluu púlooŋ payenka inci íntuunane ka cáwii ca citi Pútuun pa.
25 Sei agora que não tornareis a ver a minha face, todos vós, por entre os quais andei pregando o Reino de Deus.
26 Ekina ewune inci pusok ho aluu fíyooy: niŋ oonool taaluu alinciyaa, inci tom Pútuun pa efipuwatan.
26 Portanto, hoje eu protesto diante de vós que sou inocente do sangue de todos,
27 Kaatuko inci kamanaakaman aluu eeha púlooŋ Pútuun pa mpílafiye ha nípimeyi, yolut aluu waah.
27 porque nada omiti no anúncio que vos fiz dos desígnios de Deus.
28 Nitah kunuu ti aluu himuum aluu, nitah kunuu lompo ti koolee eyya Kunuu ka keenape ka nkuñomane ka aluu kati nifaas. Nimankool kéeyinane ka pakati Pútuun pa, payenka mpunoome ka niŋ hísim añii etempo.
28 Cuidai de vós mesmos e de todo o rebanho sobre o qual o Espírito Santo vos constituiu bispos, para pastorear a Igreja de Deus, que ele adquiriu com o seu próprio sangue.
29 Méyimeyi nii emma inci inkaay ma, pakan keecuke nii piyen elampa empa peep mpucoke éfikanakoonii aluu etikataak paket hikaw ti koolee ya.
29 Sei que depois da minha partida se introduzirão entre vós lobos cruéis, que não pouparão o rebanho.
30 Háati pakakee ti aluu himuum aluu efinkasiiŋo nkacaam kati nkalincan pakakee pinapana kapinapanii.
30 Mesmo dentre vós surgirão homens que hão de proferir doutrinas perversas, com o intento de arrebatarem após si os discípulos.
31 Ooto nitah kunuu! Innínawuno nii, fo sitiil síhaaciil, hánant hanakan inci yékuniit kákupanan an óo an ti aluu fo inci inkooŋ.
31 Vigiai! Lembrai-vos, portanto, de que por três anos não cessei, noite e dia, de admoestar, com lágrimas, a cada um de vós.
32 “Fiye, inci ñomanaa aluu ti Pútuun pa, iññoman aluu lompo ti hilim ha hiti panap etempo. Hikina hiyina aluu kapenan káyinan, innitoon hisaanumate ha eeha mpimanke ha pakan etempo keesampanee ka.
32 Agora eu vos encomendo a Deus e à palavra da sua graça, àquele que é poderoso para edificar e dar a herança com os santificados.
33 Ta inci iyyeniye ta naaluu, láfiit waah uti an: mañ tom, sanoo tom, wañ tom.
33 De ninguém cobicei prata, nem ouro, nem vestes.
34 Aluu púlooŋ nicukaacuk niŋ ñíkin aluu nii inci híne niŋ sipeesam ense, intaak waah óo waah ewwa inci insoolahe niŋ pákawiyam.
34 Vós mesmos sabeis: estas mãos proveram às minhas necessidades e às dos meus companheiros.
35 Ti waah óo waah ewwa inci ínhine, yísanaayisan aluu nii, niŋ páhin penfakat efuuyankananaa keetaakut ka. Nínawuno hilim ha hiti Ateeteyo Yéesu faŋoo eeha naasoke ha: 'Haŋa pásuuma aapuwun pihaŋ hisayu.'”
35 Em tudo vos tenho mostrado que assim, trabalhando, convém acudir os fracos e lembrar-se das palavras do Senhor Jesus, porquanto ele mesmo disse: É maior felicidade dar que receber!
36 Ta Póol naapaye ta hisoku eehuu náakilipo neyii fiye púlooŋ naaluum.
36 A essas palavras, ele se pôs de joelhos a orar.
37 Púful toko, poko púlooŋ nkakooŋ meemak, nkaŋoonoo nkasumpooloo.
37 Derramaram-se em lágrimas e lançaram-se ao pescoço de Paulo para abraçá-lo,
38 Heehaŋii ha púlooŋ páciite hiyem eeha naasoke ha nii, etinene kacukoo. Fiye, nkátiŋanoo fo pati piteen pa. Póol niŋ ñíhampaatiin ña pakati kéeyinane ka keeyem ka Efes nkákilipo kaluum|alt="Paul et les chefs des croyants d’Efes s’agenouillaient pour prier" src="GW 186.jpg" size="col" loc="30:36-38" copy="Wade NT" ref="20:38"
38 aflitos, sobretudo pela palavra que tinha dito: Já não vereis a minha face. Em seguida, acompanharam-no até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.