João 11
Buka Tumute (KPX) vs NTLH
1 Beteni malaha mole ivi Lasolo keu vavahanianu. Iale o kemoike amakinive abuitau ua. Moleike Mata. Ige hohove Meli.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era do povoado de Betânia, onde Maria e a sua irmã Marta moravam.
2 Meli keike deholo hagote mai Iesu velomo ehosivai au kinata Iesu velo ulihanu. Iale ke amakini Lasolo keike vavahanianu.
2 (Esta Maria era a mesma que pôs perfume nos pés do Senhor Jesus e os enxugou com os seus cabelos. Era o irmão dela, Lázaro, que estava doente.)
3 Ige mahohoeabe keau Iesuho hoto hanavolu. Avoe, “Kosive, a uvue haokau vavahanianu.”
3 As duas irmãs mandaram dizer a Jesus: — Senhor, o seu querido amigo Lázaro está doente!
4 Ige Iesuu hoto ke evisi loui avoe, “Lasolou vavahaniale ke gabiu bae hatihati mai loholivebene. Isito gabive kena Dilava ivi mai duatisi. Ige kemo Dilava moe ivitana balugai.”
4 Quando Jesus recebeu a notícia, disse:
5 Iesuu Mata isi hohove isi amakinive Lasolo kebia isivi ovenu.
5 Jesus amava muito Marta, e a sua irmã, e também Lázaro.
6 Isito keu Lasolo vavahanie hoto ke maito solekai tioholinu. Au hoto ke evisito au uale keve vanie ni abuita ua.
6 Porém quando soube que Lázaro estava doente, ainda ficou dois dias onde estava.
7 Iniale vanie ni abuita keau uoholige au au esemu namigevei avoe, “Nahi hoidevei tota Diudiae tai.”
7 Então disse aos seus discípulos:
8 Ige esemuiabeau avuho loui avoe, “No kosive, nahi aike Diudia keve usege ata keau isivialeike muneta ahavoi. Iale osialemoike a isiviale nahi tota hoidevei keve tai.”
8 Mas eles disseram: — Mestre, faz tão pouco tempo que o povo de lá queria matá-lo a pedradas, e o senhor quer voltar?
9 Ige Iesuu namigevei avoe, “Nahiabuna vanimo olahaliege nahi bae ono molemo vatoi dobuluvilivebene. Kosealemo vanie agamoike nahi olahama.
9 Jesus respondeu:
10 Isito nahiabuna vavimo olahaliege ono molemo vatoi dobuluvisi. Kosealemo nahi hati maleholilu. Iale ke nahate nahiabuna Dilava isivi valiege nahi bae atae vaveve toela ke vabuhavolivebene.”
10 Mas, se anda de noite, tropeça porque nele não existe luz.
11 Kateai louito tota namigevei avoe, “Nahie haoka Lasolo keu lahanu. Isito dana tiniege etuvage auna hovelahai.”
11 Jesus disse isso e depois continuou:
12 Ige esemuiabeau namihai avoe, “Kosive, au lahale kemo auna momoleai.”
12 — Senhor, se ele está dormindo, isso quer dizer que vai ficar bom! — disseram eles.
13 Abu katelahai huhulahai avoe, “Lasolou laha unahanu.” Isito Iesu eu hilokage keu hatinu.
13 Mas o que Jesus queria dizer era que Lázaro estava morto. Porém eles pensavam que ele estivesse falando do sono natural.
14 Iale kemo Iesuu inuta namigevei avoe, “Lasolou hatinu.
14 Então Jesus disse claramente:
15 Di keve uoholisege au hatiale keu duave. Kosealemo dana tiniege la totonamo vaveve mole vage lana ke elehai la uvu mai daemo mavove. Iale lohoge nahi avue tai.”
15 mas eu estou alegre por não ter estado lá com ele, pois assim vocês vão crer. Vamos até a casa dele.
16 Ige malaha mole ivi Tomasi (ivive mole Didimasi) keu Iesu esemu degomole namigevei avoe, “Lohoge nahi avuluvuta talive elike abu hamage nahi avuluvuta haluvisi.”
16 Então Tomé, chamado “o Gêmeo”, disse aos outros discípulos: — Vamos nós também a fim de morrer com o Mestre!
17 Abu tiliale velehovoi evige abu Lasolo mai abavuale vanie ni abuita abuita uoholinu.
17 Quando Jesus chegou, já fazia quatro dias que Lázaro havia sido sepultado.
18 Lasolo o Beteni keu Dielusalema o baluga kemo haeavaveu tu (2) maelo.
18 Betânia ficava a menos de três quilômetros de Jerusalém,
19 Iale Matau Meliti abu amakiniho uvulahale kemo Diue ata moagaeau o baluga ke halevai loholiale abuhi uvulahalu.
19 e muitas pessoas tinham vindo visitar Marta e Maria para as consolarem por causa da morte do irmão.
20 Ige Matau Iesuu lohoale hoto ke evisi o halei tiale Iesuemo tinu. Isito Meliu oe ua.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele. Porém Maria ficou sentada em casa.
21 Isi tiale Iesu namihai avoe, “Kosive, a kove ubeto di amakiniu hatioholinu.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido!
22 Isito di hilokage ana nova onole loui Dilava imihage auna a isivi ke vai.”
22 Mas eu sei que, mesmo assim, Deus lhe dará tudo o que o senhor pedir a ele.
23 Ige Iesuu avuho loui avoe, “A hohona tota hovelahai.”
23 — O seu irmão vai ressuscitar! — disse Jesus.
24 Ige keate keu namihai avoe, “Di hilokage auna vanie gabila bae hovelahai.”
24 Marta respondeu: — Eu sei que ele vai ressuscitar no último dia!
25 Ige Iesuu namihai avoe, “Dau hovelahaveve biage. Isi dau lu maleveve ke biage. Iale oleuoleu abu uvu mai daemo mavoito haluviale keabuna bae ukolikoli malei.
25 Então Jesus afirmou:
26 Isi oleuoleu nita ui abu uvu mai daemo mavoale kebiata abuna ukolikoli malei. Iale ana di hoto ke manu.”
26 e quem vive e crê em mim nunca morrerá. Você acredita nisso?
27 Ige keate keu namihai avoe, “Ito, Kosive, di hilokage au Dilava mo. Dilavau a hanavoge a vatae lohoale no tedaevemale kosive holinu.”
27 — Sim, senhor! — disse ela. — Eu creio que o senhor é o Messias , o Filho de Deus, que devia vir ao mundo.
28 Matau hoto ke louito hoilahai tiale tobekai au hoho Meli namihai avoe, “Kosiveu aike lohonu. Keu di namihai isivialeike a elehai.”
28 Depois de dizer isso, Marta foi, chamou Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Ige Meliu hoto ke evisi solekai hovelahai tiale Iesue tinu.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi encontrar-se com Jesus.
30 Iesuu sohu oe lohoholisito Matau avuemo tiale keve usege Meliu avuemo tinu.
30 Pois ele não tinha chegado ao povoado, mas ainda estava no lugar onde Marta o havia encontrado.
31 Ige Diue ataeau Meliluvuta uvulahale keau elehage Meliu solekai hovelahai tige abu ehovai tilu. Kosealemo keau huhuige Meliu au amakini vutae ninalihoike au tinu.
31 As pessoas que estavam na casa com Maria, consolando-a, viram que ela se levantou e saiu depressa. Então foram atrás dela, pois pensavam que ela ia ao túmulo para chorar ali.
32 Isi tiale keu Iesu uale kela velemai vudivemo kome bokoai vata bisi avuho loui avoe, “Kosive, a kove ubeto di amakiniu hatioholinu.”
32 Maria chegou ao lugar onde Jesus estava e logo que o viu caiu aos pés dele e disse: — Se o senhor tivesse estado aqui, o meu irmão não teria morrido!
33 Kateai avuho loui ninage Diue ataeau avuluvuta lohoale kebiata ninalahalu. Ige Iesuu kebia elegevege uvuu hamanu.
33 Jesus viu Maria chorando e viu as pessoas que estavam com ela chorando também. Então ficou muito comovido e aflito
34 Ige Iesuu belagevei avoe, “La oleve abavulu.” Ige abu namihai avoe, “Kosive, loholive elehanela.”
34 e perguntou: — Venha ver, senhor! — responderam.
35 Kateai louge Iesuu ninanu.
35 Jesus chorou.
36 Ige Diue ataeau ke elehai moleho loui avoe, “Elehave. Keu avuho uvu baluganu.”
36 Então as pessoas disseram: — Vejam como ele amava Lázaro!
37 Ige degomoleau loui avoe, “Ose keike ni kedute ke ni hoesehavoge au nianu, e. Iale au osiohoike solekai loholive Lasolo hoesehavoge au vavahanimo momoleholisito unata bae au hatisege iave lohonu.”
37 Mas algumas delas disseram: — Ele curou o cego. Será que não poderia ter feito alguma coisa para que Lázaro não morresse?
38 Kateisege uvuu tota Iesu hamage au halei vutave tinu. Vutave keu metae vaha nahate. Iale mune moleu vutave ili ke bamunu.
38 Jesus ficou outra vez muito comovido. Ele foi até o túmulo, que era uma gruta com uma pedra colocada na entrada,
39 Ige Iesuu ata namigevei avoe, “Mune ke evovoave.” Kateai louge hatiale ke amakini Mata keu Iesu namihai avoe, “Kosive, no ke abavuale vanie ni abuita abuitaeau uoholilu. Iale kena hisiai.”
39 e ordenou: Marta, a irmã do morto, disse: — Senhor, ele está cheirando mal, pois já faz quatro dias que foi sepultado!
40 Ige Iesuu avuho loui avoe, “Di subuta aho loui kosea, ‘Ana a uvu mai daemo mamoniege Dilava vuvune vaveve ke elehanela.’ Dana aho kateai lounu, e.”
40 Jesus respondeu:
41 Kateai keate keho lousege abu mune ke evovoalu. Ige Iesuu ehue niai loui avoe, “Di Mama, a di hoto eviale kemo di a vahaeho vanu.
41 Então tiraram a pedra. Jesus olhou para o céu e disse:
42 Di hilokage a vani bahata di hoto evima. Isito ata kobiau kove uale kemoike di hoto ko loui isivialeike abu ke evisi hilokage a di hanavonu.”
42 Eu sei que sempre me ouves; mas eu estou dizendo isso por causa de toda esta gente que está aqui, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 Kateai louito ke iae baita hoai loui avoe, “Lasolo, velemai loho.”
43 Depois de dizer isso, gritou:
44 Kateai hoage hatiale keu velemai lohonu. Velemai lohoge abu subuta ogota viliale keu sohu vavavemo ua. Ige nive viliale keta emo ua. Ige Iesuu ata namigevei avoe, “Vavavemo ogo ke bodiage auna oai tai.”
44 E o morto saiu. Os seus pés e as suas mãos estavam enfaixados com tiras de pano, e o seu rosto estava enrolado com um pano. Então Jesus disse:
45 Kateige Diue ataeau Meliluvuta uvulahaho lohoale kebia degomoleau Iesu vaveve ke elehai abu uvu mai avuemo mavolu.
45 Muitas pessoas que tinham ido visitar Maria viram o que Jesus tinha feito e creram nele.
46 Isege degomoleau hoidevei tiliale Iesuu vale hoto ke loui Balisia ata namigevelu.
46 Mas algumas pessoas voltaram e contaram aos fariseus o que ele havia feito.
47 Ige Balisia ata keau dubu nalimale kosivebiahi igaetolahai hotohotoai mole namigevei avoe, “Iesu keu vikoe vaveve moaga vaevenu. Iale nahiabuna ono vade igae avuemo vai.
47 Então os fariseus e os chefes dos sacerdotes se reuniram com o Conselho Superior e disseram: — O que é que nós vamos fazer? Esse homem está fazendo muitos milagres!
48 Nahiabuna ke nimo tahoige kena vani bahata katelage ata bahataeabuna ehovai ivive ebagevage Loma gamani kosive abuna loholiege nahie dubu baluga koilahai nahie ata bahata havehatui.”
48 Se deixarmos que ele continue fazendo essas coisas, todos vão crer nele. Aí as autoridades romanas agirão contra nós e destruirão o Templo e o nosso país.
49 Kateai louge kebia vigomo dubu nalimale kosive baluga Kaiabasi keu hovelahai namigevei avoe, “La keau luleleholilu.
49 Então Caifás, que naquele ano era o Grande Sacerdote , disse: — Vocês não sabem nada!
50 Nahi ata ke igae hamage au hatige keu duave. Onoilage ata ke igaeho Loma ataeau loholiege nahie ata bahata havehatuge uoholima.”
50 Será que não entendem que para vocês é melhor que morra apenas um homem pelo povo do que deixar que o país todo seja destruído?
51 Keu hoto ke louale keu au isivimo louholinu. Isito keu dubue kosive baluga holiale kemoike au Iesuu Diue ataho hativeve ke hilokai lounu.
51 Naquele momento Caifás não estava falando por si mesmo. Mas, como ele era o Grande Sacerdote naquele ano, estava profetizando que Jesus ia morrer pela nação.
52 Au hoto ke louale keu Diue ata unahaho au louholinu. Isito Iesuu hatiale kemo Dilava ese bahata oleve uale kebia auna bevuevege abuna igaetolahai ui.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus que estão espalhados por toda parte.
53 Iale vani kemoike Diue kosiveau lavisi Iesu hamaveve humaha ke kaovama.
53 Então, daquele dia em diante, os líderes judeus fizeram planos para matar Jesus.
54 Iale kemo Iesuu Diudia vata keve ohanoi tiveve keu anekianu. Katealemo Iesuu vata ke halei tiale tomagie vavae o mole ivi Ibelemi keve au esemuhi ua.
54 Por isso ele já não andava publicamente na Judeia, mas foi para uma região perto do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ficou ali com os seus discípulos.
55 Keve usege Diue vahaeho vani mole Basova keu vuguvuguanu. Ige ata moagaeau hovedevei abu o halevei o baluga Dielusalema keve tilu. Keve tiale isivilahai vasohuta abu vaveve toela ulihaito gabie Basova lovi ke isi.
55 Faltava pouco tempo para a Festa da Páscoa . Muitos judeus foram a Jerusalém antes da festa para tomar parte na cerimônia de purificação .
56 Isi katelahai tiliale abu dubu baluga keve Iesu kaovalu. Isi mole belagevei avoe, “La huhuige kena valive Basova lovi koho lohoi. Mena au bae loholivebene.”
56 Eles procuravam Jesus e, no pátio do Templo, perguntavam uns aos outros: — O que é que vocês acham? Será que ele vem à festa?
57 Abu hoto ke louale keu koseanu. Dubu nalimale kosivea isi Balisia ata keau isivialeike Iesuu lohoge abu mai kotai. Iale keau ata namigevei avoe, “Iesuu oleve uale ke la hilokaliege no haiveve.”
57 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus queriam prender Jesus. Por isso tinham dado ordem para que, se alguém soubesse, contasse onde ele estava.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.