Marcos 4
Manö Kamɨŋ (KPW) vs NAA
1 Jisas Ñɨg Waŋö Galili goƚ au amöm, nɨbi bɨ gau kalɨp kauyaŋ manö hag ñɨ mɨdö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ iru yabɨƚ nöp ap magum gɨla. Anɨg geila, Jisas ñɨg magɨb ap adö u asɨköm, am ñɨg aŋ söl au mɨdöl gɨ, nɨbi bɨ ñɨg goƚ gau urak mɨdeila gau kalɨp manö hag ña.
1 Jesus começou a ensinar outra vez à beira-mar. E uma numerosa multidão se reuniu em volta dele, de modo que entrou num barco, onde se assentou, afastando-se da praia. E todo o povo estava à beira-mar, na praia.
2 Manö anɨb gau manö hod rɨköm adö ke ke iru nöp hag ña.
2 Assim, ensinava-lhes muitas coisas por parábolas e, durante o seu ensino, dizia:
3 Manö adö ap manö hod rɨköm haga, “Manö hagnɨg gabin i nɨŋim! Bɨ ap wög adɨŋ nɨpe u wid yɨŋ ranaŋ, a göm, ud yuö arö nɨŋöl gɨ,
3 — Escutem! Eis que o semeador saiu a semear.
4 rɨmnap adan arep adö au lugö, yaur gau apöm ñɨŋnaböl.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 Rɨmnap kabö adö mɨnöŋ pro pro lɨnab au lugöm rannab u pen
5 Outra parte caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 kɨdɨƚ yuö aragnab rö, sɨdö nɨŋöm, mɨƚep gɨnab.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Rɨmnap gɨƚɨkasɨ mɨdeinab aŋ au lugöm, rannab u pen gɨƚɨkasɨ gau pɨmamu gɨ pak ñɨŋö, magö pɨlagnab.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram, e não deu fruto.
8 Pen yɨŋ rɨmnap mɨnöŋ aij adö u lugöm, ran aij göm, magö pɨl aij gɨnab. Rɨmnap magö ñɨn juöl ado gɨ da sɨduŋ laŋ (30) rö pɨlnab, rɨmnap magö ñɨn juöl mɨhau nɨgaŋ (60) rö pɨlnab, rɨmnap ñɨn juöl unbö mamɨd u (100) rö pɨlnab,” a ga.
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto; a semente brotou, cresceu e produziu a trinta, a sessenta e a cem por um.
9 Jisas manö anɨbu hag pɨs göl gɨ haga, “Kale nɨbi bɨ gasɨ rɨmɨd mɨdainɨm gau, manö hagabin i rɨmɨd lɨ nɨŋ aij gɨmim,” a ga.
9 E Jesus acrescentou:
10 Jisas manö hagö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ nɨŋ mɨdeila anɨb gau ke ke arla nɨŋöm bɨ nɨpe unbö mɨgan laŋ gau abe, nɨbi bɨ nɨpe rɨmnap halö abe, Jisas nɨp hagla, “Manö hod rɨkmön hagpan iƚ u nɨhön?” ö gɨla.
10 Quando Jesus ficou só, os que estavam junto dele com os doze começaram a lhe fazer perguntas a respeito das parábolas.
11 Hageila haga, “God nɨbi bɨ udöm abad mɨdeinab manö u, God gö kale nɨŋbim u pen nɨbi bɨ gau kalɨp hod rɨkem nöp hag ñabin.
11 Jesus disse a eles:
12 Anɨg gɨnö, bɨ God manö hagep ap God Manö kalɨ kƚiñ rɨköm haga rö nöp gɨnab. Nɨpe haga,
12 para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam; para que não venham a converter-se e sejam perdoados.
13 Jisas anɨg hagöm kalɨp haga, “Manö hod rɨkem hagpin anɨbu nɨŋagpim u, hainö manö rɨmnap halö hod rɨk hageinabin u, aigöl gɨmim nɨŋnabim?” ö ga.
13 Então Jesus lhes perguntou:
14 Wid yɨŋ u, God Manö nɨpe u, a gem, hagpin.
14 O semeador semeia a palavra.
15 Yɨŋ rɨmnap adan arep adö au lugnab, a gɨpin u, nɨbi bɨ gau God Manö nɨŋnaböl u pen magö anɨbu nöp Seden apöm manö anɨbu ju ud arnab, a gem, hagpin.
15 Estes são os da beira do caminho, onde a palavra é semeada: quando a ouvem, logo Satanás vem e tira a palavra semeada neles.
16 — ausente —
16 E estes são os semeados em solo rochoso, os quais, ouvindo a palavra, logo a recebem com alegria.
17 — ausente —
17 Mas eles não têm raiz em si mesmos, sendo de pouca duração. Quando chega a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 Yɨŋ rɨmnap gɨƚɨkasɨ aŋ au lugöm rannab, a gɨpin u, nɨbi bɨ God Manö nɨŋnaböl u pen
18 Os outros, os semeados entre os espinhos, são os que ouvem a palavra,
19 wög waryö, ram köp haneb, kaj nan gau gasɨ iru nɨŋöm, ru kɨbap, uɫpö mani nan gau gasɨ iru nɨŋöm, nan gau gau nöp gasɨ nɨŋnaböl u me, God Manö u pɨmamu gɨ pak ñɨŋö, magö pɨlagnab, a gem, hagpin.
19 mas as preocupações deste mundo, a fascinação da riqueza e outras ambições aparecem e sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
20 Wid yɨŋ mɨnöŋ aij adö au lugnab a gɨpin u, nɨbi bɨ God Manö nɨŋöm, nɨŋ udeinaböl nɨŋöm magö ñɨn juöl ado gɨ da sɨduŋ laŋ (30), aka ñɨn juöl mɨhau nɨgaŋ (60), aka ñɨn juöl unbö mamɨd u (100) rö pɨlnab; gasɨ anɨbu nɨŋem hagpin me u,” a ga.
20 Os que foram semeados em boa terra são aqueles que ouvem a palavra e a recebem, frutificando a trinta, a sessenta e a cem por um.
21 Jisas pen kauyaŋ manö ap hod rɨköm haga, “Nɨbi bɨ gau hapö lauöm rin cög mɨgan gau aka abañ adö hanbal mo gayɨk gau pi gagnaböl; adö aulɨk lɨlö mailö gɨnab.
21 Jesus também lhes disse:
22 Anɨb u rö, nɨhön nɨhön mɨñi pi göl mɨdöp u, hainö waiö lö nɨŋnaböl.
22 Porque não há nada oculto, senão para ser manifesto; e nada escondido, senão para ser revelado.
23 Kale nɨbi bɨ gasɨ rɨmɨd mɨdainɨm gau, manö hagabin i rɨmɨd lɨ nɨŋ aij gɨmim,” a ga.
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Kalɨp manö ap haga, “Manö nɨŋabim u, rɨk dam nɨŋ aij gɨmim. Kale nɨbi bɨ gau kalɨp manö kub hagmim, pen aige rö ñɨmim a gɨnabim u, God nɨpe nɨŋöm kalöp ke u rö nöp manö kub hagöm, pen u rö nöp unbö rö ñɨmim a gɨnab. Pen nɨpe kalöp pen rɨmnap halö adö laŋ abe ñɨmim a gɨnab.
24 Então lhes disse:
25 Nɨbi bɨ nan rɨmnap mɨdöp gau rɨmnap halö udnaböl; pen nɨbi bɨ nan rɨmnap mɨdagöp gau, nan rɨmnap pro pro mɨdöp u halö ud arnaböl.
25 Pois ao que tem, mais será dado; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Jisas manö ap manö hod rɨköm haga, “God nɨbi bɨ udöm abad mɨdeinab u, aiud adö i rö mɨdöp. Bɨ wög nap ap wid yɨŋ ranaŋ, a göm, dam wög naböŋ nɨpe gau yunab.
26 Jesus disse ainda:
27 Wid yɨŋ wög naböŋ au yuöm, han ajö nɨŋöl gɨ, marep göm, rannɨg gab. Aigegö göm ranöb, a göm, nɨŋagnab.
27 Ele dorme e acorda, de noite e de dia, e a semente germina e cresce, sem que ele saiba como.
28 Mɨnöŋ u ke gö, sɨƚɨp hañauöm, ranöm, magö pɨlöm, po gɨnab.
28 A terra por si mesma frutifica: primeiro aparece a planta, depois, a espiga, e, por fim, o grão cheio na espiga.
29 Pen wög naböŋ nap nɨbö u po gö nɨŋöm, rɨk dam lep ñɨn u auöp, a göm, ru agƚame u damöm, rɨk daunab,” a ga.
29 E, quando o fruto já está maduro, logo manda cortar com a foice, porque chegou a colheita.
30 Jisas anɨg hagöm haga, “God nɨbi bɨ udöm abad mɨdeinab u, aiud nɨhön rö udem hagnö nɨŋnabim?
30 Disse mais:
31 — ausente —
31 Ele é como um grão de mostarda, que, quando semeado, é a menor de todas as sementes sobre a terra;
32 — ausente —
32 mas, uma vez semeada, cresce e se torna maior do que todas as hortaliças; cria ramos tão grandes, que as aves do céu podem se aninhar à sua sombra.
33 Jisas nɨbi bɨ gau kalɨp manö hod rɨkep anɨb gau rö iru nöp hag ñɨmɨdöp; anɨg göm, manö aij u kalɨp hag ñɨmɨdöp. Kale manö nɨŋ aij gɨnaböl manö u nöp kalɨp hag ñɨmɨdöp; manö nɨŋ aij gagnaböl manö u hag ñaga.
33 E com muitas parábolas semelhantes Jesus lhes expunha a palavra, conforme podiam compreendê-la.
34 Nɨpe kalɨp manö hod rɨköm nöp hag ñɨmɨdöp. Hainö bɨ nɨpe gau aip ke mɨdöl göm, manö iƚ magöŋhalö hag ñɨ aij gɨmɨdöp.
34 E sem parábolas não lhes falava; tudo, porém, explicava em particular aos seus próprios discípulos.
35 Ñɨn anɨbu nöp ram dugöp magö u, Jisas bɨ nɨpe gau kalɨp haga, “Ñɨg waŋö böŋ lödaŋ arun,” a ga.
35 Naquele dia, sendo já tarde, Jesus disse aos discípulos:
36 Anɨg hagö, bɨ nɨpe gau nɨbi bɨ iru nöp ap mɨdeila gau kalɨp arö göm, ñɨg magɨb Jisas mɨdeia mɨgan u ranöm, hadla. Ñɨg magɨb rɨmnap halö aip arla.
36 E eles, despedindo a multidão, o levaram assim como estava, no barco; e outros barcos o seguiam.
37 Aŋ arlö nɨŋöl gɨ, adɨŋ pɨnöm asad apöm, ñɨg si ral ñɨg magɨb mɨgan u amöm, am lugnɨg rö ga.
37 Ora, levantou-se grande temporal de vento, e as ondas se arremessavam contra o barco, de modo que o mesmo já estava se enchendo de água.
38 Jisas nɨpe pen ñɨg magɨb mɨgan adɨŋ lajɨŋ adö, nabɨc ilöŋ löm haneia nɨŋöl gɨ, bɨ nɨpe gau nɨp am aŋa göm hagla, “Manö hag ñeb bɨ, hon magöŋhalö umnɨg gabun gasɨ u nɨŋagpan ar?” a gɨla.
38 E Jesus estava na popa, dormindo sobre o travesseiro. Os discípulos o acordaram e lhe disseram: — Mestre, o senhor não se importa que pereçamos?
39 Hageila, Jisas uraköm, pɨnöm asad udeia u abe, ñɨg si ral aueia u abe, agamɨj mɨd a gö, pɨnöm asad udeia u hir göm, ñɨg si ral aueia u böŋ nöp ur göm ga.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: O vento se aquietou, e tudo ficou bem calmo.
40 Pen Jisas bɨ nɨpe gau kalɨp haga, “Kale nɨhön gɨnɨg pɨñɨŋ gabim? Kale nɨŋ udep magö kale pro ap mɨdöp nɨŋöm pɨñɨŋ gabim aka?” ga.
40 Então Jesus lhes perguntou:
41 Hagö, kale aiö göm, pen hag nɨŋö pen hag nɨŋö göm hagla, “Bɨ anɨbi an? Aige gö göm hagajɨp, pɨnöm asad udajɨp u abe, ñɨg si ral auajɨp u abe, manö nɨp u nɨŋöm, hagöp rö göp?” ö gɨla.
41 E eles, possuídos de grande temor, diziam uns aos outros: — Quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.