Lucas 10
Manö Kamɨŋ (KPW) vs NTLH
1 Hainö Jisas bɨ nɨpe ñɨnjuöl mɨhau nɨgaŋ ado gɨ da mɨgan laŋ (72) udöm, kalɨp baluöm mɨhau ke, mɨhau ke, ram mɨnöŋ gau ke ke yunɨg göm haga, “Kale nöd ammim, manö yad u hag ñɨbe, yad hainö nɨnabin,” a ga.
1 Depois disso o Senhor escolheu mais setenta e dois dos seus seguidores e os enviou de dois em dois a fim de que fossem adiante dele para cada cidade e lugar aonde ele tinha de ir.
2 Pen kalɨp manö ap haga, “Nan wög kub yabɨƚ mɨdöp u pen nɨbi bɨ nan magö ral dauep gau iru mɨdagpal. Anɨb u, Bɨ Kub wög adɨŋ nap nɨbö u nɨp hag nɨŋbe, nɨbi bɨ nan magö ral dauep rɨmnap halö hagö, am ral dauöl.
2 Antes de os enviar, ele disse:
3 Kale arim! Pen kalöp kaj sipsip pi rö kain hapeb mɨdpal aŋ au hag yuabin.
3 Vão! Eu estou mandando vocês como ovelhas para o meio de lobos.
4 Kale mani rin, wadɨ, ma rɨrɨp gau halö ud aragmim. Nɨbi bɨ rɨmnap aip adan aŋ au manö hag mɨlö mɨdagaimim.
4 Não levem bolsa, nem sacola, nem sandálias. E não parem no caminho para cumprimentar ninguém.
5 Pen ram ap amjakmim, ram raul mɨgan amöl gɨ, kalɨp manö aij hag ñɨmim hagmim, ‘God kalöp abad mɨdeiaŋ,’ a gɨmim.
5 Quando entrarem numa casa, façam primeiro esta saudação: “Que a paz esteja nesta casa!”
6 Anɨg hageinabim, nɨbi bɨ God manö hain aij nɨpe udep rö ap mɨdeinab u, manö hain kale anɨbu udnab. Wasö u, manö hain hagnabim u kalöp ke ado gɨ aunab.
6 Se um homem de paz morar ali, deixem a saudação com ele; mas, se o homem não for de paz, retirem a saudação.
7 Pen ram anɨbu nöp mɨdaimim, nan magö dap ñɨnaböl u ñɨŋöl gɨ mɨdaimim. Bɨ wög gɨpal gau pen hajɨ udpal. Anɨbu rö, kalɨp manö aij u hag ñɨnabim rö, kale pen nan magö dap ñɨnaböl. Pen kale ram ram gagmim.
7 Fiquem na mesma casa e comam e bebam o que lhes oferecerem, pois o trabalhador merece o seu salário. Não fiquem mudando de uma casa para outra.
8 Pen daun ap araimim, kalöp hag wɨhai udöm, nan magö ñɨnaböl u, haƚöwaƚö ñɨŋmim.
8 — Quando entrarem numa cidade e forem bem-recebidos, comam a comida que derem a vocês.
9 Ram mɨnöŋ anɨbu, nɨbi bɨ nan gɨnɨm gau kalɨp gɨpe, kamɨŋ lɨnɨm. Nɨbi bɨ gau magöŋhalö kalɨp hag aij gɨmim hagmim, ‘God nɨbi bɨ udöm abad mɨdeinab u, ma iƚ kalöp u auöp,’ a gɨmim.
9 Curem os doentes daquela cidade e digam ao povo dali: “O
10 Pen daun ap araimim, kalöp hag wɨhai udagaiöl, adan aŋ au ammim hagmim,
10 Porém, quando entrarem numa cidade e não forem bem-recebidos, vão pelas ruas, dizendo:
11 ‘Ram mɨnöŋ kalöp i auajun u, haƚpɨƚ acɨp acɨp ma hon udöp gau kale ke ƚɨk gɨ yu arabun. Pen nɨŋ aij gim! God nɨbi bɨ udöm abad mɨdeinab u, ma iƚ kalöp u auöp,’ a gɨmim.
11 “Até a poeira desta cidade que grudou nos nossos pés nós sacudimos contra vocês! Mas lembrem disto: o Reino de Deus chegou até vocês.”
12 Yad kalöp hagabin, hainö manö kub nɨŋnaböl ñɨn u, daun kub Sodom nɨbi bɨ nan si nan naij nöp gɨlö gɨlö in habɨk ñɨŋ ara u, manö kub nɨŋöm ilön pro rö udnaböl; pen nɨbi bɨ manö kale am hagpe udagnaböl gau, manö kub nɨŋöm ilön kub yabɨƚ udnaböl.
12 E Jesus disse mais isto:
13 “Korasin nɨbi bɨ gau abe, Bedsaida nɨbi bɨ gau abe, nan gagep rö u gɨnö, nɨŋmim arö gɨpim rö, ilön kub yabɨƚ udnabim. Pen daun kub mɨhöp Daia Saidon nɨbi bɨ gau kalɨp, nan gagep anɨbu rö rɨmnap gɨnö nɨŋblap u, kale waƚɨj gɨ dö gɨ lugöp rɨmnap yɨmöm asɨköm, run he ud yuöl gɨ ud yuöl gɨ mɨdöm, nan naij gɨmɨdal anɨbu arö gɨblap.
13 Jesus continuou:
14 Manö kub nɨŋnaböl ñɨn u, Daia Saidon nɨbi bɨ gau ilön pro rö udnaböl; pen kale Korasin nɨbi bɨ gau abe, kale Bedsaida nɨbi bɨ gau abe ilön kub yabɨƚ udnabim.
14 No Dia do Juízo, Deus terá mais pena de Tiro e de Sidom do que de vocês, Corazim e Betsaida!
15 Pen ñɨn anɨbu, kale Kapaneam nɨbi bɨ gau u rö nöp, kumi kabö adö laŋ au aragnabim; böŋ nöp uƚöm mɨgan kub yaŋ arnabim,” a ga.
15 E você, cidade de Cafarnaum, acha que vai subir até o céu? Pois será jogada no
16 Jisas bɨ nɨpe gau kalɨp haga, “Nɨbi bɨ manö kale udnaböl gau, manö kalöp nöp wasö, manö yad u u rö nöp udnaböl. Pen kalöp udagnaböl gau, kalöp nöp wasö, yɨp u rö nöp udagnaböl. Pen yɨp udagnaböl gau, yɨp nöp wasö, Bɨ yɨp hag yuö aunö u nɨp u rö nöp udagnaböl,” a ga.
16 Então disse aos discípulos:
17 Pen hainö bɨ nɨpe ñɨnjuöl mɨhau nɨgaŋ ado gɨ da mɨgan laŋ (72) anɨb gau, ram mɨnöŋ gau aj arö göm apöm, aij a göl gɨ Jisas nɨp hagla, “Bɨ Kub! Kɨjaki aiön pi nɨbi bɨ abaŋ albal gau, hib ne hagun, ‘Jisas mɨdöp rö arim!’ a gɨno, hagpun rö nɨŋöm arbal,” a gɨla.
17 Os setenta e dois voltaram muito alegres e disseram a Jesus: — Até os demônios nos obedeciam quando, pelo poder do nome do senhor, nós mandávamos que saíssem das pessoas!
18 Hageila, Jisas kalɨp haga, “Yad nɨŋ mɨdnö nɨŋöl gɨ, kɨjaki aiön pi nap kale Seden, añɨm añɨm rö udöm kumi kabö adö laŋ nɨbö ap lug paka.
18 Jesus respondeu:
19 Kalöp hag lɨbin u me, re haiŋo sara, gaiwadö, hauaɫ, nan hapeb anɨb gau abe, Bɨ Koƚmaƚ kƚö nɨpe u abe, kalöp gɨ naij göl rö lagöp.
19 Escutem! Eu dei a vocês poder para pisar cobras e escorpiões e para, sem sofrer nenhum mal, vencer a força do inimigo.
20 Pen kɨjaki aiön pi nan gau hagpun rö nɨŋöm höŋ arbal a gɨmim, mɨñ mɨñ gagmim; God nɨpe hib hon kumi kabö adö laŋ au kalɨ kƚiñ rɨköp, a gɨmim, mɨñ mɨñ gɨmim,” a ga.
20 Porém não fiquem alegres porque os espíritos maus lhes obedecem, mas sim porque o nome de cada um de vocês está escrito no céu.
21 Magö anɨbu, Ana Uɫ u Jisas nɨp ajmaŋ rau mɨdö nɨŋöl gɨ, nɨpe mɨñ mɨñ göl gɨ, Nap nɨpe nɨp haga, “Bapi, ne Bɨ Kub kumi kabö adö laŋ abe, mɨnöŋ naböŋ iƚ i abe abad mɨdpan u, gasɨ ne ke nɨŋö aij göp adö u nöp gɨpan. Hon nɨbi bɨ kub gasɨ nɨŋ kɨd hiɨkun ke nɨŋbun, a gɨpal gau, kalɨp manö aij iƚ u yamagpan pen ñɨ pai pro gau, ne kalɨp gasɨ aij ñö, manö aij iƚ u nɨŋbal u me, nöp aij a gabin,” a ga.
21 Naquele momento, pelo poder do Espírito Santo, Jesus ficou muito alegre e disse:
22 Jisas anɨg hagöm haga, “Nɨbi bɨ rɨmnap yad bɨ aigale bɨ rö mɨdpin u nɨŋagpal; Bapi nɨpe nöp yɨp nɨŋöb. Pen Bapi nɨpe bɨ aigale bɨ rö mɨdöp u, nɨbi bɨ rɨmnap nɨŋagpal; yad ke nöp nɨŋbin. Nɨpe yɨp pɨdöŋ nan nɨpe gau magöŋhalö ñöb rö, nɨbi bɨ kalɨp yamnam a gɨnabin gau nöp, Bapi kalɨp yamnö nɨp nɨŋnaböl. Nɨbi bɨ rɨmnap halö Bapi nɨp nɨŋagnaböl,” a ga.
22 — O meu Pai me deu todas as coisas. Ninguém sabe quem é o Filho, a não ser o Pai; e ninguém sabe quem é o Pai, a não ser o Filho e também aqueles a quem o Filho quiser mostrar quem o Pai é.
23 Jisas anɨg hagöm, ado göm, bɨ nɨpe gau nöp kalɨp hagöm haga, “Nan anɨbi nɨŋabim u, mɨñ mɨñ gɨmim. God kalöp nöp me ud aij yabɨƚ gö nɨŋabim.
23 Então Jesus virou-se para os discípulos e disse só para eles:
24 God manö hagep bɨ gau iru nöp abe, kiŋ gau iru nöp abe, nan amgö nɨŋabim anɨbi nɨŋun a göm, abad mɨdmɨdal u pen kale nɨŋagla; manö apdi nɨŋabim anɨbi nɨŋun a göm, abad mɨdmɨdal u pen kale nɨŋagla.
24 Eu afirmo a vocês que muitos
25 Ñɨn ap aŋ au, bɨ lo manö hag ñeb bɨ ap, Jisas yɨp nɨhön manö hagnɨm a göm, apöm nɨp hag nɨŋöm haga, “Manö hag ñeb bɨ, yad nɨhön nɨhön gem, pör mɨdep magö u udnam?” ö ga.
25 Um mestre da Lei se levantou e, querendo encontrar alguma prova contra Jesus, perguntou: — Mestre, o que devo fazer para conseguir a vida eterna?
26 Hageia, Jisas nɨp haga, “Lo manö u kalɨ kƚiñ rɨköm, nɨhön hagla?” ö ga.
26 Jesus respondeu:
27 Hageia, bɨ lo manö hag ñeb bɨ anɨbu haga, “Lo manö u nɨŋbin, Mosɨs kalɨ kƚiñ rɨköm haga,
27 O homem respondeu: — “Ame o Senhor, seu Deus, com todo o coração, com toda a alma, com todas as forças e com toda a mente. E ame o seu próximo como você ama a você mesmo.”
28 Anɨg hageia, Jisas bɨ anɨbu nɨp haga, “Ne kabö göl hagpan; adö anɨbu nöp hain gɨmön, pör mɨdep magö u udnabön,” a ga.
28 — A sua resposta está certa! — disse Jesus. — Faça isso e você viverá.
29 Jisas anɨg hageia, bɨ lo manö hag ñeb bɨ anɨbu, hib yad u pro gɨnab a göm, Jisas nɨp kauyaŋ hag nɨŋöm haga, “Lo manö kalɨ kƚiñ rɨka u, nɨbi bɨ rɨmnap kalɨp mɨdmagö lɨmim a göm, kalɨ kƚiñ rɨka. Anɨb u, nɨbi bɨ mai kalɨp mɨdmagö lɨmim a göm, kalɨ kƚiñ rɨka?” ö ga.
29 Porém o mestre da Lei, querendo se desculpar, perguntou: — Mas quem é o meu próximo?
30 Hageia, Jisas bɨ lo manö hag ñeb bɨ anɨbu nɨp, manö pen hagöl gɨ, aiud udöm haga, “Bɨ ap Jerusalem arö göm, daun kub Jeriko amnam a göm, adan aŋ au araia nɨŋöm, bɨ nan si udep rɨmnap apöm, nɨp mɨñu magö paköm, waƚɨj nan nɨpe gau pɨƚɨ gɨ ud arlö nɨŋöl gɨ, nɨpe adan aŋ au umnɨg göm gɨ mɨdeia.
30 Jesus respondeu assim:
31 Bɨ God nɨp nan sabe gep bɨ ap, adan adö anɨbu amöm bɨ anɨbu umnɨg göm gɨ mɨdeia au nɨŋöm, böŋ lau nöp adan löm ara.
31 Acontece que um sacerdote estava descendo por aquele mesmo caminho. Quando viu o homem, tratou de passar pelo outro lado da estrada.
32 Pen bɨ Lipai iƚ bɨ ap, adan adö anɨbu nöp amöm, bɨ anɨbu umnɨg göm gɨ mɨdeia au nɨŋöm, mɨdeia söl au amöm nɨŋ aij göm, böŋ lau nöp adan löm ara.
32 Também um
33 Pen bɨ Juda wasö, ram mɨnöŋ Sameria nɨbö bɨ ap, adan mɨlö añɨ anɨbu nöp amöm, bɨ anɨbu umnɨg göm gɨ mɨdeia au nɨŋöm, nɨp mög yabɨƚ nɨŋa.
33 Mas um
34 Nɨp mög yabɨƚ nɨŋöm, mɨdeia söl au amöm, wös nɨp gau wel rɨmnap löm, ñɨg wain rɨmnap löm, wös nɨp gau wama. Wös wamöm, ud donki adö nɨpe u löm, ram mani rauöm hanmɨdal u dam löm, abad mɨd aij yabɨƚ ga.
34 Então chegou perto dele, limpou os seus ferimentos com azeite e vinho e em seguida os enfaixou. Depois disso, o samaritano colocou-o no seu próprio animal e o levou para uma pensão, onde cuidou dele.
35 Ruö arnɨg göm, bɨ ram abad mɨdmɨdöp anɨbu nɨp silpa kɨd mɨhöp ñöm haga, ‘Ne bɨ anɨbi nɨp abad mɨd aij gɨmön. Pen mani aigeg hagnabön u, ado gɨ apem nöp ñɨnabin,’ a ga,” a ga.
35 No dia seguinte, entregou duas moedas de prata ao dono da pensão, dizendo:
36 Jisas aiud anɨbu udöm, nɨpe bɨ lo manö hag ñeb bɨ anɨbu nɨp hag nɨŋa, “Bɨ adan aŋ pak lɨla u, bɨ mɨhau nɨgaŋ padiöl göm arla gau, bɨ an nɨpe ke mɨdmagö la rö, nɨp mɨdmagö la?” ö ga.
36 Então Jesus perguntou ao mestre da Lei:
37 Hageia, bɨ lo manö hag ñeb bɨ u haga, “Bɨ nɨp mög nɨŋöm gɨ aij ga u,” a ga.
37 — Aquele que o socorreu! — respondeu o mestre da Lei. E Jesus disse:
38 Pen Jisas bɨ nɨpe gau aip ram mɨnöŋ ap amjakeila, nɨbi ram mɨnöŋ anɨbu mɨdeia ap apöm, kalɨp uɫ gɨ dam ram nɨpe u ara. Nɨbi anɨbu hib nɨpe Mada.
38 Jesus e os seus discípulos continuaram a sua viagem e chegaram a um povoado. Ali uma mulher chamada Marta o recebeu na casa dela.
39 Ram nɨpe u nɨñɨn ap mɨdeia. Hib nɨpe u Maria. Maria nɨpe Jisas mɨdeia söl au ap asɨköm, Jisas manö hageia u nɨŋmɨdeia.
39 Maria, a sua irmã, sentou-se aos pés do Senhor e ficou ouvindo o que ele ensinava.
40 Mada nɨpe ke nöp nan magö lauöm, gasɨ iru nɨŋöm, ap Jisas nɨp haga, “Bɨ Kub, Maria yɨp arö gö, yad ke nöp nan magö hon lauabin u aij gagöp. Nɨp hagö apöm yad aip nan magö lauul,” a ga.
40 Marta estava ocupada com todo o trabalho da casa. Então chegou perto de Jesus e perguntou: — O senhor não se importa que a minha irmã me deixe sozinha com todo este trabalho? Mande que ela venha me ajudar.
41 Hageia, Jisas haga, “Mada, Mada, ne nan iru nöp gasɨ iru nɨŋban u aij wasö.
41 Aí o Senhor respondeu:
42 Maria manö aij yad nɨŋnam a göm, gasɨ añɨ u nöp nɨŋöm, ap manö yad nɨŋmɨdöp. Nɨbi bɨ ap nan aij udöp anɨbu pɨƚɨ gɨ udnɨm rö lagöp,” a ga.
42 mas apenas uma é necessária! Maria escolheu a melhor de todas, e esta ninguém vai tomar dela.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.