Atos 27
Manö Kamɨŋ (KPW) vs ARIB
1 Gapna Pesdas Pol Rom uri arnɨm a göm hagö, ami bɨ gau abad mɨdep bɨ kub Julias u, Pol abe nagɨman bɨ rɨmnap halö abe udöm abad mɨdeia. Ami bɨ anɨb gau kalɨp “Empra Ami Bɨ Nɨpe” a gɨmɨdal.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Pen ñɨn anɨbu, ñɨg magɨb ram mɨnöŋ Adramidiam nɨbö u, Esia Propins arnɨg göm, Sisaria am pɨdöŋ ga. Anɨb u, ñɨg magɨb anɨbu udun ñɨg aŋ yaŋ arno. Bɨ daun kub Desalonaika, Masedonia Propins au nɨbö bɨ ap aip arno. Hib nɨpe u Arisdakas.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ruö daun kub Saidon amjak am pɨdöŋ gɨno. Julias Pol nɨp ud aij göm haga, “Am mɨdeimam bɨ kalɨp nɨŋmön, nöp nan nɨhön mɨdagainɨm gau nöp ñöl,” a ga.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Pen hon Saidon arɨk arnɨg gun nɨŋno, yɨgön kub yabɨƚ u apöm, ñɨg solwara u abe ral auaia. Anɨg gö, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan Saipras böŋ lau arno.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Anɨg gun, am am Silisia Propins hil gun, am ram mɨnöŋ Pampilia hil gun, am Lisia Propins amun, daun kub Maira amjak pɨdöŋ gɨno.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Amjak pɨdöŋ gun, ami bɨ kub bɨ nagɨman gau kalɨp abad mɨdeia u nɨŋa, ñɨg magɨb Aleksadria nɨbö ap ram mɨnöŋ Idali arnɨg geia. Anɨb u, nɨpe hanɨp hagö, ñɨg magɨb anɨbu arno.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ñɨg magɨb anɨbu amun, ñɨg aŋ kub yaŋ amun, hain hain nöp uɫham am am daun kub Kɨnidos amjakno. Pen yɨgön kub auageia nɨŋöm yɨjɨg göl arep rö laga. Anɨb u me, böŋ lau nöp am am ram mɨnöŋ Salmoni hil gun, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan Krir ba lau nöp amun,
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 uɫham am am ram mɨnöŋ pro ñɨg goƚ au ap, “Ñɨg Magɨb Mɨd Aij Gep Kuö,” a gɨmɨdal, amjak pɨdöŋ gɨno. Ram mɨnöŋ anɨbu Lasia daun söl au.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Hon anɨg gun, hain hain nöp gɨ ajno nɨŋöl göm me, Juda nɨbi bɨ nan ñɨŋagla ñɨn u ap arö, ñɨg solwara kub ral auep ñɨn u hadö aua.
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 Pen Pol nɨpe kalɨp haga, “Bɨ gai i. Arep rö lagöp rö, areinabun u, nan wim wañɨb nan gau magöŋhalö naij göm, ñɨg magɨb abe naij gö, hon magöŋhalö ñɨg ñɨŋun rö löp,” a ga.
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Pol anɨg haga u pen, ñɨg magɨb bɨ wög gɨmɨdal abad mɨdmɨdöp bɨ kub u abe, bɨ ñɨg magɨb nap nɨbö u abe, manö ke hagailö nɨŋöm, ami bɨ kub Julias, Pol manö arö göm, manö kalɨp u uda.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Bɨ iru nöp hagla, “Ram mɨnöŋ i ram mɨnöŋ naij. Yɨgön kub udöp ñɨn i, ram mɨnöŋ naij anɨbi mɨdagaiun; Piniks söl mɨdöp au am mɨdaiun. Yɨgön kub auab ñɨn u, ñɨg magɨb dam ram mɨnöŋ anɨbu lɨno, naij gagnɨm,” a gɨla. Piniks daun anɨbu, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan Krir mɨdöp. Ñɨg magɨb Piniks aumɨdöp u, yɨgön kub sɨdö auab lau adö aueinab u, ñɨg magɨb agamɨj sɨdö wad arab lau adö arnab; pen yɨgön kub sɨdö wad arab lau adö aueinab u, ñɨg magɨb agamɨj sɨdö auab lau adö arnab.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Pen kale anɨg haglö, au mɨdaino nɨŋöl gɨ, yɨgön pro pro auaia u nɨŋöm, “Mɨñi amun arnabun,” a göm, bɨ ñɨg magɨb wög gɨmɨdal gau, aga yula u ɫɨp gɨ udöm, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan Krir ñɨg goƚ adö u arno.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Anɨg gun arno nɨŋöl gɨ, adɨŋ hadal majö yabɨƚ, airan Krir böŋ lap nɨbö, ñɨg magɨb arnɨg gɨno lau adö apöm, ñɨg magɨb ud jɨnomno ga.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Anɨg gö, bɨ ñɨg magɨb wög gɨmɨdal gau nɨŋöm, dam yɨjɨg göl arun, a göm, gɨ wasö nɨŋöm, arö gɨlö, hanɨp halö dam ñɨg solwara aŋ kub gau ud ara.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Hadal anɨg göm ud arö, am am ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan pro Kauda a gɨmɨdal u, böŋ lap araino nɨŋöm hadal kub auaia u hain ga. Anɨg gö nɨŋöl gun, hagno, “Yɨgön pro auab rö, ñɨg magɨb pro bad u udun, ñɨg magɨb kub mɨgan u ud lun,” a gun, uɫham yabɨƚ ud lɨno.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Ñɨg magɨb pro bad u ud lɨ aij göm, ñɨg magɨb kub u pa jö gɨnab rö löp, a göm, ñɨg magɨb gau nɨbö gau nɨbö nagɨ adɨköm, ɫɨp gɨ lɨ pɨdöŋ gɨla. Pen, “Yɨgön kub auab i, ñɨg magɨb hon u dam kabö kuƚup Södis a gɨmɨdal gau amöm, kabö kuƚup naij u bɨnɨŋ gö, naij gɨnab,” a göm, sel adɨkla u hubɨk yulö, anɨnɨn gö pɨñɨŋ göl gɨ arno.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Yɨgön kub u apöl gɨ mɨdeia u me, ruö ñɨg magɨb u pɨɫa gaŋ, a göm, wim wañɨb nan gau ud ñɨg yula.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Ruö u, u rö nöp, yɨgön ud nöp mɨdeia u me, nan nɨhön nɨhön ñɨg magɨb mɨd aij gaŋ a göm raul mɨgan lɨlö mɨdeia u, magöŋhalö nɨŋebir ud ñɨg yaŋ yula.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Pen hon pör pör sɨdö gapɨ gau nɨŋmɨdagun, wasö. Yɨgön u anɨg göl udöl nöp mɨdeia u me, gasɨ ap nɨŋun, hagno, “Ram mɨnöŋ ap aragnabun; um haknabun,” a gun, gasɨ nɨŋno.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Pen mɨlö padö kale nan magö ñɨŋmɨdagal. Hainö Pol mɨdeila aŋ au uraköm haga, “Bɨ gai i, manö yad hagnö u nɨŋbep rö, hon airan Krir nöp mɨdun, wim wañɨb nan gau ud ñɨg yaŋ yuagbnop.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Pen yad kalöp hagabin, uri gasɨ iru nɨŋagmim; gasɨ halö mɨdaimim. Hon ap umagnabun. Ñɨg magɨb u nöp böŋ nöp naij gɨnab.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Yad God nɨp wög gɨ ñeb bɨ nɨpe mɨdpin u me, mɨñi sɨb yaŋ God ejol nɨpe ap yuö, apöm yad mɨdajɨn söl au apöm yɨp hagöp,
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 ‘Pol, ne pɨñɨŋ gagmön! Mɨdmön, bɨ kub Sisa mɨdöp au ammön, manö kub nɨŋnabön. Pen nɨbi bɨ ñɨg magɨb raul mɨgan mɨdpal gau, God kalɨp u rö nöp abad mɨdö umagnaböl. God nɨpe nöp mög nɨŋöm, kamɨŋ mɨdep magö kale u nape ñöb,’ a göp.
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Anɨb u, bɨ gai i, kale pɨñɨŋ gagmim; gasɨ halö mɨdaimim. Yad nɨŋbin, God nɨp nɨŋ udpin u, nɨpe hagöp rö nöp gɨnab.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Pen hon am am, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan ap arno, ñɨg magɨb kabö kuƚup bɨnɨŋ gɨ pɨdöŋ gɨnab,” a ga.
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Pen yɨgön u hanɨp anɨg göl ud dam dam ñɨn unbö sɨduŋ böŋ daŋ ara nɨŋöm sɨbön yaŋ me, ñɨg solwara Edriadik, a gal u, aŋ au amöl gun, bɨ ñɨg magɨb wög gɨmɨdal gau, gasɨ ap nɨŋöm, söl ram mɨnöŋ ap apjaknabun rö löp, a gɨla.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Kale gasɨ anɨbu nɨŋöm, kabö kuƚup söl söl mɨdöp aka göm, nan ñɨg lɨ nɨŋbal ap löm nɨŋla mɨlö kub kub 40 mida mɨdeia. Yöp pro pro magö ap amöm, nan anɨbu kuöyaŋ löm nɨŋla 30 mida mɨdeia.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Anɨg gö, hon kabö kub haƚai adö au arun rö löp, a göm, pɨñɨŋ göm, aga mɨhau mɨhau yula nɨŋöm, ñɨg magɨb pɨdöŋ ga. Pɨdöŋ gö nɨŋöl gɨ, God nɨp sabe göm hagla, “Ram yɨŋɨd ruöm sɨdö laŋ,” a gɨla.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Pen bɨ ñɨg magɨb wög gɨmɨdal gau, ram mɨnöŋ ñɨg rɨb gus ga airan anɨbu yöp söl anɨb au arnɨg, nɨbi bɨ gau nɨŋ mɨdeila rö, piral wai ñöm, hagla, “Ñɨg magɨb pro u dam ñɨg magɨb nabɨc lau adö yuun, aga rɨmnap halö yuun,” a gɨla.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Kale piral anɨg gɨlö nɨŋöl gɨ, Pol nɨŋöm, Julias ami bɨ nɨpe gau aip kalɨp haga, “Bɨ ñɨg magɨb wög gaböl i, kale ñɨg magɨb pro u udöm pɨnɨŋ gɨ areinaböl u, kale magöŋhalö um haknabim,” a ga.
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Pol anɨg hagö, ami bɨ gau, ñɨg magɨb ñɨg yaŋ yunɨg geila nagɨ u, böŋ nöp rɨb gɨ dö gɨ yulö, ñɨg aŋ yaŋ luga.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Pen ram runɨg ga magö u, Pol kalɨp haga, “Ñɨn unbö sɨduŋ böŋ daŋ u gasɨ iru nɨŋmim, nan magö ñɨŋagmim, yɨharɨŋ nöp mɨdpim.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Anɨb u, uri nan rɨmnap ñɨŋmim. Wasö u, aige göl gɨmim mɨdeinabim. Nɨbi bɨ añɨ ap nabɨc uŋ añɨ ap lugagnab,” a ga.
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Pol anɨg hagöm, bred rɨmnap udöm, kale mɨdeila aŋ au God nɨp aij a göm, ud jö göm, nan rɨmnap ñɨŋa.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Pol nɨpe ñɨŋö nɨŋöl göm, kale u rö nöp hibur aij gö, nan rɨmnap ud ñɨŋla.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Hon söl ñɨn juöl unbö sɨduŋ böŋ daŋ (276) nɨbi bɨ ñɨg magɨb mɨgan anɨbu mɨdaino.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Pen nan ñɨŋ pɨs gun, ñɨg magɨb pɨɫa gaŋ, a gun, wid mɨdeia gau ud ñɨg yaŋ yuno.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Ram ruö nɨŋöl gun, ram mɨnöŋ anɨbu nɨŋno. Pen bɨ ñɨg magɨb wög gɨmɨdal gau ram mɨnöŋ anɨbu nɨhön, a göm, nɨŋagla. Pen kale nɨŋla, ñɨg solwara lajɨŋ waj hak ara u, kabö kuƚup aij nöp mɨdeia lau u me, hagla, “Ñɨg magɨb adö anɨbu kabö rö arnabun,” a gɨla.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Anɨb u, ñɨg magɨb aga yula nagɨ gau böŋ nöp rɨb gɨ dö göm, ñɨg magɨb böŋ böŋ lɨla sɨdia mɨhau hubɨk paliöm, sel kub u hubɨk lɨla u, kauyaŋ dap ran adɨköm, hadla.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Am am me, ñɨg magɨb mulu adɨŋ u, kabö kuƚup adö u bɨnɨŋ göm, paköl gɨ pɨdöŋ ga. Anɨg göl paköl gɨ pɨdöŋ gö, ñɨg solwara u ral apöm, ñɨg magɨb himgan adɨŋ böŋ nöp pa jö ma jö gɨ ud ara.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Anɨg gö, ami bɨ rɨmnap apöm, bɨ kub kale Julias nɨp hagla, “Ñɨg magɨb i naij gab. Bɨ nagɨman gau pɨñɨŋ gɨ arlö, hanɨp hag gɨnaböl. Anɨb u, kalɨp al pak lun,” a gɨla.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Anɨg hagla u pen Julias, Pol nɨp gasɨ nɨŋöm, kalɨp wasö göm, haga, “Bɨ ñɨg uɫaŋ pɨrɨk nɨŋbal gau nöd ñɨg uɫaŋ pɨrɨk aröl.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Hainö bɨ ñɨg uɫaŋ pɨrɨk nɨŋagpal gau, mab po naböŋ naböŋ gau udöm, ud sɨsɨ löm aröl,” a ga. Hagö, haga rö nöp gɨno. Bɨ ap ñɨg ñɨŋagno; magöŋhalö kamɨŋ arno.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.