Lucas 1

Manö Kamɨŋ (KPW) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 — ausente —
1 Muitos empreenderam compor uma história dos acontecimentos que se realizaram entre nós,
2 — ausente —
2 como no-los transmitiram aqueles que foram desde o princípio testemunhas oculares e que se tornaram ministros da palavra.
3 Pen bɨ majö Diopilas, yad u rö nöp manö yɨp hag ñɨla anɨbu iƚ u magöŋhalö uƚhai nɨŋ aij gɨpin u me, yad u rö nöp manö anɨbu magöŋhalö gasɨ nɨŋ aij gem, nöp kalɨ kƚiñ rɨknɨg gabin.
3 Também a mim me pareceu bem, depois de haver diligentemente investigado tudo desde o princípio, escrevê-los para ti segundo a ordem, excelentíssimo Teófilo,
4 Anɨg gɨnö me, manö nöp hagla nɨŋban u, nɨŋö hagla a gɨmön nɨŋnabön.
4 para que conheças a solidez daqueles ensinamentos que tens recebido.
5 Nöd Kiŋ Herod Judia Propins abad mɨdmɨdöp ñɨn u, bɨ ne Sekaraia, God nɨp nan sabe gep bɨ ap mɨdmɨdöp. Bɨ yam nɨpe aip wög jɨm ñöl gɨmɨdal gau kalɨp Abaija Yam a gɨmɨdal. Sekaraia nɨbin nɨpe Ilisabed. Ilisabed u rö nöp God nɨp nan sabe gep bɨ Eron iƚ u rɨk dam dapɨl göm rɨkla.
5 Nos tempos de Herodes, rei da Judéia, houve um sacerdote por nome Zacarias, da classe de Abias; sua mulher, descendente de Aarão, chamava-se Isabel.
6 Kalpe ber mɨhau God lo manö adö u magöŋhalö hain göl gɨ mɨdlö, God nɨŋö, manö ap mɨdageia.
6 Ambos eram justos diante de Deus e observavam irrepreensivelmente todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Pen Sekaraia nɨbin nɨpe Ilisabed ñɨ pai wem u me, ñɨ pai ap yag dapöm wasö, böŋ nöp nɨbi mɨƚep bɨ mɨƚep lɨlö.
7 Mas não tinham filho, porque Isabel era estéril e ambos de idade avançada.
8 Ñɨn ap Sekaraia bɨ nɨpe aip wög jɨm ñöl gɨmɨdal gau apöm, God nɨp sabe gep wög u geila.
8 Ora, exercendo Zacarias diante de Deus as funções de sacerdote, na ordem da sua classe,
9 Pen wög kale u göl gɨ, bɨ God nɨp nan sabe gep bɨ gau pör gɨmɨdal rö, bɨ hon an rö God sabe gep ram raul mɨgan yaŋ amöm nan haƚɨŋ aij auep u launab a göm, ilöŋ cal ud gulu gɨ udla. Udlö, Sekaraia nɨpe ilöŋ cal ke ud gulu gɨ udöm, God sabe gep ram raul mɨgan yaŋ arnɨg ga.
9 coube-lhe por sorte, segundo o costume em uso entre os sacerdotes, entrar no santuário do Senhor e aí oferecer o perfume.
10 Nɨbi bɨ iru nöp God sabe gep ram höŋ adö au God nɨp sabe göl gɨ mɨdailö nɨŋöl gɨ, Sekaraias nɨpe raul mɨgan yaŋ aramöm nan haƚɨŋ aij auep anɨbu laua.
10 Todo o povo estava de fora, à hora da oferenda do perfume.
11 Pen Bɨ Kub ejol nɨpe ap apöm, nan haƚɨŋ aij lep kabö kɨnaŋ u ñɨmagö yɨjɨg adö lau waiö mɨdeia.
11 Apareceu-lhe então um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do perfume.
12 Sekaraia ejol anɨbu nɨŋöm pa gɨƚɨ ga.
12 Vendo-o, Zacarias ficou perturbado, e o temor assaltou-o.
13 Pen ejol anɨbu nɨp haga, “Ne pɨñɨŋ gagmön. God nɨp sabe gɨpan u, nɨpe nɨŋöb. Nabin ne Ilisabed ñɨ ne ap yag daunab. Yag dauö, hib nɨpe Jon a gɨmön.
13 Mas o anjo disse-lhe: Não temas, Zacarias, porque foi ouvida a tua oração: Isabel, tua mulher, dar-te-á um filho, e chamá-lo-ás João.
14 Nɨme ñɨ u yag daunab u, ne mɨñ mɨñ gɨnabön; nɨbi bɨ iru nöp gau u rö nöp mɨñ mɨñ gɨnaböl.
14 Ele será para ti motivo de gozo e alegria, e muitos se alegrarão com o seu nascimento;
15 Bɨ Kub amgö ilö adö nɨpe u, Jon bɨ kub rö mɨdeinab. Nɨpe ñɨg wain aka ñɨg kƚö rɨmnap ñɨŋagnɨm. Nɨme ñɨ mɨdun mɨdeinab ñɨn anɨbu nöp, Ana Uɫ nɨpe ñɨ anɨbu nɨp aŋ daŋ amöm ajmaŋ raunab.
15 porque será grande diante do Senhor e não beberá vinho nem cerveja, e desde o ventre de sua mãe será cheio do Espírito Santo;
16 Hainö nɨpe Isrel nɨbi bɨ God nɨp arö gɨpal gau iru nöp manö aij hag ñö, God nɨp, Bɨ Kub hon, a göm, nɨŋ udnaböl.
16 ele converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus,
17 Pen ñɨ ne anɨbu nɨpe bɨ God manö hagep Ilaija hadame ram God pɨdöŋ udöm gɨmɨdöp rö gɨnab. Nap bɨ kalɨp udöm, ñɨ pai kale gau udöm, kalɨp ud jɨm ñöl lɨnab. Nɨbi bɨ God nɨp aƚeb aƚeb ñɨbal gau, kalɨp manö aij hag ñö, nɨbi bɨ kamɨŋ aij nɨpe gasɨ nɨŋbal rö nɨŋöm, gɨ aij göm, Bɨ Kub aunab, a göm, abad mɨdeinaböl,” a ga.
17 e irá adiante de Deus com o espírito e poder de Elias para reconduzir os corações dos pais aos filhos e os rebeldes à sabedoria dos justos, para preparar ao Senhor um povo bem disposto.
18 Ejol u anɨg hagö, Sekaraia haga, “Hol ber mɨhau mɨƚep yabɨƚ lɨbul. Anɨb u, yad aigöl gem, ne nɨŋö hagpan, a gɨ nɨŋnabin?” ö ga.
18 Zacarias perguntou ao anjo: Donde terei certeza disto? Pois sou velho e minha mulher é de idade avançada.
19 Hagö, ejol u Sekaraia nɨp haga, “Yad Gebriel. Yad God amgö ilö adö u mɨdem, yɨp hag yuö apem manö aij anɨbi nöp hag ñɨnɨg aubin.
19 O anjo respondeu-lhe: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para te falar e te trazer esta feliz nova.
20 Ne manö yad u, nɨŋö hagöp a gɨmön nɨŋagpan rö, aɫab nöp u marö gö, manö hagöl gɨ mɨdageinabön. Yɨharɨŋ nöp mɨd mɨd, ñɨ u yag daunabil mañu nöp kauyaŋ manö hagnabön,” a ga.
20 Eis que ficarás mudo e não poderás falar até o dia em que estas coisas acontecerem, visto que não deste crédito às minhas palavras, que se hão de cumprir a seu tempo.
21 Pen Sekaraia God sabe gep ram aŋ raul yaŋ mɨlö padö mɨdeia nɨŋöm, nɨbi bɨ höŋ yaŋ mɨdeila gau gasɨ iru nɨŋla.
21 No entanto, o povo estava esperando Zacarias; e admirava-se de ele se demorar tanto tempo no santuário.
22 Hainö nɨpe höŋ apöm, manö rɨmnap hagnɨm rö laga. Anɨb u, yɨp anɨg anɨg göp, a göm, ñɨmagö nöp yamaia. Kale nɨŋöm hagla, nɨpe ram raul mɨgan yaŋ am mɨdöm, nan ap ke nɨŋöm auöp, a göm, nɨŋla.
22 Ao sair, não lhes podia falar, e compreenderam que tivera no santuário uma visão. Ele lhes explicava isto por acenos; e permaneceu mudo.
23 Pen Sekaraia God sabe gep ram wög u gɨ mɨdö, ñɨn nɨpe u pɨs gö, bɨ rɨmnap apöm ka nɨpe u udlö nɨŋöl gɨ, nɨpe ado gɨ ram nɨpe ara.
23 Decorridos os dias do seu ministério, retirou-se para sua casa.
24 — ausente —
24 Algum tempo depois Isabel, sua mulher, concebeu; e por cinco meses se ocultava, dizendo:
25 — ausente —
25 Eis a graça que o Senhor me fez, quando lançou os olhos sobre mim para tirar o meu opróbrio dentre os homens.
26 Ilisabed rakɨn unbö kagoƚ jɨŋ ñɨ mudun mɨdö nɨŋöl gɨ, God ejol Gebriel nɨp hag yuö ara Nasared daun, ram mɨnöŋ Galili au.
26 No sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 Nasared au nɨbi praj ap mɨdmɨdöp, hib nɨpe Maria. Nɨbi praj anɨbu bɨ ap aip gɨ gö wasö. Nɨbi praj anɨbu, bɨ ne Josep udnab, a göm manö hagla. Bɨ Josep anɨbu, nɨp kiŋ Depid bɨ rɨdɨg anɨbu ap rɨk dam lɨla u me.
27 a uma virgem desposada com um homem que se chamava José, da casa de Davi e o nome da virgem era Maria.
28 God ejol Gebriel hag yuö, nɨbi praj Maria mɨdeia au amjaköm haga, “Nɨbi praj, ne mɨdpan? Bɨ Kub nöp ud aij göp. Nɨpe aip mɨdpil,” a ga.
28 Entrando, o anjo disse-lhe: Ave, cheia de graça, o Senhor é contigo.
29 Anɨg hagö, Maria manö anɨbu nɨŋöm, yɨp ai gɨnɨg anɨg hagab, a göm, gasɨ iru nɨŋa.
29 Perturbou-se ela com estas palavras e pôs-se a pensar no que significaria semelhante saudação.
30 Nɨpe gasɨ iru nɨŋö nɨŋöl gɨ, ejol nɨp haga, “Maria, ne pɨñɨŋ gagmön. God nöp ud aij yabɨƚ göp.
30 O anjo disse-lhe: Não temas, Maria, pois encontraste graça diante de Deus.
31 Hainö ne ñɨ mudun mɨdmön, ñɨ ap yag daunabön. Yag daumön, hib nɨpe Jisas, a gɨmön.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, e lhe porás o nome de Jesus.
32 Pen nɨpe bɨ kub yabɨƚ mɨdeinab. Nɨbi bɨ nɨp hagnaböl, Bɨ Kub yabɨƚ adö i gɨlaŋ mɨdöp Ñɨ nɨpe, a gɨnaböl. God Bɨ Kub geinab nɨŋöm nɨpe nɨhi iƚaŋ Depid, kiŋ kub mɨdmɨdöp rö mɨdeinab.
32 Ele será grande e chamar-se-á Filho do Altíssimo, e o Senhor Deus lhe dará o trono de seu pai Davi; e reinará eternamente na casa de Jacó,
33 Jekop rɨkö rɨk amɨl apɨl gɨlö mɨdeinaböl gau kalɨp magöŋhalö pör nöp pör nöp kiŋ kale mɨdöm abadöl mɨdeinab,” a ga.
33 e o seu reino não terá fim.
34 Ejol anɨg hagö, Maria nɨp haga, “Yad bɨ ap aip mɨdagpul u, aigöl gem ñɨ anɨbu yag daunabin?” ö ga.
34 Maria perguntou ao anjo: Como se fará isso, pois não conheço homem?
35 Hageia, ejol nɨp haga, “Ana Uɫ u nöp apöm, Bɨ Kub yabɨƚ adö i gɨlaŋ mɨdöp pɨdöŋ nɨpe nöp ralu ñɨnab. Anɨg gö, ñɨ uɫ yag daunabön u, nɨbi bɨ nɨŋöm hagnaböl, nɨpe God Ñɨ nɨpe, a gɨnaböl.
35 Respondeu-lhe o anjo: O Espírito Santo descerá sobre ti, e a força do Altíssimo te envolverá com a sua sombra. Por isso o ente santo que nascer de ti será chamado Filho de Deus.
36 Nöŋ! Naubi ne Ilisabed nɨpe nɨbi mɨƚep löp. Kale nɨp nɨbi ñɨ pai wem a gɨmɨdal u pen mɨñi nɨpe ñɨ mudun mɨdö, rakɨn unbö kagoƚ jɨŋ hadö ara.
36 Também Isabel, tua parenta, até ela concebeu um filho na sua velhice; e já está no sexto mês aquela que é tida por estéril,
37 God nan gagnɨm rö ap mɨdagöp; nan gau magöŋhalö gɨnɨm rö nöp mɨdöp,” a ga.
37 porque a Deus nenhuma coisa é impossível.
38 Anɨg hagö, Maria haga, “Yad God nɨp wög gɨ ñeb pai. Hagabön rö nöp yɨp gɨnɨm,” a ga. Anɨg hagö nɨŋöl gɨ, ejol nɨp arö göm ara.
38 Então disse Maria: Eis aqui a serva do Senhor. Faça-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo afastou-se dela.
39 — ausente —
39 Naqueles dias, Maria se levantou e foi às pressas às montanhas, a uma cidade de Judá.
40 — ausente —
40 Entrou em casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 “Ne mɨdpan?” a gö, nubi Ilisabed manö anɨbu nɨŋö, ñɨ mudun mɨdeia u pɨraŋɨd la. Pen magö anɨbu nöp Ana Uɫ u nɨpe Ilisabed aŋ daŋ aramöm nɨp ajmaŋ raua.
41 Ora, apenas Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança estremeceu no seu seio; e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 God Ana ajmaŋ rauö, Ilisabed nɨpe meg mɨgan dap ranöm Maria nɨp haga, “God nɨbi rɨmnap kalɨp abad mɨdöp u pen nöp ud aij yabɨƚ göp. Ñɨ mudun ne mɨdpan yagol ñɨ u abe ud aij yabɨƚ göp.
42 E exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres e bendito é o fruto do teu ventre.
43 Yad nɨbi aij wasö jɨ ne Bɨ Kub yad nɨme nɨpe u yɨp nɨŋnɨg auban u yad aiö gem God nɨp aij a gabin.
43 Donde me vem esta honra de vir a mim a mãe de meu Senhor?
44 Ne apön yɨp, ‘Mɨdpan?’ a gajan magö u, ñɨ mudun mɨdpin i ñɨñɨ yabɨƚ löm pɨraŋɨd löp.
44 Pois assim que a voz de tua saudação chegou aos meus ouvidos, a criança estremeceu de alegria no meu seio.
45 Ne, ‘Yɨp God hagöp rö gɨnab,’ a gɨmön nɨŋ mɨdpan u me, ne mɨñ mɨñ gɨmön,” a ga.
45 Bem-aventurada és tu que creste, pois se hão de cumprir as coisas que da parte do Senhor te foram ditas!
46 Ilisabed anɨg hagö, Maria God nɨp gasɨ nɨŋöl gɨ, ñɨñɨ yabɨƚ löl gɨ haga,
46 E Maria disse: Minha alma glorifica ao Senhor,
47 — ausente —
47 meu espírito exulta de alegria em Deus, meu Salvador,
48 — ausente —
48 porque olhou para sua pobre serva. Por isto, desde agora, me proclamarão bem-aventurada todas as gerações,
49 Nɨpe pɨdöŋ magöŋhalö mɨdöp u,
49 porque realizou em mim maravilhas aquele que é poderoso e cujo nome é Santo.
50 Nɨbi bɨ manö nɨpe nɨŋöm, ana udöm, hain gɨnaböl gau,
50 Sua misericórdia se estende, de geração em geração, sobre os que o temem.
51 Nɨpe Bɨ ñɨmagö mɨlö kub yabɨƚ;
51 Manifestou o poder do seu braço: desconcertou os corações dos soberbos.
52 Anɨb u, kiŋ bɨ kub ram mɨnöŋ kub abad mɨdlö hib kub mɨdmɨdöp gau,
52 Derrubou do trono os poderosos e exaltou os humildes.
53 Nɨbi bɨ kɨyö löp gau,
53 Saciou de bens os indigentes e despediu de mãos vazias os ricos.
54 God nɨpe apɨs bac iƚaŋ hon gau
54 Acolheu a Israel, seu servo, lembrado da sua misericórdia,
55 Bac Ebraham abe, bac hon rɨmnap abe
55 conforme prometera a nossos pais, em favor de Abraão e sua posteridade, para sempre.
56 Maria manö anɨbu hagöm, nubi Ilisabed aip rakɨn mɨhau nɨgaŋ mɨdöm, hainö ado gɨ ram nɨpe ara.
56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses. Depois voltou para casa.
57 Mɨd damöm, Ilisabed ñɨ ap yag daua.
57 Completando-se para Isabel o tempo de dar à luz, teve um filho.
58 God nɨp mög nɨŋöm abad mɨdö, nɨpe mɨƚep yabɨƚ löm ñɨ yag daua anɨbu, nɨbi bɨ nɨñɨn nubi nɨmam nuö bɨ nɨpe gau nɨŋöm, nɨpe aip mɨñ mɨñ yabɨƚ gɨla.
58 Os seus vizinhos e parentes souberam que o Senhor lhe manifestara a sua misericórdia, e congratulavam-se com ela.
59 Ñɨ u yag dapöm, ñɨn unbö mudun jɨŋ mɨdöm, raleb jɨŋ mañu waŋ hañ nɨpe rɨb gɨ dö gɨnɨg göm magum gɨla. Magum göm, kale ñɨ u hib ñɨnɨg göm hagla, “Ñɨ anɨbi, nap Sekaraia hib u la ij gep,” a gɨla.
59 No oitavo dia, foram circuncidar o menino e o queriam chamar pelo nome de seu pai, Zacarias.
60 Hageila, nɨme haga, “Wasö, hib nɨpe Jon a gɨnabul,” a ga.
60 Mas sua mãe interveio: Não, disse ela, ele se chamará João.
61 Anɨg hagö, nɨbi bɨ nɨpe gau hagla, “Hon unbö anɨg gagun. Bac baid buö ne gau hib ap Jon mɨdagöp,” a gɨla.
61 Replicaram-lhe: Não há ninguém na tua família que se chame por este nome.
62 Anɨg hagöm, nap Sekaraia nɨp ñɨmagö u nöp yamöm hag nɨŋla, “Ñɨ hib nɨhön ñɨnabön?” ö gɨla.
62 E perguntavam por acenos ao seu pai como queria que se chamasse.
63 Hag nɨŋlö, nap ñɨmagö u nöp yamöm haga, “Yɨp köp kalɨ kƚiñ rɨkep ap dauim,” a ga. Hagö daueila, adö anɨbu manö kalɨ kƚiñ rɨköm, “Hib nɨpe Jon,” a ga. Anɨg göl hib kalɨ kƚiñ rɨkö, kale nɨŋöm magöŋhalö aiö yabɨƚ gɨla.
63 Ele, pedindo uma tabuinha, escreveu nela as palavras: João é o seu nome. Todos ficaram pasmados.
64 Pen magö anɨbu nöp Sekaraia aɫab marö ga u pɨɫa gö nɨŋöl gɨ, nöd manö hagmɨdöp rö hagöl gɨ, God hib nɨpe hagö adö ara.
64 E logo se lhe abriu a boca e soltou-se-lhe a língua e ele falou, bendizendo a Deus.
65 Nɨbi bɨ söl au han mɨdeila gau, ga anɨbu nɨŋöm pɨñɨŋ göm, manö anɨbu yag dam ram mɨnöŋ Judia ilö gau magöŋhalö yabɨƚ nɨbi bɨ gau kalɨp hag ñɨla.
65 O temor apoderou-se de todos os seus vizinhos; o fato divulgou-se por todas as montanhas da Judéia.
66 Hageila, nɨbi bɨ manö anɨbu nɨŋla gau, kale magöŋhalö gasɨ iru nɨŋöm hagla, “God gö, ñɨ anɨbu anɨg göl yag dauöp u me, hainö bɨ aigale bɨ rö mɨdeinab?” ö gɨla. God pɨdöŋ ñɨ anɨbu pɨg mɨdeia u nɨŋla u me, anɨg hagla.
66 Todos os que o ouviam conservavam-no no coração, dizendo: Que será este menino? Porque a mão do Senhor estava com ele.
67 Ana Uɫ nɨpe ñɨŋaŋ nap Sekaraia aŋ nɨpe daŋ apöm ajmaŋ raua nɨŋöm God hib nɨpe u dap ranöl gɨ haga,
67 Zacarias, seu pai, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou, nestes termos:
68 “Hon Isrel nɨbi bɨ, God Bɨ Kub hon
68 Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e resgatou o seu povo,
69 God Bɨ Kub nɨpe gö, Depid rɨkö, rɨklö, rɨk amɨl apɨl gɨlö,
69 e suscitou-nos um poderoso Salvador, na casa de Davi, seu servo
70 Hadame nöp, manö yad nɨbi bɨ gau hagnɨg gabin, a göm,
70 {como havia anunciado, desde os primeiros tempos, mediante os seus santos profetas},
71 Bɨ al ñɨŋeb hon gau apöm, hanɨp al pak lɨnɨg gaböl
71 para nos livrar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam.
72 — ausente —
72 Assim exerce a sua misericórdia com nossos pais, e se recorda de sua santa aliança,
73 — ausente —
73 segundo o juramento que fez a nosso pai Abraão: de nos conceder que, sem temor,
74 — ausente —
74 libertados de mãos inimigas, possamos servi-lo
75 — ausente —
75 em santidade e justiça, em sua presença, todos os dias da nossa vida.
76 Pen ñɨ yad, ne God Bɨ Kub nɨp wög gö,
76 E tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque precederás o Senhor e lhe prepararás o caminho,
77 Ne nɨbi bɨ nɨpe gau kalɨp manö aij nɨpe u hag ñɨ aij gö,
77 para dar ao seu povo conhecer a salvação, pelo perdão dos pecados.
78 God Bɨ hain agamɨj rɨköm,
78 Graças à ternura e misericórdia de nosso Deus, que nos vai trazer do alto a visita do Sol nascente,
79 Hon nɨbi bɨ an an sɨbön gau mɨdun
79 que há de iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte e dirigir os nossos passos no caminho da paz.
80 Pen ñɨŋaŋ anɨbu, Jon, majö gö nɨŋöl gɨ, ana nɨpe halö halö pɨdöŋ ga. Nɨpe ram mɨnöŋ nɨbi bɨ mɨdagmɨdal, ram mɨnöŋ kabö nöp mɨdmɨdöp aŋ gau mɨd mɨd, böŋ nöp kub göm auö, Isrel nɨbi bɨ nɨp nɨŋla.
80 O menino foi crescendo e fortificava-se em espírito, e viveu nos desertos até o dia em que se apresentou diante de Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.