Lucas 15
Magtubu tôô toɲ biɲare to kôrbi (KQP) vs ARA
1 *Bay eŋgé wôgê naɲ ɓiɲé kaɲ bay lê têriɲ eraji ligi Jésu a kêm wô toyé kwôlê wori.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Menba *Parisiɲêɲê naɲ bay derê tô tôô to Emen ɲamniɲ kôl iyôŋ ba: «Gawra wo hen, ɓu bay têriɲ yiri a men, ôm are naɲ ci a men!»
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Menba Jésu kôlji gwosoy kwôlê kôl iyôŋ ba:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 «I a perêrŋge a hen aɲa ré naɲ gamgê arew aɲa kwo pôni ré ge kay aɲa ôbi ré ɗé ka tôre deŋgêse kibi deŋgêse hen nono aɲ erê wogé kwo pôn bi wo ge kay hen kwôy wo ôbi a uwôɲiɲni ré ba?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Kiriɲa ôbi uwoɲni na, ôbi ayari da a tôri a naɲ yi derê.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Aɲ kiriɲa ôbi eraɲ uwoɲ ba, dayrê milɲéri men, bay kwari a men, aɲ kôlji iyôŋ ba: ‹Lêŋge yi derê naɲ en, wôsa en uwôɲ gemga wuɲê wo na ge kay hen niɲ.› »
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Menba, Jésu kôlji iyôŋ ba: «En kelêŋge, na hen iyôŋ a yi derê ré yé derômaraŋ a wô kibi ôbi têriɲ pôn nêŋ wo bul cêgeri biɲ têriɲ tori, ɗê ka tôre deŋgêse kibi deŋgêse kaɲ bay lê aŋgaɲ derôre ka ôriɲ doy belé cêgereji biɲ têriɲ toji ré hen.»
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Iyore to yôŋ a naɲ selé môj aɲa ré to pôni ré kuriɲ kay aɲa hende ré ɗé tare bô lampa a men, labê bô iyére men, kibê kiriɲ kwôy wo hende uwôɲiɲ selé tore hende to hen né ba?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Kiriɲa hende uwôɲ menba, dayrê milɲére naɲ bay kware aɲ kôlji iyôŋ ba: ‹Lêŋge yi derê naɲ en wôsa en uwôɲ selé tiɲê to na kuriɲ kay hen niɲ.› »
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Menba, Jésu kôlji iyôŋ ba: «En kelêŋge, na hen iyôŋ a manê ka Emen ré lê yi derê wô kibi ôbi têriɲ pôn nêŋ wo bul cêgeri biɲ têriɲ tori.»
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jésu hô kôl gwosoy kwôlo ɗaŋgi kôl iyôŋ ba: «Gawra wo pôni naɲ kamni kaɲ imɲê wôô.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Kwo dê kôliɲ ibari iyôŋ ba: ‹Iban, ben aŋgaɲ cibré ka ju genge lê jeré ben kiriɲa tum né naɲ hen.› Menba, ibarji céji are bay ka hen.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Sem cêgi are bay ka ôbi uwôɲ hen menba, ôbi keléɲ aŋgari bay ka hen aɲ henaɲ naɲ larirji ôriɲ kelaŋ sa iyére to ɗaŋgi a ô mênê are bay ka hen kaŋ aɲ sa aŋgaɲ iyôŋ tôŋ a.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Kiriɲa ôbi mêne are bay ka hen kaŋ kô niɲ na, kurôŋ wo dami kuriɲ sa terare hende to ôbi ô ya hen, menba, nimrére kuriɲ uɲéri hare niɲ.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ôbi ô eŋgeré jé, iyé gawra wo pôni wo sa terare hende to hen a menba, gawra bi wo hen jéri ô gemé gwôsiɲô nono.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Bôri gey emê aŋga gwôsiɲô ôm hen niɲba, kwôni biri ré.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Ôbi erem ɗé ɗé aɲ kôl iyôŋ ba: ‹Bay lê jé na yere iyeŋ iyé iban a ôm emê gôlji tôŋ aɲa nôbi kurôŋ ré deren na men ba?
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Na erê ligi iban a, aɲ na kôli iyôŋ ba: «Iban, en li têriɲ naɲ Emen men, naɲ ju a men.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 En nêm wo jeré uwôgen kemam ré niɲ. Niɲba, ju bôren mega ôbi lê jé wom iyôŋ ɗi.» ›
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Ôbi hena ô ligi ibari a.»
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Menba, kemari kôli iyôŋ ba: ‹Iban, en li têriɲ naɲ Emen men, naɲ ju a men. En nêm wo jeré uwôgen kemam ré niɲ.›
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Niɲba, ibari kôliɲ manê kari iyôŋ ba: ‹Eraɲge naɲ bargay ka dôri lew ken tôbri men, dôbêŋgeri gamaŋ kôbri a men, garbê têri a a men.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Ɓuroŋge kema kelba wo uwor dô hen, ken duu na emêŋge liɲ yi derê,
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 wôsa keman wo nà ná, yi mega na ré ma iyôŋ aɲa ré hô gôl hen men, ôbi na ge kay niɲba, en uwoɲni.› Menba, bay ay tô lê yi derê.»
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 «Kemari wo iyêri ré baa nono. Kiriɲa ôbi uwo ɗa naɲ iyére menba, toy né deré men, wôrê men.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Ôbi uwôge mana wo pôni eŋgereri mi a ré lê are ba?
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Menba, mana bi wo hen kôli iyôŋ ba: ‹Na yênem a uwo aɲa ibam né duu kema kelba wo uwori hen, wôsa ôbi ré uwo naɲ derêri.›
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Menba, bôri tari aɲ ôbi gey erê ira ré. Niɲba, ibari so sa uwôlêri.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Menba, ôbi kôliɲ ibari iyôŋ ba: ‹En li jé naɲ ju elê kwône, niɲba, sa pôn iyôŋ kôba, en na kwôlê kem a ré. Men, kema kwa wôni iyôŋ kôba, ju ben en duu liɲ yi derê naɲ milɲên né a men.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Niɲba, kiriɲa kemam wo hen wo na pô aŋgam ô mênê aɲ sa yébé hera menba, ju duu kema kelba wo uwori hen biri.›
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Menba, ibari kôli iyôŋ ba: ‹Keman, jôbi ju mô naɲ en kwôy kwôy men, aŋgaɲê kêm na kam a men.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Niɲba, dô bi na emêŋge men, na lêŋge yi derê wôsa yênem wo nà ná, na ma aɲa ré hô gôl hen men, ôbi na ge kay aɲ en hô uwoɲni.› »
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.