Lucas 8

Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Wi uko waŋ uţëpuŋ, kë Yeŧu aşë wo ţi pñaay na ŋbeeka na ŋntanka, ajukan abot aţup *Uţup Ulil Unuura wi *Pşih pi Naşibaţi. Baţaşarul iñeen na batëb kë bawo na a,
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 aţu na baaţ baloŋ biki bapënanuŋ ŋnŧaayi na mmaak : *Mariya i bajaaŋ badu Mariya i ubeeka wi Magdala, i bapënanuŋ ŋnŧaayi paaj na uloŋ,
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 Yowana ahar Huŧa namali i *Herod, Ŧuŧana, na baloŋ baŧum kak. Baaţ mënţ bajaaŋ baţënk Yeŧu na baţaşarul na bka bi baka.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Jibi pnŧuk pi bañaaŋ payituŋ, kë bañaaŋ bakwoona ŋbeeka bŧi abi ţi Yeŧu, kë aşë hoñ na baka aji :
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 « Najaar apën pgur ŋdeey. Wi akguruŋ, ŋdeey ŋloŋ kë ŋaya ajot du bgah ; apoşana, kë ŋkaŧ ŋade ŋa bŧi.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Ŋloŋ kë ŋajot ţi mnlaak, wi ŋanaţiiŋ, awaaŋ meel akay.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Ŋloŋ kë ŋajot ţi pŧoof pi iyiw, kë wi ŋanaţiiŋ na iyiw, kë ifiiklën ŋa.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Ŋloŋ kë ŋaya ajot ţi mboş mnuura, anaţa, awul ŋdeey ŋŧum maakan. » Wi ajakuŋ haŋ aşë huuran aji : « Ankaaŋ ibaţ iŧiinki, aŧiinkan! »
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Baţaşar Yeŧu bahepara uko wi uhoñ waŋ ujaki.
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 Kë aŧeem baka aji : « An, baţenan kë name iko injoonanuŋ yi *Pşih pi Naşibaţi, inwooŋ iimmeeţanaa, kë bandukiiŋ, ţi uhoñ wi wi nji kaţupuŋ na baka, hënk :
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 « Uko wi uhoñ ujakuŋ wii wi : Ŋdeey ŋawooŋ Uţup wi Naşibaţi.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Bañaaŋ baloŋ bawo ji bgah, bi Uţup ujotuŋ, wi banŧiinkuŋ wa, kë Unŧaayi Uweek uşë bi, apënan wa ţi ŋhaaş ŋi baka aţi bafiyaar bakuţ babuur.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Baloŋ bawo ji dko di mnlaak di Uţup ujotuŋ, baji bayeenk wa na mnlilan woli baŧiink wa ; kë başë wo baanka intaañ, baji bafiyaar btiişu, woli ujeenki baji bawutan.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Kë baloŋ bawo ji dko di iyiw, bawooŋ banŧiinkuŋ Uţup aşë ya, kë manţaaf, pyok panjaaŋ pafooyan bkow na kalilare ki umundu kë ifiiklën baka kë baandëmi.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Kë banwooŋ mboş mnuura bajaaŋ baŧiink Uţup wi Naşibaţi na uhaaş unuura uŧool kamëban wa kabot kabuk ŋdeey ţi kamiir ki baka.
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 « Nin aloŋ aanji ŧehan unkaniya kaşë fëţ wa na kakana, këme kaţu wa du kalişa uţeeh, aji ţu wa du bko duuţ, bankmbiiŋ bahilna bawin bjeehi bi wa.
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 Uko ummeniiŋ nţa uluŋ kameeţana, kë uko unhankaniiŋ uluŋ kapën ţi bdig.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 Naţaafaraan keeri ţi uŧiink wi nan, ankaaŋ baluŋ kawula kak kapelan ; kë anwaaŋuŋ, badoo yeenk yeenk uko wi aşaluŋ aji akaa. »
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 Anin Yeŧu na baţa'ul babi du dko di awooŋ aşë wo baanhinan añoga ţiki bañaaŋ baŧumi.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 Kë başë do kë baţupa aji : « Naan na baţa'u buk bukuŋ du bdig, baŋal pwinu. »
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Kë Yeŧu aşë ŧeem aji : « Bankŧiinkuŋ Uţup wi Naşibaţi akuţ ado uko wi uheparuŋ bawooŋ ni na baţa naan. »
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Yeŧu apaya unuur uloŋ ţi bţeem na baţaşarul aşë ji na baka : « Nawulën ŋya bdëk umbaŋ wundu. » Kë baya alow.
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Wi bakmuuruŋ, kë Yeŧu aşë ŋoyënţ. Kë ukëk uşë mara mara anaţa ţi bdëk. Meel manneej ţi bţeem kë badoo kak i pjiir.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 Wi wi baţaşar Yeŧu başaaŋ añoga, ahuma, ahuuran aji : « Naweek, Naweek, ŋkeţi, wi nun ubaa. » Yeŧu aten wal mënţ aşë ŋoman na uyook na meel mankşinţaruŋ. Kë iţañani, dko kë dayompandëri.
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 Wi wi aşaaŋ aji na baka : « Pfiyaar pi nan pawo ţuŋ ba? » Balënk akuţ añoŋar aşë ţupar aji : « Ñaaŋ i, awo ahoŋ andooŋ aşook uyook na meel kë ŋado ji ŋaŧiinka? »
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Baya añog uŧaak wi Bagenaŧereŋ unŧaaŋuŋ na wi *Galilay. Ñiinţ i unŧaayi uneejuŋ|src="lb00303c.tif" size="col" copy="Louise Bass" ref="8.26"
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Wi Yeŧu atapaŋ tap kahoţ ţi mboş, kë ñiinţ aloŋ i ubeeka mënţ i ŋnŧaayi ŋaneejuŋ aşë bi ayit na a. Ujon wi awooŋ aankak awoh imişa, kë aankak afër ţi itoh, aji bi wo wo du pnguran.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 Wi awinuŋ Yeŧu aşë fuŧ idiim ajot ţi ihoţ yi nul ahuuran maakan aji : « Inumiyaan we ba Yeŧu, Abuk Naşibaţi *Andëmuŋ Maakan? Dkooţu kooţ, khajanaan! »
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 Yeŧu alëbar wal mënţ na unŧaayi upën ţi ñiinţ uŋ. Ŋyaaş ŋŧum, unŧaayi uji uneej ţi a, baji batana tan na mnkorentu këme bakiina kiin, kë aşë ji marana maran iko yi batannuluŋ, unŧaayi uşë ya na a du *pndiiş.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Kë Yeŧu aşë hepara aji : « Katimu kawo hum? » Kë aji : « Pntuni » ţiki ŋnŧaayi ŋŧum ŋaneej ţi a.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Kë ŋaşë kooţa awut kawat ŋa du infernu.
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Kë batani bweek bi ŋnkuma başë wo ţi pşuñ du pnkuŋ duuţ. Wi wi ŋnŧaayi ŋakooţuŋ Yeŧu adinan ŋa ŋaneej ţi ŋnkuma. Kë adinani.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 Kë ŋnŧaayi ŋapën ţi ñiinţ, aneej ţi ŋnkuma, batani buŋ kë bawura wura ajot du bdëk ayoora.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Wi bayafan bajug batani bawinuŋ uko unţëpuŋ aşë jiŋ na pti, wi bayaaŋ aşë kakalëş uko mënţ ţi ubeeka na ŋfëţ.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Wi wi bañaaŋ başaaŋ abi pten uko unţëpuŋ, abi añog ţi Yeŧu aşë win ñiinţ i ŋnŧaayi ŋapënuŋ ţi uleef kë aţo ţi ihoţ yi Yeŧu. Awohara hënkuŋ akak ñaaŋ, kë bañaaŋ başë lënk.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Banwinuŋ uko unţëpuŋ bŧi bakakalëş bandukiiŋ jibi ñiinţ aneejiiŋ ŋnŧaayi ajebi.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 Bañaaŋ bŧi du uŧaak wi Bagenaŧereŋ balënk adiwşa wal mënţ, ukaaŋ kë baji na Yeŧu « Yaani, lowun! » kë Yeŧu aşë paya ţi bţeem kaya na bgahul.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Wi wi ñiinţ i ŋnŧaayi ŋadukuŋ aşaaŋ aji na a : « Dkooţu kooţ wutaan mbi na iwi. » Kë Yeŧu aşë dooka aji na a :
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 « Kakan katohu! Iya ikakalëş uko wi Naşibaţi adoluŋ bŧi pa iwi. » Kë ñiinţ ayaa, aşë ţup ţi ubeeka bŧi uko wi Yeŧu adoluŋ pa a.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Pnŧuk pi bañaaŋ pawo ţi pyoonk Yeŧu du bdëk umbaŋ wuŋ. Wi abanuŋ, kë başë bi bŧi pkita.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 Kë ñiinţ aloŋ anwooŋ katim ki Jayiruŧ aşë bi da. Awo naweek i *katoh kañehanaani ki bayuday. Abi ajot ţi ihoţ yi Yeŧu aşë kooţa aji abi du katohul.
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 Abukul ñaaţ aloolan ţañ i akaaŋ i ŋşubal iñeen na ŋtëb amaak añogan pkeţ.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Kë ñaaţ aloŋ aşë wo da, awo na pmaak pi ptula pñaak ŋşubal iñeen na ŋtëb hënkuŋ [aŧok bka bi nul bŧi ţi pñaay na bapiinţan] kë nin ñaaŋ aanhinan ajebana.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Ñaaţ mënţ abi añog ţi kafeţ ki Yeŧu aşë ban kambiint ki kamişa ki nul, ţi dko mënţ kë pñaak pabi ţañan ţañan ptula.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 Kë Yeŧu aşë ji : « Ñaaŋ aloŋ abanën, in ula? » Wi bañaaŋ bŧi bapokuŋ kë Ŧimoŋ Piyeer aşë ji na a : « Naweek, bañaaŋ bafooyu, awuuk wuukanu di. »
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 Kë Yeŧu aşë ji na a : « Ñaaŋ aloŋ abanën, dŧiink mnhina mloŋ kë mampën ţi nji. »
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Wi ñaaţ awinuŋ kë amobanaa aşë bi ajot ţi ihoţ yi Yeŧu, alënk akat kat. Akakalëş Yeŧu ţi kadun ki bañaaŋ bŧi uko unkayi kë abana, abot aţup jibi ajebi ţi dko mënţ.
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 Kë Yeŧu aşë jaka : « Ñaaţu, pfiyaar pi nu pajebanu. Yaan na bnuura. »
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Ahum kaţiini, kë aloŋ aşë woona uko naweek i katoh kañehanaani aji na a : « Kţo kanooran Najukan, abuku aneem hënkuŋ. »
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Kë Yeŧu aŧiinka, aşë ŧeem aji : « Klënk nin, fiyaarën ţañ, anaţa. »
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 Wi babanuŋ du uko naweek i katoh kañehanaani, aandinan nin aloŋ aneej na a bë mënţ Ŧimoŋ Piyeer, *Yowan na *Yakob, aţu na aşin na anin poonu.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Bañaaŋ bŧi bawooni abot aţëga. Kë Yeŧu aşë ji : « Nayompan, aankeţi aŋoyënţ ŋoyënţ. »
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Kë bañaaŋ başë ŋuubana, ţiki bame kë akeţi.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 Kë Yeŧu aşë mëban poonu ţi kañen aji na a : « Poon, naţiin »
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 kë uhaaş uşë kak ţi napoţ, kë anaţa ţi dko mënţ. Wi wi Yeŧu aşaaŋ aji na baka bawula pde ade.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Bajug poonu bañoŋar bnuura, kë aşë ji na baka bawut kaţup nin aloŋ uko unţëpuŋ.
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.