Marcos 11
Manö Kamɨŋ (KPW) vs NVT
1 Jisas bɨ nɨpe gau aip am am Jerusalem söl söl göl gɨ, Olip Dum, ram rɨƚɨg agƚö Bedpagi Bedani a gal u amjaköm, Jisas bɨ nɨpe mɨhöp hagöm haga,
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 “Ram mɨnöŋ mɨgan lödaŋ ammil nɨŋnabil, kaj donki marep nɨbi bɨ ud ajagpal ap adɨk lɨlö mɨdeinab. Nɨŋmil, hubɨk daumil.
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 Nɨbi bɨ rɨmnap kalöp nɨhön gɨnɨg anɨg gabil, a gaiöl, hagmil, ‘Bɨ Kub wög ap göm, kauyaŋ yuö, aunab,’ a gɨmil,” a ga.
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 Anɨg hagö, ammil nɨŋlö, kaj donki marep ap adan au ram ajöŋ iƚ goƚ au nagɨ adɨk lɨlö mɨdeia. Hubɨk gɨlö nɨŋöl gɨ,
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 nɨbi bɨ yöp söl anɨb au mɨdeila gau hagla, “Nɨhön gɨnɨg kaj donki marep anɨbu hubɨk gabil?” ö gɨla.
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 Hageila, Jisas haga rö nöp hagailö, yau a gɨlö,
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 kaj donki marep anɨbu dam Jisas mɨdeia au apil, waƚɨj mɨlö kub kale ud jumil, kaj donki adö laŋ lailö, Jisas adö anɨbu asɨka.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Nɨbi bɨ gau iru nöp, waƚɨj mɨlöbö kale gau ud juöm, adan majö adö au lɨla; rɨmnap mab uɫaŋ gau ud hak dap lɨla.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 Anɨg göm, nɨbi bɨ nɨp nöd gɨla gau abe, nɨp hain gɨla gau abe, wɨñ alöl gɨ hagla,
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 Bac Depid kiŋ mɨdöm nɨbi bɨ abad mɨdmɨdöp rö,
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 Jisas anɨg göm, Jerusalem aramöm, God sabe gep ram raul u amöm, nan gau nɨŋ ajö nɨŋöl gɨ, sɨdö wad arö nɨŋöl gɨ, bɨ nɨpe unbö mɨgan laŋ gau aip ram rɨƚɨg agƚö Bedani arla.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Ruö pen, Bedani nɨbö ado gɨ adan aŋ au apöl gɨ, Jisas nɨp kɨyö la.
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 Kɨyö lö, mɨlö yɨjɨg nɨŋa mab uɫem ap mɨdeia. Magö rɨmnap pɨlöm mɨdöp aka göm, amöm nɨŋa, magö pɨlaga; mab uɫaŋ nöp mɨdeia. Pen nɨhön: magö pɨlep ñɨn u auaga.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 Anɨg gö, Jisas mab anɨbu haga, “Hainö nɨbi bɨ rɨmnap mab magö ne u ñɨŋagnaböl,” a ga. Bɨ nɨpe gau manö haga anɨbu nɨŋla.
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Jisas bɨ nɨpe gau uɫ gɨ, Jerusalem amöm, God sabe gep ram raul amöm nɨŋa, nɨbi bɨ gau sɨkim göl gɨ, mani yɨmjɨköl gɨ mɨdeila. Anɨg geila, mani yɨmjɨk geila abañ bad gau ud ado göm, yaur dap lɨlö rauöl gɨ mɨdeila mab po gau ud ado göm, nɨbi bɨ sɨkim göl gɨ, nan rauöl gɨ, ram raul anɨbu mɨdeila gau, kalɨp rɨdɨk gɨ höŋ yua.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Rɨdɨk gɨ höŋ yuöm haga, “Nan rɨmnap dap God sabe gep ram kabö waryö gɨgabö göl mɨdöp aŋ i padiagmim,” a ga.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 Anɨg hagöm haga, “God Manö u kalɨ kƚiñ rɨköm hagla, ‘God hagöp, “Ram yad u, nɨbi bɨ ram mɨnöŋ gau gau magöŋhalö apöm, yɨp sabe gɨnaböl,” a göp,’ a gɨla. Pen kale anɨg gajim, bɨ nan si ud pi göl mɨdpal ram ap rö löp,” a ga.
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 Anɨg hagö, bɨ God nɨp nan sabe gep bɨ kub gau abe, bɨ lo manö hag ñeb bɨ gau abe, manö anɨbu nɨŋöm, nɨp al pak lun, a gɨla. Pen nɨbi bɨ gau magöŋhalö manö nɨp u nɨŋöm aiö gɨla rö me, Jisas nɨp pɨñɨŋ göm, aigöl gun nɨp al pak lun, a göm, gasɨ u uƚhai nɨŋ mɨdeila.
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Ram duga magö u, Jisas bɨ nɨpe gau aip Jerusalem arö göm arla.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Ruö sɨb halö adan aŋ au amöl gɨ nɨŋla, mab uɫem Jisas hag ga u iƚ halö böŋ nöp mɨƚep gɨ mɨdeia.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 Anɨg ga nɨŋöm Pida haga, “Manö hag ñeb bɨ, nöŋ! Uɫem mab rol hag gaina i mɨƚep gɨ lugöp!” a ga.
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 Hageia, Jisas haga, “God nɨp nɨŋ udmim.
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 Yad kalöp nɨŋö hagabin, hon hagno God u rö nöp gɨnɨm, a gɨmim, gasɨ mɨhöp wasö gasɨ añɨ nɨŋmim, dum ilö anɨbi ‘Ñɨg solwara aŋ au daŋ gɨ dam pak,’ a gɨnabim u, hagnabim rö gɨnab.
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 Anɨb u me, God nɨp hagnabun rö gɨnab, a gɨmim, gasɨ añɨ nɨŋmim hag nɨŋbe, hagnabim rö gɨnab.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 Pen God nɨp sabe gɨnɨg gɨmim, nɨbi bɨ rɨmnap kalöp gɨ naij gɨpal gau nɨŋmim arö gɨmim nɨŋöm Nap kale kumi kabö adö laŋ mɨdöp u, nan si nan naij kale gɨpim gau nɨŋöm arö gɨnab.
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 Pen nɨbi bɨ rɨmnap kalöp gɨ naij gɨpal gau nɨŋmim arö gagnabim u, Nap kale kumi kabö adö laŋ mɨdöp u, nan si nan naij kale gɨpim gau u rö nöp nɨŋöm arö gagnab.
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 Pen Jisas bɨ nɨpe gau aip kauyaŋ Jerusalem apjaköm, nɨpe God sabe gep ram raul gau gɨ ajö nɨŋöl gɨ, bɨ God nɨp nan sabe gep bɨ kub gau abe, bɨ lo manö hag ñeb gau abe, bɨ manö ud asɨkep gau abe, Jisas mɨdeia au apöm hagla,
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 “Nöp an, anɨg gɨmön, a gö, gɨ ajabön?” ö gɨla.
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 Hageila, Jisas pen haga, “Yad kalöp manö ap hag nɨŋnö, yɨp hag ñeinabim u, yad pen yad an hagö gɨ ajabin u, kalöp hag ñɨnabin.
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 Jon nɨbi bɨ gau kalɨp ñɨg pak ña u, God hagö ñɨg pak ña aka gasɨ nɨpe ke nɨŋöm ñɨg pak ña? Yɨp hag ñɨbe, nɨŋɨn!” a ga.
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 Anɨg hagö, kale ke hag nɨŋ hag nɨŋ göm hagla, “Hon hagnabun, ‘God hagö, Jon nɨbi bɨ gau kalɨp ñɨg pak ña,’ a gɨnabun u, hanɨp hagnab, ‘Anɨb u, nɨhön gɨnɨg Jon manö nɨpe u nɨŋ udagpim?’ ö gɨnab.
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 Pen hon hagnabun, ‘Jon gasɨ nɨpe ke nɨŋöm kalɨp ñɨg pak ña,’ a gɨnabun u, hanɨp nɨhön gɨnab?” ö gɨla. Pen nɨhön: nɨbi bɨ gau magöŋhalö, God hagö, Jon wög nɨpe gɨmɨdöp a göm nɨŋmɨdal u me, Juda bɨ kub anɨb gau pɨñɨŋ göm manö ke ap hagagla.
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 Gasɨ anɨbu nɨŋöm hagla, “Hon nɨŋagpun,” a gɨla. Anɨg hageila, Jisas kalɨp pen haga, “Kale yɨp pen hag ñagpim rö, yɨp an hagö gɨ ajabin u, kalöp u rö nöp pen hag ñagnabin,” a ga.
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.