Atos 7

Manö Kamɨŋ (KPW) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Kale manö piral anɨg haglö, God nɨp nan sabe gep bɨ kub yabɨƚ u Sɨdipen nɨp haga, “Manö nöp hagpal anɨbu nɨŋö hagpal aka pir albal?” ö ga.
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Hageia, Sɨdipen haga, “Bapi mam bɨ, nɨŋim! Bac iƚaŋ hon Ebraham hadame nöp daun kub Haran araga adö u, ram mɨnöŋ Mesopodemia mɨdeia magö u, God mailö aij ke halö mɨdöp u nɨp haga,
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 ‘Ram mɨnöŋ ne i arö gɨmön, nɨbi bɨ ne gau arö gɨmön, ram mɨnöŋ ke yad nöp yamnabin u armön,’ a ga.
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 “Hageia, Ebraham ram mɨnöŋ kub Kaldia mɨdmɨdöp u arö göm, daun kub Haran am mɨdmɨdöp. Hainö Ebraham nap umö, God hagö, ap ram mɨnöŋ kale mɨdpim aui mɨdmɨdöp.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Ñɨn anɨbu God Ebraham nɨp mɨnöŋ naböŋ mɨgan ap hagaga. Apöm yɨharɨŋ nöp mɨdmɨdöp. Ñɨn anɨbu Ebraham ñɨ pai ap rɨkaga; yɨharɨŋ nöp mɨdmɨdöp. Pen God Ebraham nɨp haga, ‘Hainö mɨnöŋ naböŋ anɨbi, ne udnabön. Ñɨ pai ne yag daunabön yag daulö arnab gau, mɨnöŋ naböŋ anɨbi u rö nöp udöm mɨdeinaböl,’ a ga.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Pen God manö ap hagöm haga, ‘Ñɨ pai ne yag daunabön yag daulö arnab gau, am nɨbi bɨ rɨmnap ram mɨnöŋ gau mɨdlö, kalɨp magöŋhalö nagɨ löm, gɨ naij yabɨƚ göm, nagɨ wög rö hag lɨlö, gɨlö nɨŋöl gɨ, mɨ unbö po hadred (400) innab.
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Pen nɨbi bɨ kalɨp anɨg geinaböl gau, yad pen pe kalɨp gɨ naij gɨnabin. Nɨbi bɨ ne gau, ram mɨnöŋ anɨbu arö göm, ap yɨp sabe göl gɨ mɨdeinaböl ram mɨnöŋ i,’ a ga.
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 Pen God Ebraham nɨp manö ap hag löm haga, ‘Ñɨ pai ne yag daunabön yag daulö arnab gau, kalöp abad mɨdeinabin u me, ñɨŋaŋ hagape bɨ waŋ hañ rɨb gɨ dö gɨmim,’ a ga. Hagö, hainö Ebraham ñɨ nɨpe Aisak nɨp yag dapöm, ñɨn unbö mudun jɨŋ mɨdöm, ñɨn raleb u ñɨ u nɨp waŋ hañ rɨb gɨ dö ga. Aisak pen Jekop nɨp yag daua. Jekop nɨpe pen ñɨ unbö mɨgan laŋ gau kalɨp yag dauö me, hon Isrel nɨbi bɨ iƚ ke ke mɨdpun.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 “Bac iƚaŋ hon anɨb gau, nɨmam nañɨ bɨ gau nɨmam hain Josep nɨp gasɨ naij nɨŋlö, mulu lugö, bɨ rɨmnap ñɨlö, nɨp rau dam ram mɨnöŋ Ijip ud arla. Ud arlö, mɨd aij gaga u pen God nɨp hauƚ gaga.
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Nan mɨŋör Josep nɨp auaia u, God nɨpe nɨŋöm Josep nɨp abad mɨd aij gɨmɨdöp. God nɨpe Josep nɨp gasɨ aij ñöm gö, Ijip Kiŋ Pero, bɨ Josep i gasɨ nɨŋ aij yabɨƚ göp, a göm, nɨp hagö, mɨnöŋ naböŋ Ijip abe, ram nan nɨpe gau magöŋhalö abe abad mɨdmɨdöp.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 “Hainö ñɨn ap kɨyö kub yabɨƚ u, ram mɨnöŋ Ijip abe, ram mɨnöŋ hon Kenan i abe auö, bac hon ram mɨnöŋ Kenan i mɨdeila gau nan magö uƚhai nɨŋöm, nan ñɨŋeb ap mɨdageia, gasɨ mɨlö yabɨƚ lɨla.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Pen nap kale Jekop manö ap nɨŋa, nan magö iru nöp ram mɨnöŋ Ijip mɨdeia. Anɨb u nɨŋöm ñɨ nɨpe gau kalɨp hagö, nan magö raunɨg Ijip arla.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Am rau dapöm, ñɨŋ pɨs göm, kauyaŋ pen raunɨg arla. Arlö, nɨmam Josep kalɨp haga, ‘Mam bɨ, kale yɨp ban a gɨmim nɨŋbim? Yad namam kale Josep nöp,’ a ga. Hageia, Ijip Kiŋ Pero manö anɨbu nɨŋöm haga, ‘U Josep nɨmam bɨ nɨpe gau e!’ ga.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Josep pen, bap yad Jekop, nɨbi bɨ nɨpe gau aip yɨŋɨd auöl, a göm, manö hag yuö, nap Jekop nɨbi bɨ ñɨnjuöl mɨhau nɨgaŋ ado gɨ da ajɨp böŋ daŋ (75) rö udöm, aip arla.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Nap Jekop anɨg göm, ram mɨnöŋ Ijip am mɨdöm, uma. Mɨd damöm, bac bɨ anɨb gau magöŋhalö um hakla.
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 Pen hainö ñɨ kale gau nap le damöm, daun kub Sekem rɨgöl gɨla. Wip rɨgöl anɨbu, bac iƚaŋ Ebraham, Hemor ñɨ nɨpe gau kalɨp mani ap ñöm raua.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 “Pen God Ebraham nɨp nöd gɨnabin, a göm, manö hag la rö gɨnɨg göm ga u me, nɨbi bɨ hon Isrel ram mɨnöŋ Ijip mɨdeila gau, ñɨ pai rɨk damöm rɨk dam dapɨl göm, iru yabɨƚ nöp mɨdeila.
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Nɨbi bɨ hon Isrel iru nöp mɨdeila ñɨn anɨbu, ram mɨnöŋ Ijip u kiŋ hain nɨbö waiö la. Kiŋ hain nɨbö anɨbu bac Josep nɨp nɨŋaga u me,
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 nɨbi bɨ hon gau gɨ naij yabɨƚ göm, manö kƚö hagö, ñɨ pai kale gau yag dapöm, höŋ adö gau yulö, ke mɨdöm ummɨdal.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 Anɨg gɨla u pen, ñɨn aŋ anɨb au, ber mɨhöp ñɨ hañ aij ke nɨbö ap yag dapil, hib nɨpe Mosɨs a gɨlö. Ñɨ anɨbu nɨp rakɨn mɨhau nɨgaŋ ram raul mɨgan gau nöp pi gɨlö mɨdmɨdöp.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Hainö ñɨŋaŋ anɨbu nɨp dam höŋ au yaŋ lɨlö, Pero pai nɨpe u apöm, nɨp nɨŋöm, dam ñɨ yad, a göm, kabö laumɨdöp.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Nɨpe anɨg göm kabö lauö, kub gö, Ijip nɨbi bɨ kale nɨhön nɨhön gɨmɨdal u, nɨp hag ñɨ aij gɨla. Nɨpe bɨ manö kƚö gɨ hagöm, wög kƚö göm gɨmɨdöp.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 “Pen Mosɨs mɨ nɨpe unbö ñɨnjuöl mɨhöp (40) inö, nɨbi bɨ yad Isrel kalɨp am nɨŋem auɨn a ga.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Pen amöm nɨŋa, Ijip bɨ ap Isrel bɨ ap nɨp mɨñu magö pakaia. Mosɨs nɨŋöm, bɨ Isrel nɨp ud kamɨŋ yuöm, Ijip bɨ u nɨp böŋ nöp al pak lö uma.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Pen Mosɨs gasɨ nɨpe nɨŋa u, ‘Nɨbi bɨ yad Isrel hagnaböl, “God Mosɨs nɨp gasɨ ñö, apöm hanɨp ud asɨk yuö, mɨd aij gɨnabun,” a gɨnaböl,’ a gɨ nɨŋa u pen kale gasɨ anɨbu nɨŋagla.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Pen ruö Mosɨs amöm nɨŋa, Isrel bɨ mɨhöp pen pen gailö. Anɨg gɨlö nɨŋöm haga, ‘Bɨ me, kale mamil mɨhau mɨdpil; pen pen gabil u arö gɨl!’ a ga.
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 “Hageia, bɨ ap bɨ ap nɨp pakaia u, Mosɨs nɨp ud gɨdaŋ yuöm haga, ‘Ne an hagö, bɨ kub mɨdmön, halɨp bɨ manö ud asɨkep rö abad mɨdpan?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Ne rol Ijip bɨ u al pak lɨna u, mɨñi yɨp pen al pak lɨnɨg hagabön aka?’ ga.
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Anɨg hagö, Mosɨs bɨ al pak lɨbin anɨbu nɨŋbal, a göm, pɨñɨŋ gɨ am ram mɨnöŋ Midian amöm, bɨ yɨharɨŋ ap rö mɨdmɨdöp. Ñɨn aŋ anɨb au, nɨpe nɨbi udöm, ñɨ mɨhöp yag daua.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 Anɨg göm yɨharɨŋ nöp mɨdö mɨ ñɨnjuöl mɨhöp (40) ina. Hainö ñɨn ap ram mɨnöŋ kabö nöp mɨdöp Sainai Dum söl au mɨdöm nɨŋa, ejol ap apöm, mab ur añɨ ap mɨɫaŋ geia aŋ au waiö lö nɨŋa.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Anɨg geia Mosɨs nɨŋöm, nan anɨbu nɨhön göp, a göm, am söl au apöm nɨŋö nɨŋöl gɨ, Bɨ Kub haga,
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Nahai iƚaŋ Ebraham, Aisak, Jekop, God kale yad mɨdpin,’ a ga. Anɨg hageia, Mosɨs, u Bɨ Kub nöp hagab, a göm, pɨñɨŋ göm gɨl gɨl göm, he göm amgö nɨŋaga.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 “Pen Bɨ Kub Mosɨs nɨp haga, ‘Mɨnöŋ naböŋ uɫ i am mɨdpan rö, ma rɨrup ne u ud asɨk.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Ijip nɨbi bɨ gau nɨbi bɨ yad Isrel kalɨp gɨ naij yabɨƚ gɨpal, yad nɨŋbin. Kale mɨɫöŋ gaböl u apdi nɨŋem, apem kalɨp ud asɨk yunɨg aubin. Anɨb u, ne ado gɨ Ijip armön,’ a ga.
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 “Isrel nɨbi bɨ nöd Mosɨs nɨp hagla, ‘Ne an hagö, bɨ kub mɨdmön, halɨp bɨ manö ud asɨkep rö abad mɨdpan?’ ö gɨla. Pen hainö, God ejol nɨpe hag yuö apöm, mab bɨd mɨɫaŋ geia aŋ au Mosɨs nɨp waiö lö, God nɨpe ke Mosɨs nɨp nɨbi bɨ kub kale mɨdöm kalɨp ud asɨk yuaŋ a göm, hag yua.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Pen Mosɨs Ijip aramöm, nan gagep rö rɨmnap gau göm, nɨbi bɨ nɨpe Isrel kalɨp udöm ñɨg solwara ‘Aɫɨ’ a gɨpal u amöm, nan gagep rö rɨmnap gau göm, hainö Isrel nɨbi bɨ uɫ gɨ dam ram mɨnöŋ aipɨƚ nöp aŋ gau aramöm, nan gagep rö rɨmnap gau göl gɨ mɨdmɨdöp. Anɨg gɨ mɨdö mɨdö, mɨ ñɨnjuöl mɨhöp (40) ina.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 “Mosɨs nɨpe nöp me nɨbi bɨ Isrel kalɨp haga, ‘God nɨpe bɨ manö nɨpe hagep ap, ñɨ kale ke bɨ yad rö ap, hag yuö, kalöp aunab,’ a ga.
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Mosɨs nɨpe ram mɨnöŋ aipɨƚ nöp aŋ gau mɨdeia; nɨpe apɨs bac hon aip mɨdeia; Sainai Dum gau ejol ap apöm Mosɨs nɨp manö hag ña. Mosɨs manö anɨbu udöm hon Isrel nɨbi bɨ hag ñɨnab, a göm, God nɨpe manö kamɨŋ anɨbu Mosɨs nɨp ña.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 “Mosɨs manö kamɨŋ anɨbu hag ña u pen bac hon gau manö anɨbu udagla. Kale Mosɨs nɨp hag juöm, ado gɨ Ijip arun, a göm, gasɨ u nɨŋla.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Mosɨs nɨmam Eron nɨp hagla, ‘Bɨ ne Mosɨs hanɨp Ijip nɨbö dauub u, nɨp nɨhön göp u nɨŋagpun. Anɨb u, ne hanɨp nan god rö rɨmnap gö, bɨ hon rɨmnap god gɨnabön anɨb gau ud nöd arlö, hon hain arun,’ a gɨla.
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Ñɨn anɨbu nöp, god piral kaj kau pi rö ap gɨ löm, yaur nan gau pak dap sabe gɨ ñɨla. Kale ñɨmagö kale gɨla u nɨŋöm, u god hon a göm, mɨñ mɨñ göl gɨ nan kub lau ñɨŋla.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Anɨg geila, God kalɨp arö göm haga, ‘Anɨg gɨpal u, sɨdö, rakɨn, gapɨ gau haƚöwaƚö sabe gɨlaŋ,’ a ga. Ñɨn anɨbu kale nan anɨb gau nöp sabe gɨla u me, bɨ God manö hagep ap God Manö u kalɨ kƚiñ rɨköm haga,
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Kale nan yɨharɨŋ piral mɨhöp kale ke gɨpe u
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 “Bac bɨ hon gau ram mɨnöŋ aipɨƚ gau mɨdeila ñɨn u sel ram ud ajmɨdal. Sel ram anɨbu mɨdeia u nɨŋöm, God hon aip mɨdöp a göm nɨŋmɨdal. Sel ram anɨbu, God manö haga rö nöp gɨ lɨlö mɨdeia.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Hainö Josua bac bɨ hon aip sel ram anɨbu nap bɨ kale nɨbö udla. Hainö, kale sel ram anɨbu daueilö nɨŋöl gɨ, God nɨpe nɨbi bɨ ram mɨnöŋ aui mɨdeila gau yu gɨ yua. Sel ram anɨbu mɨdöm, mɨd damöm, hainö Depid yag daula.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Bac Depid, bɨ God nɨŋö aij ga bɨ u, nɨpe God nɨp hag nɨŋöm haga, ‘Ne yau a gö, yad ram nöp aij ap gɨ lɨnö, ne God Jekop nöd sabe gɨmɨdöp u, ram anɨbu mɨdeinabön,’ a ga.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Hageia pen God nɨpe yau a gaga. Hainö Solomon nɨpe God sabe gep ram anɨbu gɨ la.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 “Pen God adö i gɨlaŋ mɨdöp u, nɨbi bɨ ñɨmagö udöm gɨ lɨnaböl ram gau mɨdageinab. Bɨ God manö hagep ap manö anɨbu hagöm haga,
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 ‘Bɨ Kub u haga,
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Nan gau magöŋhalö ñɨmagö yad ke gɨ lagpin aka?” ga,’ a ga.
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 “Hon ke nɨŋ aij gɨpun a gɨmim, nan si nan naij nöp gɨmim, God Manö nɨŋagpim. Nahai bɨ gɨmɨdal rö nöp gɨpim. Ana Uɫ nɨpe kalöp gasɨ aij ñö nɨŋbep, pen pör wasö gɨpim.
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Nahai bɨ gau, bɨ God manö hagep gau kalɨp magöŋhalö gɨ naij gɨla. Bɨ God manö hagep hadame gau, ‘God Bɨ Wög Gɨ Ñeb aij yöl u aunab,’ a gɨla. Pen nahai bɨ gau kale bɨ anɨb gau u rö nöp al pak lɨla. Pen mɨñi God Bɨ Wög Gɨ Ñeb aij yöl anɨbu auö me, kale nɨp mumug nɨŋmim al pak lɨbe.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Pen God lo manö nɨpe u, ejol nɨpe gau kalɨp hag yuö daulö udpe, pen hagöp rö nɨŋmim gagpim,” a ga.
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Sɨdipen manö anɨbu hagö nɨŋöl gɨ, kalɨp mulu kal yabɨƚ lugö, meg magö hau rɨbɨköm kal jula.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Pen Ana Uɫ nɨpe Sɨdipen ajmaŋ rau mɨdö nɨŋöl gɨ, nɨpe gɨlaŋ gɨ nɨŋöm kumi kabö adö laŋ au nɨŋa, God mailö aij unbö ke yabɨƚ nɨpe mɨdeia nɨŋöm Jisas nɨpe God ñɨmagö yɨjɨg kɨd lau adö urak mɨdeia.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Sɨdipen nɨŋöm haga, “Nɨŋim! Yad nɨŋabin, kumi kabö adö laŋ au ajöŋ hiɨk mɨdöp. Bɨ Ñɨ nɨpe u God ñɨmagö yɨjɨg kɨd lau adö urak mɨdöp!” a ga.
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Sɨdipen anɨg hagö, rɨmɨd kale u ñɨmagö ud pɨƚ göm, adɨŋ magöŋhalö uraköm, manö bƚaƚö göm manö kub yabɨƚ hagöm, gɨ dö gɨ am nɨpe mɨdeia arla.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 Nɨp ud sɨsɨ löm, dam dam daun kub anɨbu höŋ adö yaŋ ud arla. Bɨ nɨp manö pir alla gau kal juöm, waƚɨj mɨlö kale gau ud juöm, bɨ praj Sol mɨdeia söl au yulö, nɨpe abad mɨdö nɨŋöl gɨ, kale Sɨdipen nɨp kabö ju pakla.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Nɨp anɨg göl paklö nɨŋöl gɨ, Sɨdipen Bɨ Kub nɨp wɨñ al hagöm haga, “Bɨ Kub Jisas, ana magö yad ud,” a ga.
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Anɨg hagöm, kugom yɨmöm, wɨñ kub al hagöm haga, “Bɨ Kub! Yɨp al pak laböl i, nan si nan naij gaböl u nɨŋmön arö gɨmön,” a ga. Anɨg hagöl göm uma.
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.