Gênesis 29
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs VC
1 Yakob akak ajej bgah apoş aya umbaŋ wi ŋŧaak ŋi umayar unuur.
1 Jacó pôs-se de novo a caminho e foi para a terra dos filhos do oriente.
2 Unuur uloŋ awin pliik ploŋ du uţeeh, itani iwajanţ yi ŋnkaneel na ŋpi ipiinţ añog ţi pa : ţi pliik mënţ di di bajaaŋ badaananaan itani yuŋ ; kë plaak pi bajaaŋ badëŧna pa paşë wo pweek.
2 Olhando em torno de si, viu no campo um poço junto do qual estavam deitados três rebanhos de ovelhas. Este poço servia de bebedouro para os rebanhos. Mas, sendo grande a pedra que cobria a abertura do poço
3 Woli itani bŧi ibi ayit, baji bakël plaak, kahaabëş pliik kaşë danaan ŋnŧaam. Babale baji bakakan plaak kadëŧ pa.
3 somente a removiam de cima quando todos os rebanhos fossem recolhidos. Davam então de beber aos animais e recolocavam a pedra no seu lugar.
4 Yakob ahepar bayafan aji : « Bayiţ naan, nawo biki ţuŋ ba? »
4 Jacó disse aos pastores: "Meus irmãos, de, onde sois?" "Somos de Harã", responderam.
5 Kë akak aji na baka : « Naamme Laban abab Nahor i? »
5 "Conheceis porventura Labão, filho de Nacor?" "Sim."
6 Kë akak aji : « Uleef uwo ujoob na a? »
6 "Como vai ele?" "Vai muito bem; e eis justamente sua filha Raquel que vem com o rebanho."
7 Kë aji na bayafan : « Unuur uhoji, wal uundobi ban wi pţişan ŋnŧaam. Nadolan ŋa ŋadaan naşë nakakan ŋa pşaar. »
7 "É ainda pleno dia, tornou Jacó, e não é hora de se recolherem os rebanhos. Dai de beber às ovelhas e levai-as de novo ao pasto."
8 Kë bukuŋ başë ŧeema aji : « Ŋënhil kado haŋ, ŋji ŋyoonk itani bŧi iyit, kabaa kël plaak pandëŧnuŋ pliik kadaanan ŋnŧaam. »
8 "Não o podemos, responderam eles, antes que todos os rebanhos estejam reunidos. Tiramos então a pedra de cima do poço e damos de beber aos animais."
9 Bahum kaţëlşër kë Rakel aşë ban na batani bi aşin, awo nayafan.
9 Falava ainda com eles, quando chegou Raquel com o rebanho do seu pai, porque era pastora.
10 Wi Yakob awinaŋ win Rakel, abuk Laban aninul ñiinţ, na batani bi aşin, aşë ya du pliik, akël plaak pandëŧnuŋ pa adaanan ŋnŧaam ŋi Laban aninul ñiinţ.
10 Logo que Jacó viu Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, aproximou-se, rolou a pedra de cima da boca do poço e deu de beber às ovelhas de Labão.
11 Abi amook Rakel aşë jun ŋwooni.
11 Depois beijou Raquel e pôs-se a chorar.
12 Aţupa kë awo ayiţ aşin, awo abuk Rebeka, kë poonu ñaaţ uŋ aşë ţi aya aţup aşin.
12 Contou-lhe que era parente de seu pai e filho de Rebeca; e ela correu a anunciar isto ao seu pai.
13 Wi Laban amehaŋ me kë Yakob, abuk aţa'ul, i i Rakel akjakuŋ, aşë ţi aya ayit na a, abaan amooka aşë ţija katohul. Yakob akakalëşa uko unţëpuŋ bŧi.
13 Tendo Labão ouvido falar de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o conduziu à sua casa. Jacó contou-lhe tudo o que se tinha passado,
14 Kë Laban aşë ji : « Na manjoonan, pñaak pankţiiŋ ţi intaañ yi naan pawooŋ ţi iwi. » Yakob aţo du katohul aba pli.
14 e Labão disse-lhe: "Sim, tu és de meus ossos e de minha carne." Jacó ficou em casa dele um mês inteiro.
15 Laban aji na Yakob : « Pwo ayimi naan paţu ido kalemparaan bë iinkdo kaluka i? Ţupaan uko wi iŋaluŋ nluku. »
15 E Labão disse-lhe: "Acaso, porque és meu parente, servir-me-ás de. raça? Dize-me que salário queres."
16 Kë Laban aşë ka bapoţ baaţ batëb : katim ki naŧeek kawo Leya kë ki nabaaşa kawo Rakel.
16 Ora, Labão tinha duas filhas: a mais velha chamava-se Lia, e a mais nova Raquel.
17 Leya anuura këş, kë uleef na kaara yi Rakel işë nuura.
17 Lia tinha os olhos embaciados, e Raquel era bela de talhe e rosto.
18 Kë Yakob aşë ŋal Rakel, aji na Laban : « Dlemparu ŋşubal paaj na uloŋ işë wulën Rakel nabaaşa i nu nniim. »
18 Jacó, que amava Raquel, disse a Labão: "Eu te servirei sete anos por Raquel tua filha mais nova."
19 Kë aŧeema aji : « Dhokan pwulu a kë di pwula ñiinţ aloŋ, ţoon ţi katoh ki naan. »
19 "E melhor, respondeu Labão, dá-la a ti que a outro: fica comigo."
20 Kë ŋşubal paaj na uloŋ ŋi Yakob alempuŋ pyeenkna Rakel ŋaţëp ji ŋnuur, ţiki aŋala maakan.
20 Assim, Jacó serviu por Raquel sete anos, que lhe pareceram dias, tão grande era o amor que lhe tinha.
21 Aji na Laban : « Wulaan ñaaţ naan, ţiki dlemp ŋşubal ŋi nwooŋ i kalemp. Wulaana, nhilna nniima. »
21 Disse, pois, a Labão: "Dá-me minha mulher, porque está completo o meu tempo e quero desposá-la."
22 Laban adu bañaaŋ biki uŧaak mënţ bŧi ado ufeŧtu.
22 Labão reuniu. todos os habitantes do lugar e deu um banquete.
23 Kë wi uŧejan ubanuŋ, ajej Leya abukul awul Yakob, kë uŋ awinar na a.
23 Mas, à noite, conduziu, Lia a Jacó, que se uniu com ela.
24 Laban apënan Ŧilpa nalemparul ñaaţ awul Leya kë aklempara.
24 E deu à sua filha Lia, sua escrava Zelfa.
25 Wi nfa mambanuŋ kë Yakob aşë win kë Leya i i afëranaanuŋ aşë ya aji na Laban : « we wi idolnuŋ hënk ba? Mënţ Rakel akaaŋ kë nleemparu i? We ukaaŋ kë idaarën ba? »
25 Pela manhã, viu Jacó que tinha ficado com Lia. E disse a Labão: "Que me fizeste? Não foi por Raquel que te servi? Por que me enganaste?"
26 Kë aŧeem aji : « Ţi uŧaakun, ñaaŋ aanji niimandën nabaaşa uŧeek.
26 "Aqui, respondeu Labão, não é costume casar a mais nova antes da mais velha.
27 Baañëşan kanëm ki ñaaŋ ajaaŋ aţo na aharul, nşë wulu kak nabaaşa ; ilemparaan kak ŋşubal paaj na uloŋ pa a. »
27 Acaba a semana com esta, e depois te darei também sua irmã, na condição que me sirvas ainda sete anos."
28 Yakob ado uko wi ajakuluŋ, kë wi kanëm kabaaŋ kë awula Rakel kë aniimi.
28 Assim fez Jacó: acabou a semana com Lia, e depois lhe deu Labão por mulher sua filha Raquel,
29 Laban apënan Bila nalemparul ñaaţ awul Rakel kë aklempara.
29 dando por serva a Raquel sua escrava Bala.
30 Yakob awinar na Rakel, aşë ŋala apel Leya ; aţo kak ŋşubal paaj na uloŋ alempar aninul ñiinţ.
30 Jacó uniu-se também a Raquel, a quem amou mais do que a Lia. E serviu ainda por sete anos em casa de Labão.
31 *Yawe Nawat Kabuka awin kë Leya aaŋŋalanaa, aşë do kë kabuk kajoobëţ na a, kë Rakel aşë wo aankbuk.
31 O Senhor, vendo que Lia era desprezada, tornou-a fecunda enquanto Raquel permanecia estéril.
32 Leya amobana kayiŋ aşë buk napoţ ñiinţ i aţuuŋ katim ki Ruben, ţiki aji : « Nawat Kabuka awin pñagan pi naan, hënkuŋ ayin naan aŋalën. »
32 Lia concebeu e deu à luz um filho, ao qual chamou Rubem, "porque, dizia ela, o Senhor olhou minha aflição; agora meu marido me amará".
33 Akak amobana kayiŋ abuk napoţ ñiinţ aji : « Nawat Kabuka aŧiink kë mëŋalanaa, aşë kak awulën i. » Aţu'a katim ki Ŧimeoŋ.
33 Concebeu de novo e deu à luz outro filho. "O Senhor, disse ela, vendo que era desdenhada, deu-me ainda este." E pôs-lhe o nome de Simeão.
34 Amobana kak kayiŋ abuk napoţ ñiinţ aşë ji : « Ţi byaaş bi, ayin naan amëbanaan bnuura ţiki dbukara bapoţ biinţ bawajanţ. » Awula katim ki Lewi.
34 Concebeu ainda e deu à luz mais um filho. "Desta vez, disse ela, meu marido se apegará a mim, porque já lhe dei à luz três filhos." Por isso deu-lhe o nome de Levi.
35 Akak amobana kayiŋ abuk napoţ ñiinţ, aji : « Ţi byaaş bi ddëman Nawat Kabuka. » Ukaaŋ kë aţu'a katim ki Yuda, aşë ţañan kabuk.
35 Concebeu ainda e deu à luz um filho. E disse: "Desta vez, louvarei ao Senhor." E chamou-o Judá. Depois cessou de ter filhos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.