Gênesis 42

Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Wi Yakob aŧiinkuŋ kë bawaap ŋdeey du Ejiptu, aji na babukul : « we wi naţooŋ atenar ba?
1 Quando Jacó soube que no Egito havia cereais, disse a seus filhos: “Por que vocês estão aí parados, olhando uns para os outros?
2 Dŧiink kë baji bawaap ŋdeey du Ejiptu! Nayaan da naya nanug ŋdeey ŋwutna kakeţ ubon. »
2 Ouvi dizer que há cereais no Egito. Desçam até lá e comprem cereais em quantidade suficiente para nos mantermos vivos. Do contrário, morreremos”.
3 Kë babuk aşin Yoŧef iñeen baya Ejiptu pnug ŋdeey.
3 Então os dez irmãos mais velhos de José desceram ao Egito para comprar cereais.
4 Kë Yakob aşë wo aando kë baya na Benyamin aţa Yoŧef ţiki aji buţaan baanwo i kajotna.
4 Mas Jacó não deixou Benjamim, o irmão mais novo de José, ir com eles, pois tinha medo de que algum mal lhe acontecesse.
5 Babuk *Iŧrayel baya wal mënţ pnug ŋdeey anaakiir na bañaaŋ bankyaaŋ kak pla ŋdeey, ţiki ubon uwo kak du uŧaak wi *Kanaan.
5 Os filhos de Jacó chegaram ao Egito junto com outros para comprar mantimentos, porque também havia fome em Canaã.
6 Wal mënţ Yoŧef aţijanuŋ uŧaak, ul ajaaŋ awaap biki uŧaak bŧi ŋdeey. Babuk aşin babi aŋup ţi kadunul afëţ kaara ţi mboş.
6 Uma vez que José era governador do Egito e o encarregado de vender cereais a todos, foi a ele que seus irmãos se dirigiram. Quando chegaram, curvaram-se diante dele com o rosto no chão.
7 Wi Yoŧef awinaŋ win babuk aşin aşë yikrën baka, ado ji ñaaŋ anwooŋ aambaaŋ kawinara baka. Aţiini alëbar na baka aji : « Napënna ţuŋ? »
7 José reconheceu os irmãos de imediato, mas fingiu não saber quem eram e lhes perguntou com aspereza: “De onde vocês vêm?”. “Da terra de Canaã”, responderam eles. “Viemos comprar mantimentos.”
8 Yoŧef ayikrën babuk aşin kë bukal başë wo baanyikrëna.
8 Embora José tivesse reconhecido seus irmãos, eles não o reconheceram.
9 Wal mënţ aleş ŋţaafi ŋi abiiŋ ado ţi baka aşë ji na baka : « An nawo bañaaŋ bammeniiŋ abi pten umbaŋ wi nahilanuŋ kakobna uŧaak woli nabi ugut. »
9 José se lembrou dos sonhos que tivera a respeito deles muitos anos antes e lhes disse: “Vocês são espiões! Vieram para descobrir os pontos fracos de nossa terra”.
10 Kë başë pok aji : « Naweek, mënţ hënk da, ŋbi bi pnug ŋdeey.
10 “Não, meu senhor!”, responderam eles. “Seus servos vieram apenas para comprar mantimentos.
11 Jibi ŋwooŋ hënk ñiinţ aloolan abukuŋ un, ŋwo bañaaŋ baŧool, un balemparu ŋënwo bañaaŋ biki ijakuŋ. »
11 Somos todos irmãos, membros da mesma família. Somos homens honestos, meu senhor, e não espiões!”
12 Kë ul aşë ji na baka : « Aa, nabi pten dko di nahilnuŋ kakobna uŧaak, woli nabi ugut. »
12 Mas José insistiu: “São espiões, sim! Vieram para descobrir os pontos fracos de nossa terra”.
13 Kë baŧeem aji : « Balemparu babi wo iñeen na batëb, awo bŧi babuk ñiinţ aloolan du uŧaak wi Kanaan : nampoţi aduka na aşinun kë aloŋ aneemi. »
13 Eles disseram: “Senhor, na verdade, nós, seus servos, éramos doze irmãos, todos filhos de um homem que vive na terra de Canaã. Nosso irmão mais novo está em casa com o pai, e um de nossos irmãos já não está conosco.”
14 Yoŧef kë aji na baka : « Dţijan ţi uko wi njakuŋ.
14 José, porém, continuou a insistir: “Como eu disse, vocês são espiões!
15 Uko unkţuuŋ nji naţup manjoonan wi : dmehna ţi bkow bi Farawuna kë naankpën ţi woli aţa'an aambi ţi.
15 Mas há uma forma de verificar sua história. Juro pela vida do faraó que vocês só deixarão o Egito quando seu irmão mais novo vier para cá.
16 Nahilan aloŋ ţi an aya aţija ; kë an naduka ţi kawo ukalabuş te ndo ten me ŋţup ŋi nan ŋajoonani, woli naandi wa kamehna kak ţi bkow bi Farawuna kaji nawo bañaaŋ biki njakuŋ aji nawoo. »
16 Um de vocês deve buscá-lo. Os outros ficarão presos aqui. Então veremos se sua história é verdadeira ou não. Pela vida do faraó, se não tiverem um irmão mais novo, saberei com certeza que são espiões”.
17 Ajej baka bŧi awat ukalabuş, kë bado ŋnuur ŋwajanţ.
17 Então José os colocou na prisão por três dias.
18 Unuur uwajanţën Yoŧef aji na baka : « Nji dji kadëman Naşibaţi na manjoonan, ukaaŋ kë nji kaţupan uko wi nakdoluŋ kahilna kawo naankkeţ.
18 No terceiro dia, José lhes disse: “Sou um homem temente a Deus. Façam o que direi e viverão.
19 Woli naţup manjoonan, aloŋ ţi an kaduka ţi, kawo ukalabuş, bandukiiŋ bayaan na ŋdeey ŋi banumiiŋ pa itoh yi baka inwooŋ na ubon.
19 Se são mesmo homens honestos, escolham um de seus irmãos para continuar preso. Os demais podem voltar para casa com cereais para seus parentes que estão passando fome.
20 Naţijan aţa'an nhilna nwin kë ŋţup ŋi nan ŋajoonani. » Kë badinani.
20 Tragam-me, porém, seu irmão mais novo. Com isso, provarão que estão dizendo a verdade e não morrerão”. Eles concordaram e,
21 Baţëlşër aji : « Na manjoonan, ŋwo ţi pluk uko wi ŋdoluŋ abuk aşin nja : ŋwin mñaga ţi këş ki nul wi akjakuŋ na nja ŋmiira, kë ŋşë wo ŋëndi pŧiinka. Ukaaŋ kë mñaga mënţ mamëb nja. »
21 conversando entre si, disseram: “É evidente que estamos sendo castigados por aquilo que fizemos a José tanto tempo atrás. Vimos sua angústia quando ele implorou por sua vida, mas nós o ignoramos. Por isso estamos nesta situação difícil”.
22 Ruben aŧeem baka aji : « Mënjakan aji nawut kado napoţ buţaan i? Kë naşë wo naandii, hënkuŋ ŋluk pkeţ pi nul. »
22 Rúben disse: “Não lhes falei que não pecassem contra o rapaz? Mas vocês não quiseram me ouvir. Agora, temos de prestar contas pelo sangue dele!”.
23 Baamme kë Yoŧef ate uko wi bajakuŋ, ţiki ado ñaaŋ aloŋ kë aji ţëlëş na uţup wi Ejiptu uko wi bajaaŋ baţup na uhebërë.
23 Não sabiam, porém, que José os entendia, pois falava com eles por meio de um intérprete.
24 Yoŧef aya alow aşë wooni. Wi akakuŋ, aţiini na baka aşë do kë bamob Ŧimeoŋ atan ţi kadun ki baka.
24 José se afastou dos irmãos e começou a chorar. Quando se recompôs, voltou a falar com eles. Escolheu Simeão e mandou amarrá-lo diante dos demais.
25 Yoŧef ado kë baŧuman ŋşaaku ŋi babiinaanuŋ ŋdeey, abot ado kë bakakan andoluŋ itaka yi aţijuŋ ţi uşaaku wi nul wi ŋdeey. Awul baka uko uya kade na bgah.
25 Em seguida, José ordenou que seus servos enchessem de cereais os sacos que os irmãos haviam trazido e, em segredo, devolvessem o pagamento, colocando o dinheiro na boca de cada saco. Também mandou que lhes dessem mantimentos para a viagem, e assim fizeram.
26 Kë bapaf ŋdeey ţi ŋbuuru aşë ya.
26 Os irmãos colocaram os sacos de cereal sobre seus jumentos e partiram de volta para casa.
27 Kë wi başaaŋ aya naţ du dko dloŋ kafër, aloŋ ţi baka ahaabëş uşaaku wi ŋdeey wi nul pa pwul ubuuru wi nul ude, aşë win itaka kë ipaf ţi ŋdeey duuţ.
27 Contudo, quando um deles abriu a bagagem a fim de pegar cereal para seu jumento, encontrou o dinheiro na boca do saco.
28 Aji na babuk aşin : « Bakakanaan itaka yi naan, dwin ya du uşaaku naan meeţ. » Wal mënţ kë palënk pweek paşë mob baka kë bakkat kat aşë ji : « we wi Naşibaţi abaaŋ ado nja hënk ba? »
28 “Vejam só!”, exclamou para seus irmãos. “Devolveram meu dinheiro; está aqui no saco!” O coração deles desfaleceu e, tremendo, disseram uns aos outros: “O que Deus fez conosco?”.
29 Wi babanuŋ du Yakob aşin baka du uŧaak wi *Kanaan, baţupa uko bŧi unţëpuŋ, aji :
29 Quando os irmãos chegaram à casa de Jacó, seu pai, na terra de Canaã, relataram-lhe tudo que havia acontecido com eles.
30 « Ñiinţ anwooŋ ajug uŧaak wi ŋyaaŋ, alëbar na un aji ŋwo bañaaŋ bammeniiŋ abi pten uŧaak wi baka kame dko di ŋkkobnuŋ wa woli ŋbi ugut.
30 Disseram: “O homem que governa o país falou conosco asperamente e nos acusou de sermos espiões em sua terra,
31 Ŋji na a kë ŋwo bañaaŋ baŧool, kë ŋënwo bañaaŋ biki ajakuŋ.
31 mas nós lhe garantimos: ‘Somos homens honestos, e não espiões.
32 Ŋjaka aji ŋbi wo bañaaŋ iñeen na batëb biki ñiinţ aloolan. Kë aloŋ aşë neem, kë aloŋ aduka du aşinun du uŧaak wi Kanaan.
32 Somos doze irmãos, filhos do mesmo pai. Um de nossos irmãos já não está conosco, e o mais novo está em casa com nosso pai, na terra de Canaã’.
33 Kë ñiinţ ajug uŧaak aşë ŧeemun aji uko unkkaaŋ ame kë ŋţup ŋi nun ŋajoonani uwo ŋdukara aloŋ ţi un, ŋjej ŋdeey ŋi ŋnumiiŋ pa itoh yi nun ŋya.
33 “Então o homem que governa o país disse: ‘Saberei com certeza se vocês são homens honestos da seguinte forma: deixem um de seus irmãos comigo e voltem para casa levando cereais para seus parentes que estão passando fome.
34 Kë ŋşë wo i kaţija aţa'un, wal mënţ ame kë ŋënwo bañaaŋ biki ajakuŋ aji ŋwoo, ŋwo bañaaŋ baŧool. Wal mënţ akakanun abuk aşinun, ŋbot ŋhil kado kañaay na uŧaak. »
34 Tragam-me, porém, seu irmão mais novo e saberei que são homens honestos, e não espiões. Então eu lhes devolverei seu irmão, e vocês poderão negociar livremente nesta terra’”.
35 Kë jibi bakpënanuŋ ŋdeey ţi ŋşaaku ŋi baka, kë andoluŋ aşë win itaka yi nul ţi umbooţu wi atanuŋ ya, balënk maakan bukal na aşin baka.
35 Ao esvaziarem os sacos, viram que dentro de cada um havia uma bolsa com o dinheiro do pagamento pelos cereais. Os irmãos e o pai ficaram apavorados quando viram as bolsas de dinheiro.
36 Wal mënţ kë Yakob aşë ji na baka : « Naŋal pdo nwaaŋ babuk naan : Dneemandën Yoŧef, abot aneemandën Ŧimeoŋ, kë naşë ŋal kak kaya na Benyamin! Ţi nji i i iko yuŋ bŧi ikjotuŋ. »
36 Jacó disse: “Vocês estão tirando meus filhos de mim! José se foi, Simeão não está aqui, e agora querem levar Benjamim também. Tudo está contra mim!”.
37 Kë Ruben aşë ji na aşin : « Ihilan kafiŋ babuk naan batëb woli mënţiju a. Ţu'ana ţi kañen ki naan, dkakanu a! »
37 Então Rúben disse ao pai: “Se eu não trouxer Benjamim de volta, o senhor pode matar meus dois filhos. Eu me responsabilizo por ele e prometo trazê-lo de volta”.
38 Kë aji : « Abuk naan aankya na an, abuk anin aneemi kë aduka aloolan. Woli buţaan daya jotna du bgah, mnhaj kafiŋën, nji ndooŋ abi ţaf ţaf. »
38 Jacó, porém, respondeu: “Meu filho não descerá com vocês. Seu irmão José morreu, e Benjamim é tudo que me resta. Se alguma coisa acontecesse com ele na viagem, vocês me mandariam velho e infeliz para a sepultura”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.