João 13
Manö Kamɨŋ (KPW) vs NVT
1 Ñɨn kub Pasopa ñɨŋeb ñɨn u rol a göm, Jisas nɨŋa, Nap nɨp mɨnöŋ naböŋ iƚ i hag la ñɨn u padi ara nɨŋöm nɨpe ado gɨ Nap arep ñɨn u söl aua. Pen nɨbi bɨ nɨpe ke mɨnöŋ naböŋ iƚ i mɨdmagö lɨ mɨdöm, mɨd damöm, nɨp al pak lɨlö, umöm Nap ara.
1 Antes da festa da Páscoa, Jesus sabia que havia chegado sua hora de deixar este mundo e voltar para o Pai. Ele tinha amado seus discípulos durante seu ministério na terra, e os amou até o fim.
2 Kɨjaki pen Saimon Iskariod ñɨ nɨpe Judas nɨp gasɨ ñö, Jisas nɨp aige gem damem bɨ kub gau kalɨp ñɨnabin a göm, gasɨ u nöd nöp nɨŋ pi gɨ löm, hainö hon Jisas bɨ nɨpe gau Jisas aip Pasopa nan ñɨŋnɨg asɨkno.
2 Estava na hora do jantar, e o diabo já havia instigado Judas, filho de Simão Iscariotes, a trair Jesus.
3 Jisas nɨpe nɨŋöb, God nɨpe nan gau magöŋhalö ud ñɨmagö adö nɨpe la. Jisas nɨŋöb, nɨpe Nap God aip mɨdöm mɨnöŋ naböŋ iƚ i apöm, mɨdöm, hainö umöm, ado gɨ Nap mɨdöp arnɨg ga.
3 Jesus sabia que o Pai lhe dera autoridade sobre todas as coisas e que viera de Deus e voltaria para Deus.
4 Anɨb u, Jisas uraköm, waƚɨj mɨlö kub nɨpe u ud juöm, raul ap aŋ au gɨdaŋ pɨralöm,
4 Assim, levantou-se da mesa, tirou a capa e enrolou uma toalha na cintura.
5 ñɨg rɨmnap ud cög mɨgan ap hoŋ göm, hanɨp bɨ nɨpe gau ma hon u ñɨg löl gɨ, raul pɨrala anɨbu ud ƚɨk gɨ yuöl gɨ mɨdeia.
5 Depois, derramou água numa bacia e começou a lavar os pés de seus discípulos, enxugando-os com a toalha que estava em sua cintura.
6 Jisas anɨg gɨ dam dam, Saimon Pida ma nɨpe ñɨg lɨnam, a gö, Pida nɨp haga, “Bɨ Kub. Ne ke ma yɨp u ñɨg ƚɨk gɨ yunɨg gabön?” ö ga.
6 Quando Jesus chegou a Simão Pedro, este lhe disse: “O Senhor vai lavar os meus pés?”.
7 Hageia, Jisas haga, “Mɨñi gabin i, ne uri nɨŋagan, pen mɨdmön hainö nɨŋnabön,” a ga.
7 Jesus respondeu: “Você não entende agora o que estou fazendo, mas algum dia entenderá”.
8 Jisas anɨg hageia, Pida haga, “Uri aka hainö gau, ma yɨp u ñɨg ƚɨk gɨ yuagnabön, wasö yabɨƚ!” a ga.
8 “Lavar os meus pés? De jeito nenhum!”, protestou Pedro. Jesus respondeu: “Se eu não os lavar, você não terá comunhão comigo”.
9 Jisas anɨg hageia, Saimon Pida haga, “Bɨ Kub! Anɨg hagpan u, ma yɨp u nöp ñɨg ƚɨk gɨ yuagmön; ñɨmagö kɨd, nabɨc yad abe ñɨg ƚɨk gɨ yumön!” a ga.
9 Simão Pedro exclamou: “Senhor, então lave também minhas mãos e minha cabeça, e não somente os pés!”.
10 Anɨg haga pen Jisas haga, “Nɨbi bɨ an ñɨg hadö paköp, bɨ anɨbu hañ romaŋ nɨpe magöŋhalö uɫ aij mɨdöp. Kuöyaŋ ñɨg pakagnab; ma kɨd u nöp ñɨg ƚɨk gɨ yunab. Kale uɫ aij mɨdpim; pen kale añɨ ap nöp uɫ aij mɨdagöp,” a ga.
10 Jesus respondeu: “A pessoa que tomou banho completo só precisa lavar os pés para ficar totalmente limpa. E vocês estão limpos, mas nem todos”.
11 Jisas haga u, nɨp mumug nɨŋnɨg geia bɨ anɨbu nɨp hadö nɨŋa u me, nɨpe haga, “Kale añɨ ap nöp uɫ aij mɨdagöp,” a ga.
11 Pois Jesus sabia quem o trairia. Foi a isso que se referiu quando disse: “Nem todos vocês estão limpos”.
12 Pen Jisas ma hanɨp u ñɨg ƚɨk gɨ yu haköm, waƚɨj ud ju la u ud rol göm, am ka nɨpe au asɨköm haga, “Kalöp ma ñɨg ƚɨk gɨ yubin manö iƚ u, nɨŋbim aka?” ga.
12 Depois de lavar os pés deles, Jesus vestiu a capa novamente, retornou a seu lugar e perguntou: “Vocês entendem o que fiz?
13 Anɨg hagöm Jisas haga, “Yɨp Manö Hag Ñeb Bɨ aka Bɨ Kub hagpim u, nɨŋö hagpim. Yad Manö Hag Ñeb Bɨ kale abe Bɨ Kub kale abe mɨdpin.
13 Vocês me chamam ‘Mestre’ e ‘Senhor’, e têm razão, porque eu sou.
14 Anɨb u, yad Manö Hag Ñeb Bɨ kale, Bɨ Kub kale ma kalöp ñɨg ƚɨk gɨ yubin rö, kale u rö nöp pen pen ma ñɨg ƚɨk gɨ yumim, ma ñɨg ƚɨk gɨ yumim, gɨmim.
14 E uma vez que eu, seu Senhor e Mestre, lavei seus pés, vocês devem lavar os pés uns dos outros.
15 Yad kalöp gɨpin rö u nɨŋmim, kale pen am nɨbi bɨ rɨmnap kalɨp anɨg unbö rö nöp gɨmim a gem, kalöp adan aij anɨbi yambin.
15 Eu lhes dei um exemplo a ser seguido. Façam como eu fiz a vocês.
16 Kalöp nɨŋö yabɨƚ hagabin, bɨ wög gɨ ñeb bɨ u bɨ kub, bɨ nɨp abadöp bɨ u bɨ pro, mɨdagöp; u rö nöp bɨ manö ud arep bɨ u bɨ kub, bɨ nɨp yua u bɨ pro, mɨdagöp.
16 Eu lhes digo a verdade: o escravo não é maior que o seu senhor, nem o mensageiro é mais importante que aquele que o envia.
17 Nagɨ aij hagajɨn nɨŋbim adö anɨbu gɨpe arö, kale mɨñ mɨñ gɨnabim.
17 Agora que vocês sabem estas coisas, serão felizes se as praticarem.”
18 “‘Kale añɨ ap nöp uɫ aij mɨdagöp,’ a gajɨn u, kalöp magöŋhalö a gem hagagɨn. Pen yad kalöp bɨ yad udpin gau nɨŋ aij gɨpin. Bɨ ap yɨp mumug gɨnɨg gɨnab u, God Manö u kalɨ kƚiñ rɨköm hagla rö nöp gɨnab. Manö anɨbu kalɨ kƚiñ rɨköm hagla, ‘Bɨ yad aip nan jɨm ñöl ñɨŋailo u, bɨ koƚmaƚ rö löm yɨp gɨ naij ga,’ a gɨla.
18 “Não digo estas coisas a todos vocês; conheço os que escolhi. Mas isto cumpre as Escrituras que dizem: ‘Aquele que come do meu alimento voltou-se contra mim’.
19 Kalöp nöd, anɨg göl anɨg göl gɨnab a gem hagabin rö, hainö anɨg unbö rö nöp geinab u, ‘Yad Mɨdpin Rö Mɨdpin’ hagpin manö anɨbu manö nɨŋö, a gɨmim nɨŋ udnabim, a gem hagabin.
19 Eu lhes digo isso de antemão, para que, quando acontecer, vocês creiam que eu sou aquele de quem falam as Escrituras.
20 “Yad kalöp nɨŋö yabɨƚ hagabin, nɨbi bɨ yad hag yunabin gau, nɨbi bɨ an an kalɨp udnaböl gau, kalɨp nöp udagnaböl; yɨp abe udnaböl. Pen nɨbi bɨ an yɨp udnaböl gau, yɨp nöp udagnaböl; Bɨ yɨp hag yuö aunö u abe udnaböl,” a ga.
20 Eu lhes digo a verdade: quem recebe aquele que envio recebe a mim, e quem recebe a mim recebe o Pai, que me enviou”.
21 Jisas manö anɨbu hagö, gasɨ hibur mɨdmagö nɨpe marö yabɨƚ gö, haga, “Kalöp nɨŋö yabɨƚ hagabin, kale bɨ ap yɨp mumug gɨnab,” a ga.
21 Então Jesus sentiu profunda angústia e exclamou: “Eu lhes digo a verdade: um de vocês vai me trair!”.
22 Anɨg hageia, hon bɨ nɨpe gau, an nɨp hagab, a gun, gasɨ mɨlö lun amgö pen pen nɨŋno.
22 Os discípulos olharam uns para os outros, sem saber a quem ele se referia.
23 Pen Jisas bɨ nɨpe mɨdmagö yabɨƚ lɨmɨdöp bɨ anɨbu, Jisas mɨdeia söl au asɨk mɨdeia u me,
23 O discípulo a quem Jesus amava ocupava o lugar ao lado dele à mesa.
24 Saimon Pida bɨ anɨbu nɨp amgö juju göm haga, “An nɨp hagab u hag nöŋ,” a ga.
24 Simão Pedro lhe fez um sinal para que perguntasse a quem Jesus se referia.
25 Hageia, nɨpe Jisas mɨdeia söl au ƚɨƚɨ gɨ amöm haga, “Bɨ Kub. Bɨ anɨbu bɨ an hagajan,” ö ga.
25 Então o discípulo se inclinou para Jesus e perguntou: “Senhor, quem é?”.
26 Hageia, Jisas haga, “Yad bred kɨd i ud ñɨg kɨnaŋ yaŋ rauem nɨp ñɨnabin bɨ me u,” a ga. Anɨg hagöm, bred kɨd udöl mɨdajɨp u ñɨg acab yaŋ rauöm, ud Saimon Iskariod ñɨ nɨpe Judas nɨp ña.
26 Jesus respondeu: “É aquele a quem eu der o pedaço de pão que molhei na tigela”. E, depois de molhar o pedaço de pão, deu-o a Judas, filho de Simão Iscariotes.
27 Judas bred kɨd u udöp magö anɨbu nöp Seden nɨpe Judas yuö aŋ nɨpe yaŋ hiɨka. Jisas Judas nɨp haga, “Nɨhön gɨnɨg gabön u, yɨŋɨd gɨ!” a ga.
27 Quando Judas comeu o pão, Satanás entrou nele. Então Jesus lhe disse: “O que você vai fazer, faça logo”.
28 Pen hon Jisas bɨ nɨpe, nɨhön gɨnɨg Judas nɨp anɨg hagab, a gun nɨŋagno.
28 Nenhum dos outros à mesa entendeu o que Jesus quis dizer.
29 Judas nɨpe mani wadɨ u abad mɨdmɨdöp rö, hon Jisas bɨ nɨpe rɨmnap gasɨ nɨŋno, “Ne ammön Pasopa nan ñɨŋnabun rɨmnap raumön,” a göm hag yuab, a gɨ gasɨ nɨŋno; hon rɨmnap pen gasɨ nɨŋno, “Ne ammön nɨbi bɨ mani mɨdagöp gau kalɨp mani rɨmnap ñɨmön,” a göm hag yuab, a gɨ gasɨ nɨŋno.
29 Como Judas era o tesoureiro, alguns imaginaram que Jesus tinha mandado que ele comprasse o necessário para a festa ou desse algum dinheiro aos pobres.
30 Pen Judas bred kɨd anɨbu udöm höŋ ara. Ram hadö sɨb ga.
30 Judas saiu depressa, e era noite.
31 Judas höŋ ara nɨŋöm Jisas haga, “Söl mɨdöp God nɨpe gö nɨbi bɨ gau nɨŋnaböl, Bɨ Ñɨ nɨpe mailö aij ke halö mɨdöp. Pen Bɨ Ñɨ nɨpe mailö aij ke halö mɨdöp u nɨŋöm, God mailö aij nɨpe abe nɨŋnaböl.
31 Assim que Judas saiu, Jesus disse: “Chegou a hora de o Filho do Homem ser glorificado e, por causa dele, Deus será glorificado.
32 Pen nɨbi bɨ kale Bɨ Ñɨ nɨpe nɨŋ udeinaböl u, God mailö aij unbö ke halö mɨdöp u nɨŋnaböl. Anɨb u, adɨŋ God gö nɨbi bɨ gau Bɨ Ñɨ nɨpe mailö aij unbö ke halö mɨdöp u waiö nɨŋnaböl.
32 Uma vez que Deus recebe glória por causa do Filho, ele dará ao Filho sua glória, de uma vez por todas.
33 “Ñɨ mɨdmagö yad gai i! Yad kalöp aip rapɨn mɨdageinabin. Yad areinabin, yɨp aröp gai a gɨmim yɨp uƚhai wasö nɨŋnabim. Pen Juda bɨ kub gau kalɨp hagpin rö, uri kalöp u rö nöp hagabin: yad arnabin u, kale armim rö lagöp.
33 Meus filhos, estarei com vocês apenas mais um pouco. E, como eu disse aos líderes judeus, vocês me procurarão, mas não poderão ir para onde eu vou.
34 “Pen mɨñi kalöp lo hain nɨbö ap ñabin: pen pen mɨdmagö lɨmim. Yad kalöp mɨdmagö lɨbin rö u, kale u rö nöp pen pen mɨdmagö lɨmim.
34 Por isso, agora eu lhes dou um novo mandamento: Amem uns aos outros. Assim como eu os amei, vocês devem amar uns aos outros.
35 Pen pen mɨdmagö leinabim u, nɨbi bɨ gau magöŋhalö waiö nɨŋnaböl, kale bɨ yad mɨdpim,” a ga.
35 Seu amor uns pelos outros provará ao mundo que são meus discípulos”.
36 Anɨg hageia, Saimon Pida haga, “Bɨ Kub. Gai arnɨg gabön?” ö ga.
36 Simão Pedro perguntou: “Para onde o Senhor vai?”. Jesus respondeu: “Para onde vou vocês não podem ir agora, mas me seguirão mais tarde”.
37 Hageia, Pida haga, “Nɨhön gɨnɨg mɨñi nöp hain gagnam? Nöp abadnabin; yɨp al pak lɨnaböl u, manö mɨdagöp,” a ga.
37 “Senhor, por que não posso ir agora?”, perguntou ele. “Estou disposto a morrer pelo senhor.”
38 Hageia, Jisas pen haga, “Aip umnabin a gajan manö anɨbu manö nɨŋö hagan aka? Nöp nɨŋö yabɨƚ hagabin, kɨƚakɨƚ hainö wɨñ alnab; nöd nöp ij mɨhau nɨgaŋ hagnabön, ‘Yad Jisas nɨp nɨŋagpin,’ a gɨnabön,” a ga.
38 “Morrer por mim?”, disse Jesus. “Eu lhe digo a verdade, Pedro: antes que o galo cante, você me negará três vezes.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.