Lucas 8
Manö Kamɨŋ (KPW) vs ARA
1 Pen hainö ñɨn aŋ anɨb au, Jisas bɨ nɨpe unbö mɨgan laŋ aip daun gau abe, ram rɨƚɨg agƚö gau abe amöm, God nɨbi bɨ nɨpe udöm abad mɨdeinab manö aij u, nɨbi bɨ gau kalɨp hag ña.
1 Aconteceu, depois disto, que andava Jesus de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus, e os doze iam com ele,
2 Pen ñɨn anɨbu, nɨbi rɨmnap kɨjaki aiön pi halö mɨdeila gau Jisas gö kamɨŋ la, rɨmnap nan ga gau gö kamɨŋ la, nɨŋöm nɨbi anɨb gau rɨmnap Jisas aip ajmɨdal. Nɨbi anɨb gau hib kale me, ap Maria Magdala a gɨmɨdal. Kɨjaki aiön pi unbö mudun jɨŋ nɨbi anɨbu aŋ daŋ mɨdöm höŋ arla.
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Nɨbi ap Joana. Nugmul nɨpe hib u Kuja. Nɨpe kiŋ Herod ram nan nɨpe gau abad mɨdmɨdöp. Nɨbi ap Susana. Pen nɨbi rɨmnap halö iru rö aip ajmɨdal. Nɨbi anɨb gau kale magöŋhalö mani kale ke udöm, nan magö rau dapöm, Jisas bɨ nɨpe gau aip nan magö jɨm ñöl ñɨŋ ajmɨdal.
3 e Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Suzana e muitas outras, as quais lhe prestavam assistência com os seus bens.
4 Nɨbi bɨ daun ke ke, yam ugan kub yöl gau nɨbö gau nɨbö Jisas nɨp nɨŋnɨg aulö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ nöd aula gau kalɨp manö ap hod rɨköm haga,
4 Afluindo uma grande multidão e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 “Bɨ ap, gɨñbɨƚ magö ranaŋ a göm, gɨñbɨƚ magö u dam wög adɨŋ gau yunab. Rɨmnap wög adɨŋ arep adan gau lugö, nɨbi bɨ ƚaƚa gɨ amɨl apɨl gɨlö, yaur gau pen ap nɨŋöm ñɨŋnaböl.
5 Eis que o semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho; foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Pen yɨŋ rɨmnap kabö adö mɨnöŋ pro pro mɨdeinab gau lugöm, marep gɨnab u pen kabö mɨnöŋ au ñɨg ñɨg halö mɨdageinab u me, böŋ nöp mɨƚep gɨnab.
6 Outra caiu sobre a pedra; e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Pen yɨŋ rɨmnap nagɨ gɨƚɨkasɨ aŋ gau lugö, nagɨ anɨbu hararo gɨ paƚu gö, ran aij gagnab.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e estes, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Pen yɨŋ rɨmnap mɨnöŋ aij gau lugöm, ran aij göm, magö iru yabɨƚ nöp pɨlnab. Añɨ añɨ magö ñɨn juöl unbö mamɨd pɨlnab,” a ga.
8 Outra, afinal, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cento por um. Dizendo isto, clamou: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Jisas manö hod rɨköm aiud anɨbu hagö, bɨ nɨpe gau nɨp hag nɨŋöm hagla, “Manö hod rɨkmön hagajan anɨbu, manö iƚ u aigöl gö rö mɨdöp?” ö gɨla.
9 E os seus discípulos o interrogaram, dizendo: Que parábola é esta?
10 Hageila, Jisas kalɨp haga, “God nɨbi bɨ nɨpe udöm abad mɨdeinab manö pi göl mɨdmɨdöp u, God kalöp gasɨ ñö nɨŋbim, pen nɨbi bɨ rɨmnap gau, yad kalɨp manö hod rɨkem nöp hagnö,
10 Respondeu-lhes Jesus: A vós outros é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; aos demais, fala-se por parábolas, para que, vendo, não vejam; e, ouvindo, não entendam.
11 Pen manö hod rɨkem nan yɨŋ rö hagpin u, God Manö adö u hagpin.
11 Este é o sentido da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Yɨŋ rɨmnap lugnab wög adɨŋ arep adan adö au a gɨpin u, nɨbi bɨ gau God Manö u nɨŋnaböl pen Seden gasɨ naij nɨŋöm, kale God Manö u nɨŋ udlö, God kalɨp ud kamɨŋ yunab u naij göp a göm, apöm God Manö gasɨ kalɨp aŋ daŋ mɨdöp u ju udö, hauƚ gɨnaböl, a gem hagpin.
12 A que caiu à beira do caminho são os que a ouviram; vem, a seguir, o diabo e arrebata-lhes do coração a palavra, para não suceder que, crendo, sejam salvos.
13 Pen yɨŋ rɨmnap lugnab kabö adö mɨnöŋ pro pro mɨdeinab gau a gɨpin u, nɨbi bɨ gau God Manö u nɨŋöm, ñɨñɨ löm, aij a gö nɨŋöl gɨ, manö anɨbu nɨŋ udnaböl u pen nɨŋ ud pɨdöŋ gagnaböl rö, mɨŋör rɨmnap auö hauƚ göm arö gɨnaböl, a gem hagpin.
13 A que caiu sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 Pen yɨŋ rɨmnap lugnab nagɨ gɨƚɨkasɨ aŋ gau a gɨpin u, nɨbi bɨ gau God Manö u nɨŋnaböl u pen hainö manö marö aka mani kub nan gau aka mɨñ mɨñ gep adö u nöp gasɨ nɨŋöm, God Manö nɨŋ ud pɨdöŋ gagnaböl, a gem hagpin.
14 A que caiu entre espinhos são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com os cuidados, riquezas e deleites da vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 Pen yɨŋ rɨmnap mɨnöŋ aij adö au lugöm, ran aij göm, magö iru yabɨƚ nöp pɨlnab a gɨpin u, nɨbi bɨ gau God Manö u nɨŋöm, nɨŋ ud pɨdöŋ yabɨƚ göm, gɨ dam dam, nan magö aij pɨlnab, a gem hagpin,” a ga.
15 A que caiu na boa terra são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 Jisas anɨg hagöm haga, “Nɨbi bɨ gau hapö lauöm rin cög mɨgan aka abañ adö hanbal u mo gayɨk gau pi gagnaböl. Adö au gɨlaŋ rɨk lɨlö mailö gö, nɨbi bɨ gau ram raul mɨgan anɨbu apöm mailö anɨbu nɨŋnaböl.
16 Ninguém, depois de acender uma candeia, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a sobre um velador, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 “U rö nöp me, nan nɨhön nɨhön pi göl mɨdöp gau, magöŋhalö waiö lɨnab; nan nɨhön nɨhön paƚu gɨ mɨdöp gau, magöŋhalö ud mailö göp au lɨnab.
17 Nada há oculto, que não haja de manifestar-se, nem escondido, que não venha a ser conhecido e revelado.
18 “Anɨb u, manö hagabin u nɨŋ aij gɨmim. Nɨbi bɨ manö nɨŋöm, nɨŋ udnaböl gau, manö aij rɨmnap halö nɨŋnaböl; pen nɨbi bɨ manö nɨŋöm nɨŋ udagnaböl gau, pro pro nɨŋun a göm nɨŋbal u halö böŋ nöp ur gɨnab.
18 Vede, pois, como ouvis; porque ao que tiver, se lhe dará; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Pen ñɨn anɨbu nöp, Jisas nɨme aip, nɨmam hain nɨpe gau aip Jisas nɨp nɨŋnɨg aula. Apöm nɨŋla, ram raul mɨgan anɨb yaŋ Jisas nɨbi bɨ sɨsɨ göl mɨdeila nɨŋöm höŋ yaŋ mɨdeila.
19 Vieram ter com ele sua mãe e seus irmãos e não podiam aproximar-se por causa da concorrência de povo.
20 Anɨg gɨlö, nɨbi bɨ ap ram raul mɨdeila gau nɨŋöm, Jisas nɨp hagla, “Name namam ne gau nöp nɨŋnɨg ap mɨdpal höŋ yaŋ,” a gɨla.
20 E lhe comunicaram: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora e querem ver-te.
21 Haglö, Jisas kalɨp haga, “Nɨbi bɨ an an God Manö u nɨŋöm hain gɨpal gau me, ami yad, mam yad mɨdpal,” a ga.
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam.
22 Pen ñɨn ap, Jisas bɨ nɨpe gau kalɨp hagöm haga, “Ñɨg Waŋö Galili juun böŋ lödaŋ arun,” a göm, ñɨg magɨb udöm arla.
22 Aconteceu que, num daqueles dias, entrou ele num barco em companhia dos seus discípulos e disse-lhes: Passemos para a outra margem do lago; e partiram.
23 Pen aŋ gau arlö nɨŋöl gɨ, Jisas nɨpe hon han ara. Hon haneia magö u, yɨgön asad kub yabɨƚ ap ñɨg aŋ anɨbu udöm, ñɨg ral ñɨg magɨb mɨgan u auö, umöl rö nöp la.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, correndo eles o perigo de soçobrar.
24 Anɨg gö, bɨ nɨpe gau apöm, Jisas nɨp aŋa gɨlö uraka hagla, “Bɨ Kub! Hon magöŋhalö umnɨg gabun!” a gɨla.
24 Chegando-se a ele, despertaram-no dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo! Despertando-se Jesus, repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou, e veio a bonança.
25 Pen Jisas bɨ nɨpe gau kalɨp haga, “Kale ai gɨmim yɨp nɨŋ udagpim?” ö ga.
25 Então, lhes disse: Onde está a vossa fé? Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: Quem é este que até aos ventos e às ondas repreende, e lhe obedecem?
26 Ñɨg magɨb udöm, amöm Ñɨg Waŋö Galili aŋ u am am, ram mɨnöŋ Gerasa nɨbi bɨ mɨdmɨdal böŋ lödaŋ arla.
26 Então, rumaram para a terra dos gerasenos, fronteira da Galileia.
27 Pen Jisas ñɨg magɨb u arö gɨ, ñɨg waŋö goƚ au kabö kuƚup adö au ma abö gö nɨŋöl gɨ, magö anɨbu nöp, kɨjaki aiön pi abaŋ al mɨdeila bɨ ap, daun anɨbu nɨbö apöm, Jisas nɨp nable paka. Bɨ anɨbu nɨpe magö nöp mɨdöm, ram yabɨƚ raul mɨgan u hanagmɨdöp; wip rɨgöl gɨmɨdal kabö mɨgan gau nöp han ajmɨdöp.
27 Logo ao desembarcar, veio da cidade ao seu encontro um homem possesso de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos sepulcros.
28 — ausente —
28 E, quando viu a Jesus, prostrou-se diante dele, exclamando e dizendo em alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 — ausente —
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se apoderara dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e grilhões, tudo despedaçava e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Hageia, Jisas haga, “Hib ne u hag!” a ga. Jisas hageia, nɨpe pen haga, “Hib yad u Iru Nöp,” a ga. Kɨjaki aiön pi nan gau iru yabɨƚ nöp nɨp yuö hiɨköm mɨdeila rö u me, anɨg haga.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião, porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Pen kɨjaki aiön pi gau Jisas nɨp neb neb göm hagla, “Hanɨp hagmön, mab ke yaŋ uƚöm mɨgan mauɨñ juaga u yuagmön!” a gɨla.
31 Rogavam-lhe que não os mandasse sair para o abismo.
32 Anɨg hagöm, kaj iru yabɨƚ nöp amɨl geila yöp ba anɨb gau nɨŋöm, Jisas nɨp neb neb göm hagla, “Ne hanɨp hagö, am kaj mɨdpal gɨdaŋ kalɨp yuö hiɨkun,” a gɨlö, Jisas yau a ga.
32 Ora, andava ali, pastando no monte, uma grande manada de porcos; rogaram-lhe que lhes permitisse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Jisas yau a gö, kɨjaki aiön pi nan gau, bɨ u nɨp arö göm, am kaj anɨb gau kalɨp yuö hiɨklö, kaj gau pɨg ju sɨr ba yaŋ amöm, gɨ dam ñɨg waŋö aŋ yaŋ paköm, ñɨg ñɨŋöm magöŋhalö um hakla.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Pen bɨ kaj mukmɨdal gau, ga anɨbu nɨŋöm, gɨ dö gɨ am nɨbi bɨ daun mɨdeila gau kalɨp hag ñöm, am nɨbi bɨ ram mɨnöŋ daun söl au mɨdeila gau kalɨp hag ñöm, gɨla.
34 Os porqueiros, vendo o que acontecera, fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Hag ñɨlö, nan anɨbu nɨhön gö hagaböl a göm, apöm nɨŋla, bɨ kɨjaki yuö hiɨköm mɨdmɨdöp u, kamɨŋ lö, waƚɨj yɨmöm, Jisas ma iƚ söl au asɨk mɨdeia. Kale anɨbu nɨŋöm anɨnɨn gö pɨñɨŋ gɨla.
35 Então, saiu o povo para ver o que se passara, e foram ter com Jesus. De fato, acharam o homem de quem saíram os demônios, vestido, em perfeito juízo, assentado aos pés de Jesus; e ficaram dominados de terror.
36 Pen nɨbi bɨ nɨŋ mɨdlö nɨŋöl gɨ, Jisas kɨjaki hag höŋ yua, nɨbi bɨ gau, nɨbi bɨ hain aula gau kalɨp, anɨg anɨg göp, a göm, hag ñɨla.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como fora salvo o endemoninhado.
37 Pen Gerasa nɨbi bɨ magöŋhalö anɨnɨn gö pɨñɨŋ göm, Jisas nɨp, ne ado gɨ aru a gɨlö, ñɨg magɨb udöm hada.
37 Todo o povo da circunvizinhança dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles, pois estavam possuídos de grande medo. E Jesus, tomando de novo o barco, voltou.
38 Jisas arɨk arnɨg geia nɨŋöm, nɨpe gö kɨjaki aiön pi höŋ arla bɨ anɨbu, nɨp manö neb neb hagöm haga, “Yad ne aip arul,” a ga.
38 O homem de quem tinham saído os demônios rogou-lhe que o deixasse estar com ele; Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 Anɨg hageia, Jisas nɨp pen haga, “Wasö. God nöp nan aij yabɨƚ nɨhön nɨhön göp u, ne ram ne ammön nɨbi bɨ ne gau kalɨp hag ñɨmön,” a ga.
39 Volta para casa e conta aos teus tudo o que Deus fez por ti. Então, foi ele anunciando por toda a cidade todas as coisas que Jesus lhe tinha feito.
40 Pen nɨbi bɨ Jisas auab a göm, abad mɨdeila gau, Jisas ñɨg magɨb udöm amjakö, aij yabɨƚ auabön e gɨla.
40 Ao regressar Jesus, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 — ausente —
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, lhe suplicou que chegasse até a sua casa.
42 — ausente —
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava à morte. Enquanto ele ia, as multidões o apertavam.
43 Pen nɨbi ap pör pör nɨpe nɨbi adan armɨdöp mɨ unbö mɨgan laŋ la. Nɨbi anɨbu, wös wameb bɨ gau yɨp gɨlö, yɨp kamɨŋ laŋ a göm, kalɨp mani ñɨmɨdöp u pen nɨp gɨlö mɨƚep gɨnɨm rö laga.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia, e a quem ninguém tinha podido curar [e que gastara com os médicos todos os seus haveres],
44 Nɨpe Jisas araia jöl adö lau apöm, waƚɨj mɨlö kub la u ud nɨŋö nɨŋöl gɨ, magö anɨbu nöp nɨp mɨƚep ga.
44 veio por trás dele e lhe tocou na orla da veste, e logo se lhe estancou a hemorragia.
45 Pen Jisas kalɨp haga, “Yɨp bɨ an ud nɨŋöb?” ö ga.
45 Mas Jesus disse: Quem me tocou? Como todos negassem, Pedro [com seus companheiros] disse: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem [e dizes: Quem me tocou?].
46 Hageia, Jisas haga, “Nɨbi bɨ ap yɨp ud nɨŋöb. Pɨdöŋ yad u aröp nɨŋem hagabin,” a ga.
46 Contudo, Jesus insistiu: Alguém me tocou, porque senti que de mim saiu poder.
47 Pen nɨbi Jisas ud nɨŋa anɨbu, nɨpe pi gɨnɨm rö laga u nɨŋöm, gɨl gɨl göl gɨ, Jisas mɨdeia söl au ap kugom yɨma. Nɨbi bɨ anɨb gau nɨŋ mɨdeila aŋ gau, Jisas nɨp hagöm, nɨpe nan gö, Jisas ud nɨŋö, magö anɨbu nöp kamɨŋ löp aiud u magöŋhalö waiö haga.
47 Vendo a mulher que não podia ocultar-se, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante dele, declarou, à vista de todo o povo, a causa por que lhe havia tocado e como imediatamente fora curada.
48 Hageia, Jisas nɨp haga, “Pai yad. Ne yɨp ud nɨŋnö kamɨŋ laŋ a gɨmön nɨŋ udpan u, yɨp ud nɨŋö kamɨŋ löp me u. Manö mɨdagöp. Ne ammön, God ñɨmagö ara adö u mɨdaimön,” a ga.
48 Então, lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Jisas anɨg hagö nɨŋöl gɨ, bɨ Jairas nɨp wög gɨmɨdöp bɨ ap apöm, Jairas nɨp haga, “Pai ne böŋ nöp umöb; hag ñeb bɨ nɨp hagö ma ilön auagnɨm; ado gɨ arnɨm,” a ga.
49 Falava ele ainda, quando veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: Tua filha já está morta, não incomodes mais o Mestre.
50 Hagö, Jisas manö anɨbu nɨŋöm, Jairas nɨp haga, “Pai yad u umöb a gɨmön, gasɨ u nɨŋagmön. Nɨŋ udeinabön u, nɨp kamɨŋ lɨnab,” a ga.
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse: Não temas, crê somente, e ela será salva.
51 Anɨg hagöm, Jairas ram nɨpe u amjaköm, nɨbi bɨ gau kalɨp magöŋhalö hag höŋ au yaŋ löm, pai nɨme nap mɨhau, Pida u, Jon u, Jems u kalɨp uɫ göm, pai u nɨp nɨŋnɨg ram raul mɨgan yaŋ arla.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém permitiu que entrasse com ele, senão Pedro, João, Tiago e bem assim o pai e a mãe da menina.
52 Pen nɨbi bɨ, pai anɨbu umöb a göm mɨɫöŋ gɨ mɨdeila gau, Jisas kalɨp haga, “Kale mɨɫöŋ gagim. Pai u umagöp; yɨharɨŋ hon hanab,” a ga.
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas ele disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Jisas anɨg hageia, nɨbi bɨ gau, pai anɨbu böŋ nöp umöb u nɨŋöm, nɨp mɨhol gɨla.
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Pen Jisas pai u ñɨmagö kɨd nɨpe u udöm haga, “Pai yad, urak!” a ga.
54 Entretanto, ele, tomando-a pela mão, disse-lhe, em voz alta: Menina, levanta-te!
55 Anɨg hagö, ana nɨpe u ap kuöyaŋ kuöbö gö uraka. Uraka, Jisas haga, “Nan rɨmnap ñɨbe ñɨŋaŋ,” a ga.
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e ele mandou que lhe dessem de comer.
56 Pai nɨme nap kale aiö waiö gɨlö. Pen Jisas kalɨp ber mɨhau haga, “Nɨbi bɨ rɨmnap kalɨp manö anɨbu hag ñagmil, wasö!” ga.
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.