Lucas 6
Manö Kamɨŋ (KPW) vs ARA
1 Hainö Juda God nɨp sabe gep ñɨn ap, Jisas bɨ nɨpe gau aip wid wög adɨŋ aŋ au amöl gɨ, bɨ nɨpe gau wid magö anɨb gau rɨmnap rɨk ñɨmagö adö kale au löm, hañ pak yuöm ñɨŋöl gɨ arla.
1 Aconteceu que, num sábado, passando Jesus pelas searas, os seus discípulos colhiam e comiam espigas, debulhando-as com as mãos.
2 Anɨg geila, bɨ Perisi rɨmnap nɨŋöm hagla, “Kale nɨhön gɨnɨg God nɨp sabe gep ñɨn wög gagep i, wid magö hañ pak yumim wög gabim?” ö gɨla.
2 E alguns dos fariseus lhes disseram: Por que fazeis o que não é lícito aos sábados?
3 — ausente —
3 Respondeu-lhes Jesus: Nem ao menos tendes lido o que fez Davi, quando teve fome, ele e seus companheiros?
4 — ausente —
4 Como entrou na casa de Deus, tomou, e comeu os pães da proposição, e os deu aos que com ele estavam, pães que não lhes era lícito comer, mas exclusivamente aos sacerdotes?
5 Jisas manö ap halö hagöm haga, “Bɨ Ñɨ nɨpe Bɨ Kub mɨdöm, ñɨn yɨharɨŋ mɨdep ñɨn u, nɨhön gɨnam a gɨnab u, gɨnab,” a ga.
5 E acrescentou-lhes: O Filho do Homem é senhor do sábado.
6 — ausente —
6 Sucedeu que, em outro sábado, entrou ele na sinagoga e ensinava. Ora, achava-se ali um homem cuja mão direita estava ressequida.
7 — ausente —
7 Os escribas e os fariseus observavam-no, procurando ver se ele faria uma cura no sábado, a fim de acharem de que o acusar.
8 Pen gasɨ nɨŋla anɨbu, Jisas ke nɨŋöm, bɨ ñɨmagö pɨno ga anɨbu nɨp haga, “Ne urakmön aŋ aui au,” a ga.
8 Mas ele, conhecendo-lhes os pensamentos, disse ao homem da mão ressequida: Levanta-te e vem para o meio; e ele, levantando-se, permaneceu de pé.
9 Hageia, urak auö nɨŋöl gɨ, Jisas bɨ Perisi gau abe, bɨ lo manö hag ñeb bɨ gau abe kalɨp haga, “Yɨharɨŋ mɨdep ñɨn i rö, nɨbi bɨ gau kalɨp ud aij gɨnabun aka, yɨharɨŋ mɨdep ñɨn uri a gun, kalɨp arö gɨnabun? Kalɨp gɨno urak aröl aka kalɨp arö gɨno umöl?” ö ga.
9 Então, disse Jesus a eles: Que vos parece? É lícito, no sábado, fazer o bem ou o mal? Salvar a vida ou deixá-la perecer?
10 Anɨg hagöm, kalɨp nɨŋ gus gus göm, bɨ ñɨmagö pɨno ga u nɨp haga, “Ñɨmagö ne u mɨlöbö lɨ!” a ga. Hagö, ñɨmagö nɨpe mɨlöbö lö nɨŋöl gɨ, adɨŋ kamɨŋ la.
10 E, fitando todos ao redor, disse ao homem: Estende a mão. Ele assim o fez, e a mão lhe foi restaurada.
11 Jisas bɨ anɨbu nɨp gö kamɨŋ la u nɨŋöm, bɨ Perisi gau abe, bɨ lo manö hag ñeb bɨ gau abe, mulu kal yabɨƚ nɨŋöm, Jisas nɨp nɨhön gun a göm, hag nɨŋ hag nɨŋ gɨ mɨdeila.
11 Mas eles se encheram de furor e discutiam entre si quanto ao que fariam a Jesus.
12 Pen ñɨn aŋ anɨb au, Jisas Nap nɨp hagnabin, a göm, dum ilö laŋ amöm, Nap nɨp sabe gɨ mɨdö mɨdö, ram rua.
12 Naqueles dias, retirou-se para o monte, a fim de orar, e passou a noite orando a Deus.
13 Pen ruö sɨdö aua magö u, bɨ nɨpe gau magöŋhalö hagö aueila, bɨ nɨpe unbö mɨgan laŋ kalɨp ud asɨk ke löm, kale bɨ manö yad ud arep gau mɨdeinabim, a göm hag la.
13 E, quando amanheceu, chamou a si os seus discípulos e escolheu doze dentre eles, aos quais deu também o nome de apóstolos:
14 — ausente —
14 Simão, a quem acrescentou o nome de Pedro, e André, seu irmão; Tiago e João; Filipe e Bartolomeu;
15 — ausente —
15 Mateus e Tomé; Tiago, filho de Alfeu, e Simão, chamado Zelote;
16 ap Judas, Jems ñɨ nɨpe u; ap Judas Iskariod. Nɨpe nöp me hainö Jisas al pak lɨlaŋ a göm, nɨp mumug nɨŋa.
16 Judas, filho de Tiago, e Judas Iscariotes, que se tornou traidor.
17 Pen Jisas bɨ nɨpe anɨb gau aip dum ilö laŋ arö göm, au gɨyaŋ gɨ am ban aij yaŋ mɨdlö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ iru nöp, nɨp nɨŋun a göm, ap magum gɨla. Nɨbi bɨ anɨb gau, rɨmnap Jerusalem nɨbö, rɨmnap ram mɨnöŋ Judia gau nɨbö gau nɨbö, rɨmnap ram mɨnöŋ nabis daun kub mɨhöp Daia Saidon nɨbö,
17 E, descendo com eles, parou numa planura onde se encontravam muitos discípulos seus e grande multidão do povo, de toda a Judeia, de Jerusalém e do litoral de Tiro e de Sidom,
18 Jisas manö nɨpe nɨŋun, hanɨp nan göp gö kamɨŋ lɨnɨm a göm aueila. Nɨbi bɨ kɨjaki aiön pi nan gau abaŋ alö mɨd aij gagla gau, Jisas gö kamɨŋ la.
18 que vieram para o ouvirem e serem curados de suas enfermidades; também os atormentados por espíritos imundos eram curados.
19 Pɨdöŋ nɨp nɨbö apöm, kalɨp nan nɨhön nɨhön ga gau gö, magöŋhalö kamɨŋ lajɨp u nɨŋöm, nɨbi bɨ anɨb gau magöŋhalö apöm, hon abe Jisas nɨp ud nɨŋun a göm, nɨp cɨro maƚo ñöm aula.
19 E todos da multidão procuravam tocá-lo, porque dele saía poder; e curava todos.
20 Jisas bɨ nɨpe gau kalɨp amgö nɨŋöl gɨ haga,
20 Então, olhando ele para os seus discípulos, disse-lhes:
21 Kale mɨñi kɨyö kub löp gau,
21 Bem-aventurados vós, os que agora tendes fome, porque sereis fartos.
22 Bɨ Ñɨ nɨpe nɨp cɨg mɨdpe, nɨbi bɨ gau
22 Bem-aventurados sois quando os homens vos odiarem e quando vos expulsarem da sua companhia, vos injuriarem e rejeitarem o vosso nome como indigno, por causa do Filho do Homem.
23 Gɨnaböl anɨbu, nɨhi iƚaŋ kale gau,
23 Regozijai-vos naquele dia e exultai, porque grande é o vosso galardão no céu; pois dessa forma procederam seus pais com os profetas.
24 “Pen kale nɨbi bɨ mani nan iru mɨdöp gau
24 Mas ai de vós, os ricos! Porque tendes a vossa consolação.
25 Pen kale mɨñi nan magö rö ñɨŋ gɨpe gɨpe mudun göp gau,
25 Ai de vós, os que estais agora fartos! Porque vireis a ter fome.
26 Pen kalöp hib dap ranöl gɨ nöp mɨdeinaböl u,
26 Ai de vós, quando todos vos louvarem! Porque assim procederam seus pais com os falsos profetas.
27 “Pen nɨbi bɨ manö yad nɨŋabim gai i. Koƚmaƚ kale gau kalɨp mɨdmagö lɨmim. Nɨbi bɨ kalöp mulu lugö nɨŋbal gau kalɨp ud aij gɨmim.
27 Digo-vos, porém, a vós outros que me ouvis: amai os vossos inimigos, fazei o bem aos que vos odeiam;
28 Nɨbi bɨ kalöp hag juaiöl, God kalɨp abad mɨdeiaŋ a gɨmim, nɨp sabe gɨmim. Nɨbi bɨ kalöp gɨ naij gaiöl, kalɨp God nɨp sabe gɨmim.
28 bendizei aos que vos maldizem, orai pelos que vos caluniam.
29 Pen nɨbi bɨ rɨmnap kalöp alaun böŋ lap pakaiöl, ado gɨmim, böŋ lap u rö nöp paköl. Pen nɨbi bɨ rɨmnap kolsior kale u udaiöl, sior u rö abe udim a gɨmim, haƚöwaƚö ñɨmim.
29 Ao que te bate numa face, oferece-lhe também a outra; e, ao que tirar a tua capa, deixa-o levar também a túnica;
30 Nɨbi bɨ rɨmnap nan mɨdagainɨm asɨb hagaiöl, kalɨp ñɨmim. Pen nan kale ap nɨŋöm udaiöl, hanɨp adog ñɨmim, a gɨmim hagagmim.
30 dá a todo o que te pede; e, se alguém levar o que é teu, não entres em demanda.
31 Hanɨp gɨlaŋ a gɨmim gasɨ nɨŋbim rö u, kale ke nɨbi bɨ rɨmnap gau kalɨp u rö nöp gɨmim.
31 Como quereis que os homens vos façam, assim fazei-o vós também a eles.
32 “Nɨbi bɨ kalöp mɨdmagö lɨbal gau nöp mɨdmagö lɨnabim u, God kalöp aigöl göm nɨŋö, aij gɨnabŋ Nɨbi bɨ nan si nan naij gɨpal gau, nɨbi bɨ kale ke gau u rö nöp pen pen mɨdmagö lɨbal.
32 Se amais os que vos amam, qual é a vossa recompensa? Porque até os pecadores amam aos que os amam.
33 Pen nɨbi bɨ kalöp ud aij gɨpal gau nöp kalɨp gɨ aij gɨnabim u, God kalöp aigöl göm nɨŋö, aij gɨnabŋ Gɨnabim anɨbu, nɨbi bɨ nan si nan naij gɨpal gau gɨpal rö nöp gɨnabim.
33 Se fizerdes o bem aos que vos fazem o bem, qual é a vossa recompensa? Até os pecadores fazem isso.
34 Nan ñɨno pen ñɨnaböl a gɨmim, gasɨ u nöp nɨŋmim nan ñɨnabim u, God kalöp aigöl göm nɨŋö, aij gɨnabŋ Gɨnabim anɨbu, nɨbi bɨ nan si nan naij gɨpal gau gɨpal rö nöp gɨnabim.
34 E, se emprestais àqueles de quem esperais receber, qual é a vossa recompensa? Também os pecadores emprestam aos pecadores, para receberem outro tanto.
35 Anɨb u, koƚmaƚ kale gau mɨdmagö lɨmim, kalɨp gɨ aij gɨmim, nan haƚöwaƚö ñɨmim. Hanɨp pen ñɨnaböl a gɨmim, gasɨ u nɨŋagmim. Anɨg geinabim u, God kƚö yabɨƚ adö laŋol mɨdöp u, ñɨ pai nɨpe mɨdeinabim. Nɨpe göp rö geinabim u me, kalöp hauƚ gagöm, pen aij ñɨnab. God nɨpe nɨbi bɨ nan si nan naij gɨpal gau abe, nɨbi bɨ nɨp, aij a göp, a gagpal gau abe, kalɨp u rö nöp gɨ aij gab.
35 Amai, porém, os vossos inimigos, fazei o bem e emprestai, sem esperar nenhuma paga; será grande o vosso galardão, e sereis filhos do Altíssimo. Pois ele é benigno até para com os ingratos e maus.
36 Nap kale nɨbi bɨ mög nɨŋöm ud aij göp rö, kale u rö nöp nɨbi bɨ mög nɨŋmim ud aij gɨmim.
36 Sede misericordiosos, como também é misericordioso vosso Pai.
37 “Kale nɨbi bɨ rɨmnap, ‘Anɨg anɨg gɨpim rö, kale nɨbi bɨ naij mɨdpim,’ a gagnabim u, God kalöp pen u rö nöp, ‘Anɨg anɨg gɨpim rö, kale nɨbi bɨ naij mɨdpim,’ a gagnab. Kale nɨbi bɨ rɨmnap manö kub hagmim, ‘Kale nɨbi bɨ naij, pen udnabim,’ a gagnabim u, God kalöp pen u rö nöp manö kub hagöm, ‘Kale nɨbi bɨ naij, pen udnabim,’ a gagnab. Nɨbi bɨ gau kalöp gɨ naij geinaböl u nɨŋmim arö geinabim u, God nan naij kale gɨpim u, u rö nöp nɨŋöm arö gɨnab.
37 Não julgueis e não sereis julgados; não condeneis e não sereis condenados; perdoai e sereis perdoados;
38 Nan kale gau nɨbi bɨ gau kalɨp haƚöwaƚö ñeinabim u, God kalöp pen u rö nöp haƚöwaƚö yabɨƚ ñɨnab. Kale skel nɨhön rö udmim nɨbi bɨ gau kalɨp nan nɨme lɨ ñɨnabim u rö, God skel anɨbu nöp ud kalöp u rö nöp nan nɨme lɨ ñɨnab,” a ga.
38 dai, e dar-se-vos-á; boa medida, recalcada, sacudida, transbordante, generosamente vos darão; porque com a medida com que tiverdes medido vos medirão também.
39 Pen Jisas manö ap hod rɨköm haga, “Bɨ amgö we gɨnab ap, bɨ amgö we ap nɨp, adan anɨg anɨg mɨdöp a göm yamagnab. Nɨhön gɨnɨg: nɨpe anɨg gö, mɨhöŋgöl uƚöm mɨgan yaŋ ap lug paknabil.
39 Propôs-lhes também uma parábola: Pode, porventura, um cego guiar a outro cego? Não cairão ambos no barranco?
40 Nɨbi bɨ skul hagpal gau, am skul hagpal magö u, hag ñeb bɨ kale gau kalɨp adö laŋ mɨdagpal. Pen hainö skul u hag pɨs gɨ aij göm me, hag ñeb bɨ kale gau aip adɨp adɨp mɨdeinaböl.
40 O discípulo não está acima do seu mestre; todo aquele, porém, que for bem-instruído será como o seu mestre.
41 “Pen nɨhön gɨnɨg mab po amgö kalöp ke pak paƚu gɨ mɨdöp u nɨŋ hagmim wasö, namam nan acɨp amgö nɨpe mɨdöp u nöp nɨŋ hagpim?
41 Por que vês tu o argueiro no olho de teu irmão, porém não reparas na trave que está no teu próprio?
42 Mab po kub amgö kalöp pak paƚu gɨ mɨdöp u nöd ud yube, amgö kale amgö yabɨƚ lö, hainö namam nan acɨp pro amgö nɨpe mɨdöp u, ud yuun a gɨmim hagmim,” a ga.
42 Como poderás dizer a teu irmão: Deixa, irmão, que eu tire o argueiro do teu olho, não vendo tu mesmo a trave que está no teu? Hipócrita, tira primeiro a trave do teu olho e, então, verás claramente para tirar o argueiro que está no olho de teu irmão.
43 “Pen mab aij ap magö naij ap pɨlagnab; pen mab naij ap magö aij ap pɨlagnab.
43 Não há árvore boa que dê mau fruto; nem tampouco árvore má que dê bom fruto.
44 Anɨb u, mab gau magö pɨlnab u nɨŋöm, mab u aij, mab u naij a göm nɨŋnaböl. Nagɨ mɨgañɨb u kia magö pɨlagnab. Nagɨ gabƚog u papo magö pɨlagnab.
44 Porquanto cada árvore é conhecida pelo seu próprio fruto. Porque não se colhem figos de espinheiros, nem dos abrolhos se vindimam uvas.
45 Nɨbi bɨ aij gau, hibur gasɨ mɨdmagö aŋ kale daŋ aij mɨdöp rö, gɨ aij gɨpal. Nɨbi bɨ naij gau, hibur gasɨ mɨdmagö aŋ kale daŋ naij mɨdöp rö, gɨ naij gɨpal. Pen nɨbi bɨ aigale nɨbi bɨ rö mɨdpal u, manö hagnaböl u nöp apdi nɨŋun, nɨbi bɨ gau aij, nɨbi bɨ gau naij a gun nɨŋnabun.
45 O homem bom do bom tesouro do coração tira o bem, e o mau do mau tesouro tira o mal; porque a boca fala do que está cheio o coração.
46 “Yɨp Bɨ Kub hon, Bɨ Kub hon, a gɨpim u pen nɨhön gɨnɨg manö hagpin u hain gagpim?
46 Por que me chamais Senhor, Senhor, e não fazeis o que vos mando?
47 Nɨbi bɨ manö yad u nɨŋöm, hagpin rö gɨpal gau, manö hagnɨg gabin i rö mɨdpal.
47 Todo aquele que vem a mim, e ouve as minhas palavras, e as pratica, eu vos mostrarei a quem é semelhante.
48 Nɨbi bɨ manö yad u nɨŋöm, hagpin rö gɨnaböl gau, bɨ ram gɨ lɨnɨg geinab, uƚöm mɨlö udöm, ram padö kabö adö au lɨ aij göm, ram adö anɨbu nöp gɨ lɨnab rö mɨdnaböl. Anɨg gö, ñɨg uƚ apöm, ram halö pa jö ma jö gɨ ud arnam a gɨ wasö nɨŋöm, ram gɨ aij gɨnab anɨbu pɨdöŋ nöp mɨdeinab.
48 É semelhante a um homem que, edificando uma casa, cavou, abriu profunda vala e lançou o alicerce sobre a rocha; e, vindo a enchente, arrojou-se o rio contra aquela casa e não a pôde abalar, por ter sido bem-construída.
49 Pen nɨbi bɨ manö yad u nɨŋöm, hagpin rö gagnaböl gau, bɨ ram gɨ lɨnɨg geinab, uƚöm mɨlö udagöm, ram padö lagöm, yɨharɨŋ ram mɨnöŋ adö adö au gɨ lɨnab rö mɨdnaböl. Anɨg gö, ñɨg uƚ apöm, ram halö pa jö ma jö gɨ ud arnam a göm, magö anɨbu nöp ram halö böŋ nöp ud arö, mɨnöŋ cög nöp mɨdeinab.
49 Mas o que ouve e não pratica é semelhante a um homem que edificou uma casa sobre a terra sem alicerces, e, arrojando-se o rio contra ela, logo desabou; e aconteceu que foi grande a ruína daquela casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.