Atos 27
Manö Kamɨŋ (KPW) vs NVT
1 Gapna Pesdas Pol Rom uri arnɨm a göm hagö, ami bɨ gau abad mɨdep bɨ kub Julias u, Pol abe nagɨman bɨ rɨmnap halö abe udöm abad mɨdeia. Ami bɨ anɨb gau kalɨp “Empra Ami Bɨ Nɨpe” a gɨmɨdal.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Pen ñɨn anɨbu, ñɨg magɨb ram mɨnöŋ Adramidiam nɨbö u, Esia Propins arnɨg göm, Sisaria am pɨdöŋ ga. Anɨb u, ñɨg magɨb anɨbu udun ñɨg aŋ yaŋ arno. Bɨ daun kub Desalonaika, Masedonia Propins au nɨbö bɨ ap aip arno. Hib nɨpe u Arisdakas.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Ruö daun kub Saidon amjak am pɨdöŋ gɨno. Julias Pol nɨp ud aij göm haga, “Am mɨdeimam bɨ kalɨp nɨŋmön, nöp nan nɨhön mɨdagainɨm gau nöp ñöl,” a ga.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Pen hon Saidon arɨk arnɨg gun nɨŋno, yɨgön kub yabɨƚ u apöm, ñɨg solwara u abe ral auaia. Anɨg gö, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan Saipras böŋ lau arno.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Anɨg gun, am am Silisia Propins hil gun, am ram mɨnöŋ Pampilia hil gun, am Lisia Propins amun, daun kub Maira amjak pɨdöŋ gɨno.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Amjak pɨdöŋ gun, ami bɨ kub bɨ nagɨman gau kalɨp abad mɨdeia u nɨŋa, ñɨg magɨb Aleksadria nɨbö ap ram mɨnöŋ Idali arnɨg geia. Anɨb u, nɨpe hanɨp hagö, ñɨg magɨb anɨbu arno.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Ñɨg magɨb anɨbu amun, ñɨg aŋ kub yaŋ amun, hain hain nöp uɫham am am daun kub Kɨnidos amjakno. Pen yɨgön kub auageia nɨŋöm yɨjɨg göl arep rö laga. Anɨb u me, böŋ lau nöp am am ram mɨnöŋ Salmoni hil gun, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan Krir ba lau nöp amun,
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 uɫham am am ram mɨnöŋ pro ñɨg goƚ au ap, “Ñɨg Magɨb Mɨd Aij Gep Kuö,” a gɨmɨdal, amjak pɨdöŋ gɨno. Ram mɨnöŋ anɨbu Lasia daun söl au.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Hon anɨg gun, hain hain nöp gɨ ajno nɨŋöl göm me, Juda nɨbi bɨ nan ñɨŋagla ñɨn u ap arö, ñɨg solwara kub ral auep ñɨn u hadö aua.
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 Pen Pol nɨpe kalɨp haga, “Bɨ gai i. Arep rö lagöp rö, areinabun u, nan wim wañɨb nan gau magöŋhalö naij göm, ñɨg magɨb abe naij gö, hon magöŋhalö ñɨg ñɨŋun rö löp,” a ga.
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Pol anɨg haga u pen, ñɨg magɨb bɨ wög gɨmɨdal abad mɨdmɨdöp bɨ kub u abe, bɨ ñɨg magɨb nap nɨbö u abe, manö ke hagailö nɨŋöm, ami bɨ kub Julias, Pol manö arö göm, manö kalɨp u uda.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Bɨ iru nöp hagla, “Ram mɨnöŋ i ram mɨnöŋ naij. Yɨgön kub udöp ñɨn i, ram mɨnöŋ naij anɨbi mɨdagaiun; Piniks söl mɨdöp au am mɨdaiun. Yɨgön kub auab ñɨn u, ñɨg magɨb dam ram mɨnöŋ anɨbu lɨno, naij gagnɨm,” a gɨla. Piniks daun anɨbu, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan Krir mɨdöp. Ñɨg magɨb Piniks aumɨdöp u, yɨgön kub sɨdö auab lau adö aueinab u, ñɨg magɨb agamɨj sɨdö wad arab lau adö arnab; pen yɨgön kub sɨdö wad arab lau adö aueinab u, ñɨg magɨb agamɨj sɨdö auab lau adö arnab.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Pen kale anɨg haglö, au mɨdaino nɨŋöl gɨ, yɨgön pro pro auaia u nɨŋöm, “Mɨñi amun arnabun,” a göm, bɨ ñɨg magɨb wög gɨmɨdal gau, aga yula u ɫɨp gɨ udöm, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan Krir ñɨg goƚ adö u arno.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Anɨg gun arno nɨŋöl gɨ, adɨŋ hadal majö yabɨƚ, airan Krir böŋ lap nɨbö, ñɨg magɨb arnɨg gɨno lau adö apöm, ñɨg magɨb ud jɨnomno ga.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Anɨg gö, bɨ ñɨg magɨb wög gɨmɨdal gau nɨŋöm, dam yɨjɨg göl arun, a göm, gɨ wasö nɨŋöm, arö gɨlö, hanɨp halö dam ñɨg solwara aŋ kub gau ud ara.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Hadal anɨg göm ud arö, am am ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan pro Kauda a gɨmɨdal u, böŋ lap araino nɨŋöm hadal kub auaia u hain ga. Anɨg gö nɨŋöl gun, hagno, “Yɨgön pro auab rö, ñɨg magɨb pro bad u udun, ñɨg magɨb kub mɨgan u ud lun,” a gun, uɫham yabɨƚ ud lɨno.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Ñɨg magɨb pro bad u ud lɨ aij göm, ñɨg magɨb kub u pa jö gɨnab rö löp, a göm, ñɨg magɨb gau nɨbö gau nɨbö nagɨ adɨköm, ɫɨp gɨ lɨ pɨdöŋ gɨla. Pen, “Yɨgön kub auab i, ñɨg magɨb hon u dam kabö kuƚup Södis a gɨmɨdal gau amöm, kabö kuƚup naij u bɨnɨŋ gö, naij gɨnab,” a göm, sel adɨkla u hubɨk yulö, anɨnɨn gö pɨñɨŋ göl gɨ arno.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Yɨgön kub u apöl gɨ mɨdeia u me, ruö ñɨg magɨb u pɨɫa gaŋ, a göm, wim wañɨb nan gau ud ñɨg yula.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Ruö u, u rö nöp, yɨgön ud nöp mɨdeia u me, nan nɨhön nɨhön ñɨg magɨb mɨd aij gaŋ a göm raul mɨgan lɨlö mɨdeia u, magöŋhalö nɨŋebir ud ñɨg yaŋ yula.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Pen hon pör pör sɨdö gapɨ gau nɨŋmɨdagun, wasö. Yɨgön u anɨg göl udöl nöp mɨdeia u me, gasɨ ap nɨŋun, hagno, “Ram mɨnöŋ ap aragnabun; um haknabun,” a gun, gasɨ nɨŋno.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Pen mɨlö padö kale nan magö ñɨŋmɨdagal. Hainö Pol mɨdeila aŋ au uraköm haga, “Bɨ gai i, manö yad hagnö u nɨŋbep rö, hon airan Krir nöp mɨdun, wim wañɨb nan gau ud ñɨg yaŋ yuagbnop.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Pen yad kalöp hagabin, uri gasɨ iru nɨŋagmim; gasɨ halö mɨdaimim. Hon ap umagnabun. Ñɨg magɨb u nöp böŋ nöp naij gɨnab.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Yad God nɨp wög gɨ ñeb bɨ nɨpe mɨdpin u me, mɨñi sɨb yaŋ God ejol nɨpe ap yuö, apöm yad mɨdajɨn söl au apöm yɨp hagöp,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 ‘Pol, ne pɨñɨŋ gagmön! Mɨdmön, bɨ kub Sisa mɨdöp au ammön, manö kub nɨŋnabön. Pen nɨbi bɨ ñɨg magɨb raul mɨgan mɨdpal gau, God kalɨp u rö nöp abad mɨdö umagnaböl. God nɨpe nöp mög nɨŋöm, kamɨŋ mɨdep magö kale u nape ñöb,’ a göp.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Anɨb u, bɨ gai i, kale pɨñɨŋ gagmim; gasɨ halö mɨdaimim. Yad nɨŋbin, God nɨp nɨŋ udpin u, nɨpe hagöp rö nöp gɨnab.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Pen hon am am, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan ap arno, ñɨg magɨb kabö kuƚup bɨnɨŋ gɨ pɨdöŋ gɨnab,” a ga.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Pen yɨgön u hanɨp anɨg göl ud dam dam ñɨn unbö sɨduŋ böŋ daŋ ara nɨŋöm sɨbön yaŋ me, ñɨg solwara Edriadik, a gal u, aŋ au amöl gun, bɨ ñɨg magɨb wög gɨmɨdal gau, gasɨ ap nɨŋöm, söl ram mɨnöŋ ap apjaknabun rö löp, a gɨla.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Kale gasɨ anɨbu nɨŋöm, kabö kuƚup söl söl mɨdöp aka göm, nan ñɨg lɨ nɨŋbal ap löm nɨŋla mɨlö kub kub 40 mida mɨdeia. Yöp pro pro magö ap amöm, nan anɨbu kuöyaŋ löm nɨŋla 30 mida mɨdeia.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Anɨg gö, hon kabö kub haƚai adö au arun rö löp, a göm, pɨñɨŋ göm, aga mɨhau mɨhau yula nɨŋöm, ñɨg magɨb pɨdöŋ ga. Pɨdöŋ gö nɨŋöl gɨ, God nɨp sabe göm hagla, “Ram yɨŋɨd ruöm sɨdö laŋ,” a gɨla.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Pen bɨ ñɨg magɨb wög gɨmɨdal gau, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan anɨbu yöp söl anɨb au arnɨg, nɨbi bɨ gau nɨŋ mɨdeila rö, piral wai ñöm, hagla, “Ñɨg magɨb pro u dam ñɨg magɨb nabɨc lau adö yuun, aga rɨmnap halö yuun,” a gɨla.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Kale piral anɨg gɨlö nɨŋöl gɨ, Pol nɨŋöm, Julias ami bɨ nɨpe gau aip kalɨp haga, “Bɨ ñɨg magɨb wög gaböl i, kale ñɨg magɨb pro u udöm pɨnɨŋ gɨ areinaböl u, kale magöŋhalö um haknabim,” a ga.
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Pol anɨg hagö, ami bɨ gau, ñɨg magɨb ñɨg yaŋ yunɨg geila nagɨ u, böŋ nöp rɨb gɨ dö gɨ yulö, ñɨg aŋ yaŋ luga.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Pen ram runɨg ga magö u, Pol kalɨp haga, “Ñɨn unbö sɨduŋ böŋ daŋ u gasɨ iru nɨŋmim, nan magö ñɨŋagmim, yɨharɨŋ nöp mɨdpim.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Anɨb u, uri nan rɨmnap ñɨŋmim. Wasö u, aige göl gɨmim mɨdeinabim. Nɨbi bɨ añɨ ap nabɨc uŋ añɨ ap lugagnab,” a ga.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Pol anɨg hagöm, bred rɨmnap udöm, kale mɨdeila aŋ au God nɨp aij a göm, ud jö göm, nan rɨmnap ñɨŋa.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Pol nɨpe ñɨŋö nɨŋöl göm, kale u rö nöp hibur aij gö, nan rɨmnap ud ñɨŋla.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Hon söl ñɨn juöl unbö sɨduŋ böŋ daŋ (276) nɨbi bɨ ñɨg magɨb mɨgan anɨbu mɨdaino.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Pen nan ñɨŋ pɨs gun, ñɨg magɨb pɨɫa gaŋ, a gun, wid mɨdeia gau ud ñɨg yaŋ yuno.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Ram ruö nɨŋöl gun, ram mɨnöŋ anɨbu nɨŋno. Pen bɨ ñɨg magɨb wög gɨmɨdal gau ram mɨnöŋ anɨbu nɨhön, a göm, nɨŋagla. Pen kale nɨŋla, ñɨg solwara lajɨŋ waj hak ara u, kabö kuƚup aij nöp mɨdeia lau u me, hagla, “Ñɨg magɨb adö anɨbu kabö rö arnabun,” a gɨla.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Anɨb u, ñɨg magɨb aga yula nagɨ gau böŋ nöp rɨb gɨ dö göm, ñɨg magɨb böŋ böŋ lɨla sɨdia mɨhau hubɨk paliöm, sel kub u hubɨk lɨla u, kauyaŋ dap ran adɨköm, hadla.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Am am me, ñɨg magɨb mulu adɨŋ u, kabö kuƚup adö u bɨnɨŋ göm, paköl gɨ pɨdöŋ ga. Anɨg göl paköl gɨ pɨdöŋ gö, ñɨg solwara u ral apöm, ñɨg magɨb himgan adɨŋ böŋ nöp pa jö ma jö gɨ ud ara.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Anɨg gö, ami bɨ rɨmnap apöm, bɨ kub kale Julias nɨp hagla, “Ñɨg magɨb i naij gab. Bɨ nagɨman gau pɨñɨŋ gɨ arlö, hanɨp hag gɨnaböl. Anɨb u, kalɨp al pak lun,” a gɨla.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Anɨg hagla u pen Julias, Pol nɨp gasɨ nɨŋöm, kalɨp wasö göm, haga, “Bɨ ñɨg uɫaŋ pɨrɨk nɨŋbal gau nöd ñɨg uɫaŋ pɨrɨk aröl.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Hainö bɨ ñɨg uɫaŋ pɨrɨk nɨŋagpal gau, mab po naböŋ naböŋ gau udöm, ud sɨsɨ löm aröl,” a ga. Hagö, haga rö nöp gɨno. Bɨ ap ñɨg ñɨŋagno; magöŋhalö kamɨŋ arno.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.