Gênesis 31

Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs BKJ

Sair da comparação
1 Wal mënţ Yakob aŧiink kë babuk Laban bakţup aji : « Yakob ajej bka bi aşin nja bŧi, bka bi aşin nja bi bi ayoknuŋ hënk. »
1 E ele ouviu as palavras dos filhos de Labão, dizendo: Jacó tomou tudo que era de nosso pai; e do que era do nosso pai ele obteve toda a sua glória.
2 Akak win ţi kaara ki Laban kë aankak wo jibi abiiŋ awo na a ţi kaŧeeku.
2 E Jacó viu o semblante de Labão, e eis que não era para com ele como antes.
3 Kë *Yawe Nawat Kabuka aşë ji na a : « Kakan du uŧaak wi başinu, du bayiţu, nji dwo na iwi. »
3 E o SENHOR disse a Jacó: Volta à terra de teus pais, e à tua parentela, e eu serei contigo.
4 Yakob ado kë badu bi Rakel na Leya baya baţënka du uţeeh wi awooŋ na batani bi nul.
4 E Jacó enviou e chamou Raquel e Lia para o campo para o seu rebanho,
5 Aji na baka : « Dwin ţi kaara ki aşinan kë aankak awo na nji jibi abiiŋ awo ţi kaŧeeku, kë Naşibaţi i paapa ajaaŋ adëman aşë wo na nji.
5 e lhes disse: Eu vejo o semblante do vosso pai, que não é para comigo como antes, mas o Deus de meu pai tem estado comigo.
6 An ţi ikowan name kë dlempar aşinan jibi nhiniiŋ bŧi.
6 E vós sabeis que, com todas as minhas forças eu tenho servido a vosso pai.
7 Aşinan, ul kë aşë guuraarën guur : aţëlëş uko wi ŋŧiinkaraanuŋ aji uwo baluk bi naan ŋyaaş iñeen. Kë Naşibaţi aşë wo aandi adolën buţaan.
7 E vosso pai me enganou, e mudou meu salário dez vezes; Deus, porém, não lhe permitiu ferir-me.
8 Ŋyaaş bŧi ŋi ajakuŋ: Ŋnŧaam ŋanwooŋ na ŋndampu ŋakwooŋ baluk bi naan, ŋnŧaam ŋaji ŋabuk ŋmpoţi ŋanwooŋ na ŋndampu. Kë akale ji : Ŋanwooŋ ŋpiiţ ŋakwooŋ baluk bi naan, ŋnŧaam ŋaji ŋabuk ŋpiiţ.
8 Se ele dizia: Os salpicados serão teu salário, então todo o rebanho dava crias salpicadas. E se ele dizia: Os listrados serão teu salário, então todo o rebanho dava crias listradas.
9 Hënk, kë Naşibaţi apënan ŋnŧaam ŋi aşinan awulën.
9 Então Deus tomou o rebanho de vosso pai, e o tem dado a mim.
10 « Ţi wal wi ŋnŧaam ŋawooŋ ţi pay, dkat këş kë kahaabëşa na nji, kë nwin kë ŋdow ŋanjaaŋ ŋapaya kë ŋaji ŋawo na ŋndampu, ŋpiiţ këme ŋataprën.
10 E aconteceu nesse tempo que o rebanho deu cria, eu levantei meus olhos, e vi em um sonho, e eis que os carneiros que montavam sobre o rebanho eram listrados, salpicados e malhados.
11 Kë uwanjuŧ wi Naşibaţi udu'ën aji : “Yakob,” kë nŧeem aji : “Nji wi.”
11 E o anjo de Deus falou comigo em um sonho, dizendo: Jacó; e eu disse: Aqui estou.
12 Kë uji na nji : “Katan këş, iwin kë ŋko bŧi ŋankpayiiŋ ŋawo na ŋdampu na ŋpiiţ këme ataprën ţiki dwin uko wi Laban akdoliiŋ.
12 E ele disse: Levanta teus olhos agora e vê; todos os carneiros que montam sobre o rebanho são listrados, salpicados e malhados; pois eu tenho visto tudo o que Labão faz contigo.
13 Nji Naşibaţi ampënuŋ awinana ţi kadunu du Betel a, di ituluŋ ukëra ţi plaak pi iŧëfuŋ abot amehna aji iţaşën. Hënkuŋ naţiin ipën ţi uŧaak wi, ikak du uŧaak wi kabuka ki nu.” »
13 Eu sou o Deus de Betel, onde tu ungiste o pilar, e onde juraste um juramento para mim. Agora, levanta-te, vai-te desta terra e volta à terra de tua parentela.
14 Bi Rakel na Leya baŧeema aji : « Ŋhuma nka kafah kaloŋ këme bka bloŋ ţi iko yi aşinun i?
14 E Raquel e Lia responderam e lhe disseram: Ainda há alguma porção de herança para nós na casa de nosso pai?
15 Ŋdo kak kak hënkuŋ bayaanţ ţi këş ki nul, wal wi ajejuŋ un, awaapu abot ade uko wi awaaparuŋ un.
15 Não somos por ele consideradas como estrangeiras? Pois ele nos vendeu, e devorou também o nosso dinheiro.
16 Aa, bka bŧi bi Naşibaţi ajejuŋ ţi aşinun bawo bi nun na babukun. Hënkuŋ doon uko bŧi wi Naşibaţi ajakiiŋ. »
16 Porque toda a riqueza que Deus tomou de nosso pai é nossa, e de nossos filhos. Agora, então, tudo quanto Deus te disse, faze-o.
17 Yakob anaţa apayan babukul na baharul ţi ŋnŧaam ŋi pnkunkaali.
17 Então, Jacó se levantou, e pôs seus filhos e mulheres sobre camelos,
18 Ajej ŋnŧaam ŋi nul, bka bi nul bŧi bi akaaŋ wi awooŋ ţi Padan-Aram, ajej ba pa pţiiş du uko Iŧaak aşin du uŧaak wi Kanaan.
18 e ele levou todo o seu rebanho, e todos os seus bens que havia obtido, o rebanho de sua possessão, que havia obtido em Padã-Arã, para ir a Isaque, seu pai, na terra de Canaã.
19 Laban aya wal mënţ ppuunk ŋnkaneel, kë Rakel aşë kiij itu yi aşin.
19 E Labão foi tosquiar suas ovelhas; e Raquel havia furtado as imagens que eram de seu pai.
20 Yakob aya amena mena, kë Laban naharameeŋ aammee.
20 E Jacó ocultou a Labão, o sírio, a notícia de sua partida.
21 Aţi na bka bi nul bŧi aya amuur bdëk bi Ëfrat, aşë ya umbaŋ wi inkuŋ yi Galad.
21 Assim ele fugiu com tudo o que tinha, e se levantou e cruzou o rio, e pôs a sua face em direção ao monte Gileade.
22 Wi udoluŋ ŋnuur ŋwajanţ, kë başë ţup Laban kë Yakob aţii.
22 E ao terceiro dia, foi declarado a Labão que Jacó havia fugido.
23 Ajej babuk aşin adookar na a ado ŋnuur paaj na uloŋ abaa moba du inkuŋ yi Galad.
23 E ele tomou seus irmãos consigo, e o perseguiu numa jornada de sete dias; e eles o alcançaram no monte Gileade.
24 Na uŧejan, Naşibaţi apën ţi ŋţaafi awinana ţi kadun ki Laban naharameeŋ, aji na a : « Ţaafaraan, meen jibi ikyaaŋ kaţiini na Yakob. »
24 E Deus veio a Labão, o sírio, em um sonho à noite, e lhe disse: Fique atento para que tu não fales a Jacó nem bem nem mal.
25 Laban aban du dko di Yakob ataruŋ kaloona ki nul du inkuŋ yi Galad, aşë tar kak kaloona ki nul da, ul na bañaaŋ biki nul.
25 Então Labão alcançou Jacó. Ora, Jacó havia armado sua tenda no monte, e Labão com seus irmãos armaram no monte Gileade.
26 Aji na Yakob : « we umobiiŋ ba? We ukaaŋ kë iguurën ba? Adoo ya na babuk naan ji bawo bakalabuş biki ikaanuŋ du ugut.
26 E Labão disse a Jacó: O que fizeste, para fugir às escondidas e conduzir minhas filhas, como cativas à espada?
27 We ukaaŋ kë imena mena aya ba? Iwo i lah kaţupën nşë nwutu iya na mnlilan, ññooţanan na iyeeh na ŋntambër na bnŧuni.
27 Por que tu fugiste em segredo e escondeste de mim, e não me contaste, para que eu pudesse te enviar com alegria, e com cânticos, com tamboril, e com harpas?
28 Iindo wutën mmook babab naan na babuk naan. Na manjoonan ido do ji napën.
28 E não me permitiste beijar meus filhos e minhas filhas? Agiste como um insensato ao fazer assim.
29 Dhilan lah kadolu buţaan, kë Naşibaţi i şaaş ajaaŋ adëman aşë jakën na uŧejan utakal : “Ţaafaraan, meen jibi kyayi kaţiini na Yakob.”
29 Está no poder da minha mão te fazer mal; mas o Deus de teu pai falou comigo ontem à noite, dizendo: Fique atento para que tu não fales a Jacó nem bem nem mal.
30 Kë woli iwo i pya ţiki inuh katoh ki şaaş, we ukaaŋ kë ikiij itu yi naan? »
30 E agora, se decidiste ir-te pelo muito que anelas pela casa de teu pai, contudo por que tu furtaste meus deuses?
31 Yakob aŧeema aji : « Iwinle kë nya amena mena, dşal kë iŧeehën babuku.
31 E Jacó respondeu e disse a Labão: Porque eu tive medo. Pois eu disse: E se porventura tomasses à força tuas filhas de mim?
32 Kë du ñaaŋ i işaaŋ aţënkna itu yi nu, aŋ mënţan akeţ. Neejan iten, bañaaŋ biki nja bawo bamaar, iwinle uko wi nu kjej wa. » Yakob aamme kë Rakel akiijuŋ itu mënţ.
32 Com quem encontrares os teus deuses, que este não viva. Diante de nossos irmãos, discerne o que é teu comigo, e toma-o a ti. Porque Jacó não sabia que Raquel os tinha furtado.
33 Laban aya neej du kaloona ki Yakob, apën aya du ki Leya, akak apën aya du iloona yi balempar babukul batëb aanwin nin uko uloŋ. Wi akpënuŋ ţi kaloona ki Leya, aşë neej du ki Rakel.
33 E Labão foi à tenda de Jacó, e à tenda de Lia, e às tendas das duas servas, mas não os encontrou. Então ele saiu da tenda de Lia, e entrou na tenda de Raquel.
34 Kë Rakel anjejuŋ ktu kuŋ aşë jej ka aţu ţi uko uţoori wi bajaaŋ baţu ţi feţ di unŧaam wi pnkunkaali aşë ţo ţi wa duuţ. Laban aten tenan ţi kaloona bŧi aanwin nin uko uloŋ.
34 Ora, Raquel havia tomado as imagens, e as tinha colocado na albarda de um camelo, e estava sentada sobre elas. E Labão buscou em toda a tenda, mas não as encontrou.
35 Kë Rakel aşë ji na aşin : « Ajug naan awutan kadeebaţ woli mënaţa wi aneejuŋ, dwin pli. » Hënk, kë Laban ala anoor aanwin nin uko uloŋ.
35 E ela disse a seu pai: Não se aborreça o meu senhor que não posso levantar-me perante ti, pois o costume das mulheres está sobre mim. E ele procurou, mas não encontrou as imagens.
36 Wal mënţ kë Yakob aşë deebaţ aşë ŋoman na Laban aji : « Uko uwuţaan uhoŋ wi ndoliiŋ ba? We wi njubaniiŋ ba? Kë ido bi duka duka ţi kafeţ naan.
36 E Jacó irou-se e contendeu com Labão. E Jacó respondeu e disse a Labão: Qual é a minha transgressão? Qual é o meu pecado, que tão furiosamente me tens perseguido?
37 Iten ţi iko yi naan bŧi bë iinwin win nin kako kaloŋ ki nu. Iwinle kaloŋ, kpënan ka ţi kadun ki bañaaŋ biki nu na biki naan, bawo bamaar.
37 Enquanto buscaste em todas as minhas coisas, o que achaste de todas as coisas da tua casa? Põe-no aqui diante de meus irmãos e teus irmãos, para que eles possam julgar entre nós dois.
38 Ŋşubal iñeen ŋtëb ŋi ŋi nwooŋ ţi katohu, ŋnkaneel ŋi nu na ŋpi ŋi nu ŋaambaaŋ kapara, kë mënde nin udow ţi batani bi nu.
38 Estes vinte anos eu tenho estado contigo; tuas ovelhas e tuas cabras não abortaram suas crias, e eu não comi os carneiros do teu rebanho.
39 Woli ŋnko ŋi uţeeh ŋafiŋ unŧaam uloŋ mënji kaţiju wa, nji djaaŋ kaluk wa. Iji kţu'ën pluk ŋnŧaam ŋi bakiijuŋ na pnak këme na uŧejan.
39 O que foi despedaçado pelos animais eu não trouxe a ti; eu carreguei a perda disso. Da minha mão o requerias, se furtado de dia ou furtado de noite.
40 Bnuur baji batërën na pnak, ujonţ kaneenanaan bŋoy na uŧejan.
40 Assim fui eu. Durante o dia a seca me consumia, e a geada de noite, e o meu sono fugia dos meus olhos.
41 Ŋşubal iñeen ŋtëb ŋi ŋi nji nwooŋ du katohu : dlemparu ŋşubal iñeen na ŋbaakër pa babuku, abot alemparu paaj pa batani bi nu, kë iwi iţëlëş uko wi ŋŧiinkaruŋ aji uwo baluk bi naan ŋyaaş iñeen.
41 Assim eu estive vinte anos na tua casa. Eu te servi catorze anos pelas tuas filhas, e seis anos pelo teu rebanho, e tu mudaste o meu salário dez vezes.
42 Woli Naşibaţi, i Paapa na Abraham aşin bajaaŋ badëman, Naşibaţi i Iŧaak akţiiŋ, aanwo lah na nji, kdolën nţiiş iñen ijinţ. Kë Naşibaţi aşë win unoor wi naan na ulemp wi iñen yi naan, kë uŧejan unţëpuŋ kë aşë wayëş nja. »
42 Se o Deus de meu pai, o Deus de Abraão, e o temor de Isaque não estivesse comigo, certamente tu me terias enviado embora vazio. Deus viu a minha aflição e o trabalho das minhas mãos, e te repreendeu ontem à noite.
43 Laban aŧeema aji : « Baaţ biki bawo babuk naan, kë bapoţ biki bawo biki naan. Ŋnŧaam ŋi bŧi ŋawo ŋi naan. Uko wi ikwinuŋ hënk bŧi uwo wi naan. Kë nji we wi nhilanuŋ kado pa babuk naan na bapoţ biki babukuŋ?
43 E Labão respondeu e disse a Jacó: Estas filhas são minhas filhas, e estes filhos são meus filhos, e esse rebanho é meu rebanho, e tudo o que tu vês é meu. E o que eu posso fazer hoje a essas minhas filhas, ou aos seus filhos que elas geraram?
44 Joh ŋdo bhoŋar nji na iwi. Ŋdo uko mënţ uyuuj kë andoli ahoŋ aŧënţul uko uloŋ. »
44 Portanto, vem agora e façamos um pacto, eu e tu, e que isto seja por testemunha entre mim e ti.
45 Kë Yakob aşë ŧëf plaak,
45 E Jacó tomou uma pedra, e a colocou por pilar.
46 akak aji na bañaaŋ biki nul bajejënţ mnlaak. Kë bajejënţ mnlaak ado bnjuŋ, aşë ţo ade bukal bŧi ţi mnlaak mënţ.
46 E Jacó disse a seus irmãos: Ajuntai pedras; e eles tomaram pedras e fizeram um montão; e eles comeram ali sobre o montão.
47 Laban adu dko mënţ Yegar Ŧahaduta, kë Yakob adu da Galeed.
47 E Labão o chamou Jegar-Saaduta, mas Jacó o chamou Galeede.
48 Laban aji : « Bnjuŋ bi mnlaak bi bakyuujuŋ kë ŋhoŋar nţa nji na iwi. » Ukaaŋ kë badu da aji Galeed.
48 E Labão disse: Este montão é uma testemunha entre mim e ti neste dia. Por isso, foi o nome dele chamado Galeede,
49 Bakak adu da aji Mişpa, ţiki Laban aji : «*Yawe Nawat Kabuka akdooŋ kayeŋ nja, nja batëb bŧi, woli ŋënkak awinar.
49 e Mispá, pois ele disse: O SENHOR observe entre mim e ti, quando nos apartarmos um do outro.
50 Woli inooran babuk naan këme ajej baaţ baloŋ ahoţalëş ţi baka, mënţ ñaaŋ akwayëşuŋ nja, lipariin, Naşibaţi akwayëşuŋ nja. »
50 Se tu afligires minhas filhas, ou se tomares outras mulheres além das minhas filhas, nenhum homem está conosco. Vê, Deus é testemunha entre mim e ti.
51 Akak aji na Yakob : « Iwin bnjuŋ bi mnlaak bi na plaak panŧëfuŋ pi ţi pŧoof pi nja,
51 E Labão disse a Jacó: Vê este montão, e olha para este pilar, que tenho erigido entre mim e ti.
52 ikwooŋ uko unkyujuŋ uko wi ŋdoluŋ nţa di. Mënwo i kaţëp bnjuŋ bi na plaak pi kaya du umbaŋ wi nu na uşal uwuţaan. Kë iwi kak iinwo i kaţëp pa kabi di umbaŋ wi naan na uşal uwuţaan.
52 Este montão seja testemunha, e este pilar seja testemunha, de que eu não passarei deste montão a ti, e que tu não passarás deste montão e deste pilar até mim, para o mal.
53 Naşibaţi i Abraham, i Nahor na i bateem baka akwayëşuŋ nja. »
53 O Deus de Abraão, e o Deus de Naor, o Deus do seu pai julgue entre nós. E Jacó jurou pelo temor do seu pai Isaque.
54 Afiŋar Naşibaţi unŧaam du pnkuŋ aşë du bayiţul babi bade. Bade aşë fër du pnkuŋ.
54 Então, Jacó ofereceu sacrifício sobre o monte, e chamou seus irmãos para comer pão, e eles comeram pão, e ficaram a noite toda no monte.
55 — ausente —
55 E cedo de manhã Labão levantou-se, e beijou seus filhos e suas filhas, e os abençoou, e Labão partiu, e retornou ao seu lugar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.