Gênesis 43
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs NTLH
1 Ubon udëma dëm pya ţi uŧaak.
1 A fome continuava muito grande em Canaã.
2 Wi Yakob na babukul babaaŋ ŋdeey ŋi baţijnuŋ Ejiptu, kë aşë ji na baka : « Nakakan naya nanug ŋdeey ŋloŋ. »
2 Quando as famílias de Jacó e dos seus filhos comeram todo o mantimento que tinha sido trazido do Egito, Jacó disse aos filhos: — Voltem ao Egito e comprem mais um pouco de alimento para nós.
3 Kë Yuda aşë ŧeem aji : « Ñiinţ i uŧaak wi Ejiptu aţup na mntumul aji : “Nawutan kabi ţi kadun naan kë naanwo na aţa'an.”
3 Mas Judá lembrou: — Aquele homem deixou bem claro que, se o nosso irmão não fosse junto com a gente, ele não nos receberia.
4 Woli iwutun kë ŋya na aţa'un, ŋya kaya nug ŋdeey,
4 Se o senhor deixar que ele vá, nós iremos comprar mantimentos para o senhor.
5 kë işale wo iinwuta, ŋënkya, ţiki ñiinţ aji : “Nawutan kabi ţi kadun naan kë naanwo na aţa'an.” »
5 Se o senhor não deixar, não iremos. Aquele homem disse assim: “Eu só os receberei se vocês trouxerem o seu irmão mais novo.”
6 Yakob i bakakuŋ adu *Iŧrayel aji na baka : « we ukaaŋ kë najaka naţaa ba? Nji i i najubanuŋ. »
6 Jacó disse: — Por que vocês fizeram cair tamanha desgraça sobre mim? Por que foram dizer ao tal homem que tinham outro irmão?
7 Kë baŧeem aji : « Ñiinţ aheparaarun hepar iko iŧum ţi biki katohun, aji na un : “Aşinan ahuma najeb i?” “Naka aţa an aloŋ i?” Hënk kë ŋţupa, ŋënhilan kame kë abi kajakun ŋţija aţa'un. »
7 Eles responderam: — Aquele homem fez muitas perguntas a respeito de nós e da nossa família. Ele perguntou: “O pai de vocês ainda está vivo? Vocês têm mais um irmão?” Nós tivemos de responder às perguntas dele. Por acaso podíamos adivinhar que ele ia pedir que levássemos o nosso irmão?
8 Kë Yuda aşë ji na aşin : « Wutan napoţ abi na nji. Ŋya, ŋhilna ŋwo ŋënkkeţ un na iwi na babukun.
8 Aí Judá disse ao pai: — Deixe o rapaz por minha conta. Nós partiremos agora mesmo, e assim ninguém morrerá: nem nós, nem o senhor, nem os nossos filhinhos.
9 Djej uko wi napoţ ţi bkow naan, nji i i ikheparuluŋ woli mënkak na a, aţija ţi kadunu. Uko mënţ uwole kajubanu te unuur wi nji kakeţuŋ.
9 Eu fico responsável por Benjamim. Se eu não o trouxer de volta são e salvo, o senhor poderá pôr a culpa em mim. Serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.
10 Woli ŋënjon lah hënk, ŋndooŋ abi ya kadobi kak utëbanţën. »
10 Se não tivéssemos demorado tanto, já teríamos ido e voltado duas vezes.
11 Kë Iŧrayel aşin baka aşë ji : « Jibi uwooŋ haŋ nadoon uko wi : naţijan iko iloŋ ţi inuurnaaniiŋ ţi uŧaak naţij ñiinţ mënţ, iko iŧaabanaani pde, ilil pţëkën, na ikuraaraani, mnob na mbuk mnloŋ mndoh.
11 Então o pai disse: — Já que não existe outro jeito, façam o seguinte: ponham nos sacos alguns presentes para aquele homem. Levem os melhores produtos desta terra: um pouco de bálsamo, um pouco de mel,
12 Nakaan najej itaka nahoţan ţi yi nabiiŋ aţënk ţi ŋşaaku ŋi nan, uhinan kawo baamme kë baţu ya da.
12 Levem também o dinheiro em dobro, pois vocês precisam devolver a quantia que foi encontrada na boca dos sacos de mantimentos que vocês trouxeram. Deve ter havido algum engano.
13 Najejan aţa'an nakak du ñiinţ mënţ.
13 Levem o irmão de vocês e vão depressa encontrar-se outra vez com aquele homem.
14 Dñehan *El Şaday, Naşibaţi Anhiniiŋ iko bŧi ado ñiinţ mënţ ajoob bkow na an adoo wutan nakak na abuk aşinan undu na Benyamin. Kë nji woli dwo kawaaŋ babuk naan uwo haŋ. »
14 Que o Deus Todo-Poderoso faça com que ele tenha pena de vocês e deixe que o seu outro irmão e Benjamim voltem para casa. Quanto a mim, se tenho de perder os meus filhos, o que é que eu posso fazer?
15 Kë bajej iko yi bawooŋ i kaya kaţen, ajej itaka yi banumiiŋ ado ŋyaaş ŋtëb aşë ya na Benyamin. Baya wal mënţ Ejiptu aya du uko Yoŧef.
15 Assim, os filhos de Jacó pegaram os presentes e o dinheiro em dobro e foram para o Egito, levando Benjamim. Logo que chegaram, foram falar com José.
16 Yoŧef awin Benyamin kë agakandër na babuk aşin aşë ji na naweek i balemp biki nul : « Ñooţan bañaaŋ biki du katoh, ifiŋ unŧaam iboman, bade nţa blant na nji. »
16 Quando José viu que Benjamim estava com eles, disse ao funcionário administrador da sua casa: — Leve esses homens até a minha casa. Mate um animal e prepare tudo, pois eles vão almoçar comigo hoje, ao meio-dia.
17 Kë ñiinţ ado jibi Yoŧef ajakuŋ añooţ baka du katohul.
17 O administrador cumpriu a ordem e levou os irmãos até a casa de José.
18 Balënk wi bañooţuŋ baka du uko Yoŧef aşë ji : « Itaka yi ŋţënkuŋ du ŋşaaku ŋi nja uyaaş uŧeek iţuuŋ kë bakñooţ nja, bajotna nja, kamob kado kajuuknţën ţi ulemp. Bajej kak ŋbuuru ŋi nja. »
18 Quando chegaram lá, eles ficaram com medo e disseram uns aos outros: — Trouxeram a gente para cá por causa do dinheiro que da outra vez foi colocado de volta nos sacos de mantimentos. Com certeza eles vão nos atacar, vão tomar de nós os nossos jumentos e obrigar a gente a trabalhar como escravos.
19 Baya añog naweek i balemp biki Yoŧef du plëman pi katoh aşë ji na a :
19 Assim que chegaram à porta da casa, disseram ao administrador:
20 « Naweek, miirun! Ŋbi uyaaş uŧeek pnug ŋdeey.
20 — Por favor, senhor! Já viemos aqui uma vez para comprar mantimentos.
21 Kë wi ŋşaaŋ aban du dko di ŋnaţuŋ kafër, ŋhaabëş ŋşaaku, aşë win kë itaka yi andoluŋ ţi un kë iwo du ŋa meeţ, afënana aliŋ na itaka yi ŋlukuŋ. Ŋţij ya, yi yi.
21 Porém, quando chegamos ao lugar onde íamos passar a noite, abrimos os sacos de mantimentos, e na boca dos sacos cada um encontrou o seu dinheiro, sem faltar nada. Trouxemos esse dinheiro de volta
22 Ŋkak aţij itaka pa pnug ŋdeey kak. Ŋëmme anţuuŋ ya du ŋşaaku ŋi nun. »
22 e também temos mais dinheiro aqui para comprar mantimentos. Nós não sabemos quem colocou o dinheiro nos sacos de mantimentos.
23 Kë uŋ aşë ŧeem baka aji : « Natëŋţënën, nawut kalënk! Naşibaţi, i an na aşinan najaaŋ nadëman aţuuŋ itaka mënţ ţi ŋşaaku ŋi nan. Nji ţi uleef naan dyeenk itaka yi nan. » Wi wi aşaaŋ aţij baka Ŧimeoŋ.
23 Aí o administrador respondeu: — Fiquem tranquilos, não tenham medo. O Deus de vocês e do seu pai deve ter posto o dinheiro nos sacos de mantimentos para vocês, pois eu recebi o dinheiro que pagaram. O administrador trouxe Simeão ao lugar onde eles estavam.
24 Aneejan baka du katoh awul baka meel kë bañow ihoţ abot awul ŋbuuru ŋi baka ujaagal.
24 Depois os levou para dentro da casa, deu água para lavarem os pés e também deu de comer aos jumentos.
25 Bapënan iko yi bawooŋ i pţen Yoŧef abëkan ayoonka abi pde blant ţiki baţup baka kë badeena da.
25 Os irmãos prepararam os presentes que iam entregar a José quando ele viesse ao meio-dia, pois já sabiam que iam almoçar ali.
26 Wi Yoŧef aţiişuŋ du katoh, bawula iko yi baţijuŋ aşë ŋup afëţ kaara ţi mboş.
26 Quando José chegou à sua casa, eles lhe entregaram os presentes que haviam trazido, se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
27 Kë uŋ aşë wul baka mboş aşë hepar baka aji : « Hum di uleef uwooŋ na aşinan naţaf i nabiiŋ ajakën ba, ahuma da i? »
27 José perguntou como iam passando e depois disse: — E como vai o pai de vocês, aquele velho de quem me falaram? Ele ainda vive?
28 Baŧeema aji : « Aşinun, nalemparu, awo da, uleef uwo bnuura na a. » Bakak aŋup afëţ kaara ţi mboş.
28 Eles responderam: — O seu humilde criado, o nosso pai, ainda está vivo e vai passando bem.
29 Wi Yoŧef akatuŋ këş aşë win Benyamin aţa'ul, abuk anin, aşë hepar aji : « I, awooŋ aţa'an i najaknuŋ i? »
29 José olhou em volta e, quando viu Benjamim, o seu irmão por parte de pai e mãe, disse: — É esse o irmão mais moço de vocês, de quem me falaram? Que Deus o abençoe, meu filho!
30 Aŧaran apën ţiki pñaak paţi na a, kë mnkuul mañogi. Aya aneej du meeţ di nul aşë jun ŋwooni.
30 Ao ver o seu irmão, José ficou tão emocionado, que teve vontade de chorar. Então foi para o seu quarto e ali chorou.
31 Wi abaaŋ, añow kaara akaŋ mnkuul aşë pën aji na balemparul baţij pde.
31 Quando conseguiu se controlar, lavou o rosto e saiu. E disse: — Sirvam o almoço.
32 Bayişa mpaţ, ayiş babuk aşin mpaţ abot ayiş bañaaŋ biki Ejiptu ţiki biki Ejiptu baanhil pde ţi dko dloolan na biki Iŧrayel : bapok uko mënţ bnuura.
32 Serviram o almoço a José numa mesa e aos seus irmãos em outra. E havia ainda outra mesa para os egípcios que estavam ali, pois estes, por motivos religiosos, eram proibidos de comer junto com os israelitas.
33 Ado babuk aşin kë baţo aŧaaŋ na a, andoluŋ na dko di awooŋ i kaţo, ajunna du bajeen te du nabaaşa, kë bukal başë ñoŋar awo ţi ptenar.
33 Os irmãos se sentaram de frente para José. Eles foram colocados por ordem de idade, desde o mais velho até o mais moço. Quando viram isso, eles começaram a olhar uns para os outros, muito admirados.
34 Ul kë aşë do kë bapënan ţi kayiş ki nul idaaş innuuriiŋ awul baka. Dko di Benyamin dapel di bandukiiŋ ŋyaaş kañeen. Badaan na a, alilan akuj.
34 Serviram a eles da mesma comida que foi servida a José e deram a Benjamim cinco vezes mais comida do que aos outros. E eles beberam com José até ficarem alegres.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.