Gênesis 8
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs NTLH
1 Kë Naşibaţi aşë leş Nowe na ŋko ŋi uţeeh na ŋnŧaam ŋi katoh bŧi ŋanwooŋ na a ţi upuur. Ado kë uyook uyook ţi mboş, kë meel manjun pwala.
1 Então Deus lembrou de Noé e de todos os animais que estavam com ele na barca. Deus fez com que um vento soprasse sobre a terra, e a água começou a baixar.
2 Kë meel mnŧum maakan manwooŋ ţi mboş uţeeh bŧi manşë ţañan ppën, kë baţi badëŧanaa, meel maankak atula. Kë uşubal uţañan pjot.
2 As fontes do grande mar e as janelas do céu se fecharam. Parou de chover,
3 Meel manwala ntiinku ntiinku, hënk, wi ŋnuur iñeen-week na iñeen-kañeen (150) ŋaţëpuŋ kë manşë wala ;
3 e durante cento e cinquenta dias a água foi baixando pouco a pouco.
4 te kë upuur udo hil anaţ du inkuŋ yi Arafat ţi unuur uţënk ŋnuur iñeen na paaj-na-uloŋ wi pli pţënk paaj na ploŋ.
4 No dia dezessete do sétimo mês, a barca parou na região montanhosa de Ararate.
5 Meel manwali'aara wala te pli pţënk kli iñeen. Ţi unuur uŧeek wi pli mënţ kë inkuŋ işë pën awinana.
5 A água continuou a baixar, até que no primeiro dia do décimo mês apareceram os picos das montanhas.
6 Wi ŋnuur iñeen ŋbaakër ŋaţëpuŋ, kë Nowe aşë haabëş ujaneel wi adoluŋ ţi upuur,
6 No fim de quarenta dias, Noé abriu a janela que havia feito na barca
7 aşë wutan untomaali. Uya, akak, ayoonk meel mankay ţi mboş.
7 e soltou um corvo, que ficou voando de um lado para outro, esperando que a terra secasse.
8 Akak awutan ubalab ufaaŧal katenna me meel manwalaa.
8 Depois Noé soltou uma pomba a fim de ver se a terra já estava seca;
9 Wi ubalab uwooŋ uunya win dko dţo, ţiki meel mangur mboş bŧi, uwugşa akak du Nowe du upuur. Nowe atar kañen, ayeenk wa aneejan ţi upuur meeţ.
9 mas a pomba não achou lugar para pousar porque a terra ainda estava toda coberta de água. Aí Noé estendeu a mão, pegou a pomba e a pôs dentro da barca.
10 Ayoonk ŋnuur paaj na uloŋ akak awutan wa kë upën ţi upuur.
10 Noé esperou mais sete dias e soltou a pomba de novo.
11 Ukak na utaakal awo na katoh kahalu ki bko bi bajaaŋ bado bnoliwera ţi mntum! Nowe ame wal mënţ kë meel manwalaa.
11 Ela voltou à tardinha, trazendo no bico uma folha verde de oliveira. Assim Noé ficou sabendo que a água havia baixado.
12 Aţo kak ŋnuur paaj na uloŋ aşë wutan ubalab, kë wi uyaaŋ, uunkak abi.
12 E ele esperou mais sete dias e de novo soltou a pomba, e dessa vez ela não voltou.
13 Ţi unuur uŧeek wi pli pŧeek pi uşubal wi Nowe akaaŋ ŋşubal iñeen-week ŋyaaş paaj na uşubal (601), wi wi meel mankayuŋ ţi mboş. Nowe agurëş bţuk bi upuur ; aten, awin kë mboş manjun pkay.
13 Quando Noé tinha seiscentos e um anos, as águas que estavam sobre a terra secaram. No dia primeiro do primeiro mês, Noé tirou a cobertura da barca e viu que a terra estava secando.
14 Ţi unuur uţënk iñeen ŋtëb na paaj-na-uloŋ wi pli ptëbanţën, kë mboş manşë kay bŧi.
14 No dia vinte e sete do segundo mês, a terra estava bem seca.
15 Wal mënţ kë Naşibaţi aşë ji na Nowe :
15 Aí Deus disse a Noé:
16 « Pënan ţi upuur, iwi na aharu, na babuku na bahar baka.
16 — Saia da barca junto com a sua mulher, os seus filhos e as suas noras.
17 Pënaan kak ŋko bŧi ŋanwooŋ na iwi, ŋkaŧ, ŋnŧaam ŋi katoh na ŋko ŋi uţeeh na ŋko ŋmpoţi. Ŋabukan maakan ŋaŧum ŋaniink mboş. »
17 Faça sair também todos os animais que estão com você, isto é, as aves, os animais domésticos, os animais selvagens e os que se arrastam pelo chão. Que eles se espalhem por toda parte e tenham muitas crias para encherem a terra.
18 Kë Nowe na aharul na babukul na bahar baka bapëni.
18 Assim Noé e a sua mulher saíram da barca, junto com os seus filhos e as suas noras.
19 Ŋnŧaam ŋi katoh na ŋko ŋi uţeeh na ŋko ŋmpoţi na ŋkaŧ bŧi ŋapën ţi upuur, awo kabuka na kabuka.
19 Também saíram todos os animais e as aves, em grupos, de acordo com as suas espécies.
20 Wi wi Nowe aşaaŋ ado *bliit bi mngur pa *Nawat Kabuka, ajej ŋloŋ ţi ŋko na ţi ŋkaŧ bŧi ŋanhiluŋ pdolna Naşibaţi bţeŋan afiŋara, atër ŋa kë ŋayik bŧi.Bliit bi mngur|src="hk00251c.tif" size="col" copy="Horace Knowles" ref="8.20"
20 Noé construiu um altar para oferecer sacrifícios a Deus, o Senhor . Ele pegou aves e animais puros , um de cada espécie, e os queimou como sacrifício no altar.
21 Yawe Nawat Kabuka aŧiink pţëkën plil aşë ji ţi uşalul : « Bañaaŋ baankak ado nfëp mboş. Uwo manjoonan kë ŋhaaş ŋi baka ŋawuţna du kpoţ ; kë nşë wo mënkak aŧok bañaaŋ na ŋko bŧi jibi ndoluŋ.
21 O cheiro dos sacrifícios agradou ao Senhor , e ele pensou assim: “Nunca mais vou amaldiçoar a terra por causa da raça humana, pois eu sei que desde a sua juventude as pessoas só pensam em coisas más.
22 Te wi mboş mankdooŋ kawoha wo,
22 Também nunca mais destruirei todos os seres vivos, como fiz desta vez. Enquanto o mundo existir, sempre haverá semeadura e colheita, frio e calor, verão e inverno, dia e noite.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.