Gênesis 24
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs NTLH
1 Abraham aţaf wal mënţ maakan, kë *Yawe Nawat Kabuka akak awula bnuura ţi iko bŧi.
1 Abraão já estava bem velho, e o Senhor Deus o havia abençoado em tudo.
2 Abraham adu anwoonuŋ naweek ţi balemparul, abot awo namali i nul aji na a : « Dkooţu, ţuun kañen ţi pnkant pi naan uţeeh.
2 Um dia ele chamou o seu empregado mais antigo, que tomava conta de tudo o que ele tinha, e disse: — Ponha a mão por baixo da minha coxa e faça um juramento.
3 Mehniin ţi kadun ki Nawat Kabuka Naşibaţi anţakuŋ baţi na mboş, iji iinkluŋ kalaar abuk naan napoţ ñaaţ ţi biki Kanaan biki nfëţuŋ ţi pŧoof pi baka ţi.
3 Jure pelo Senhor , o Deus do céu e da terra, que você não deixará que o meu filho Isaque case com nenhuma mulher deste país de Canaã, onde estou morando.
4 Luŋi iya du uŧaak wi naan, du bayiţ naan, idat da ñaaţ pa Iŧaak abuk naan. »
4 Vá até a minha terra e escolha no meio dos meus parentes uma esposa para Isaque.
5 Kë nalemparul ahepara aji : « Kë woli ñaaţ aanluŋ adi pţaşën te ţi uŧaak wi, wal mënţ, kañooţ abuku du uŧaak wi iwoonuŋ i? »
5 O empregado perguntou: — E o que é que eu faço se a moça não quiser vir comigo? Devo levar o seu filho de volta para a terra de onde o senhor veio?
6 Kë Abraham aŧeema aji : « A-a. Ţaafaraan kakakan da abuk naan.
6 Abraão respondeu: — Não! Não faça o meu filho voltar para lá, de jeito nenhum!
7 Nawat Kabuka Naşibaţi ampënanaanuŋ du katoh ki paapa na du uŧaak wi bayiţ naan, anjaknuŋ abot amehna aji aluŋ kawul pntaali pi naan mboş mi, aluŋ kayil uwanjuŧ wi nul ţi kadunu, ijejna ñaaţ i uŧaak naan pa abuk naan.
7 O Senhor , o Deus do céu, me tirou da casa do meu pai e da terra dos meus parentes e jurou que daria esta terra aos meus descendentes. Ele vai enviar o seu Anjo para guiá-lo, e assim você conseguirá arranjar uma mulher para o meu filho.
8 Aşë wo woli ñaaţ aandi pţaşu, iinkwo angaruŋ kamehna. Ţaafaraan kakakan abuk naan da. »
8 Se a moça não quiser vir, você ficará livre deste juramento. Porém não leve o meu filho de volta para lá, de jeito nenhum.
9 Kë nalemp aţu kañeen ţi pnkant pi Abraham uţeeh, amehna ţi uko mënţ.
9 Então o empregado pôs a mão por baixo da coxa de Abraão e jurou que faria o que ele havia ordenado.
10 Nalemp uŋ ajej ŋnŧaam ŋi pnkunkaali iñeen ŋi Abraham abot aya na iko inuura iŧum yi akaaŋ, aşë ŧool aya du ubeeka wi Nahor afëţuŋ du uŧaak wi Meŧopotamiya.
10 Em seguida o empregado pegou dez camelos de Abraão e uma porção de presentes e foi até a cidade onde Naor havia morado, na Mesopotâmia.
11 Wi abanuŋ da, ado ŋnŧaam kë ŋaknoorfën du upën ubeeka kañog pliik. Uwo utaakal, ţi wal wi baaţ bajaaŋ bapën kabi pliik.
11 Quando o empregado chegou, fez os camelos se ajoelharem perto do poço, fora da cidade. Era de tardinha, a hora em que as mulheres vinham buscar água.
12 Wal mënţ kë aşë ji : « Nawat Kabuka, iwi Naşibaţi i Abraham ajug naan ajaaŋ adëman, dkooţu kooţ dolan iko iţëp bnuura, ibot idiiman Abraham ajug naan bnuura bi nu!
12 Aí ele orou assim: — Ó
13 Dwo ţi kañog pliik, kë baaţ biki ubeeka bakpën pbi kaliik meel.
13 Eu estou aqui perto do poço aonde as moças da cidade vêm para tirar água.
14 Dolan poonu i nji kajakuŋ awalan pdunk pi nul aţenën ndaan aşë ŧeemën aji : “Daanan, mbot nwul ŋnŧaam ŋi nu ŋadaan,” awo ñaaţ i iŋaluŋ pa Iŧaak nalemparu ; kawin kë idiiman ajug naan bnuura bi nu. »
14 Vou dizer a uma delas: “Por favor, abaixe o seu pote para que eu beba um pouco de água.” Se ela disser assim: “Beba, e eu vou dar água também para os seus camelos”, que seja essa a moça que escolheste para o teu servo Isaque. Se isso acontecer, ficarei sabendo que foste bondoso para o meu patrão.
15 Aando bi ba pţiini aşë win poonu aloŋ kë akbi na pdunk ţi pgaŋan. Katimul kawo Rebeka, awo abuk Betuwel, ñiinţ abuk Milka, ahar aţa Abraham anwooŋ katim ki Nahor.
15 Ele nem havia acabado a oração, quando Rebeca veio, carregando o seu pote no ombro. Ela era filha de Betuel, que era filho de Milca e de Naor, o irmão de Abraão.
16 Napoţ ñaaţ mënţ awo neegani nannuura maakan, anwooŋ aando bi me biinţ. Aya du pliik, aliikar pdunk aşë ŧool pkak.
16 Rebeca era uma linda moça, ainda virgem; nenhum homem havia tocado nela. Ela desceu até o poço, encheu o seu pote e subiu.
17 Nalempar Abraham aţi aya ayit na a aji : « Dkooţu kooţ, ţenaan meel mntiinku ţi pdunku ndaan. »
17 Então o empregado de Abraão foi correndo se encontrar com ela e disse: — Por favor, deixe que eu beba um pouco da água do seu pote.
18 Kë aŧeem aji : « Naweek, daanan » aşë ŧaran awalan pdunk awula kë adaani.
18 — O senhor pode beber — respondeu ela. E rapidamente abaixou o pote e o segurou enquanto ele bebia.
19 Wi adaanuŋ aba, kë poonu akak aji na a : « Dkak aya kaliik, ŋnŧaam ŋi nu ŋadaan ŋado ŋateban. »
19 Depois de lhe dar de beber, a moça disse: — Vou tirar água também para os seus camelos e lhes darei de beber o quanto quiserem.
20 Aŧaran ajeeş ŋnŧaam meel mandukiiŋ muŋ ţi kambëŋan akak aţi aya aliik meel mnloŋ pa ŋnŧaam bŧi.
20 Rapidamente ela despejou a água no bebedouro e correu várias vezes ao poço a fim de tirar água para todos os camelos.
21 Ñiinţ awo ţi pşalana byompan aşë şal me Nawat Kabuka ado kë bgahul banuuraa.
21 Enquanto isso o homem, sem dizer nada, ficou observando a moça para saber se o Senhor Deus havia ou não abençoado a sua viagem.
22 Wi ŋnŧaam ŋi pnkunkaali ŋadaanuŋ ado teban, ñiinţ kë aşë jej brinku bi uwuuru bdiţ abot aţu'a kak inguuri itëb yi wuuru idiţ.
22 Quando os camelos acabaram de beber, o homem pegou uma argola de ouro, que pesava seis gramas, e colocou no nariz dela. E também lhe deu duas pulseiras de ouro, que pesavam mais de cem gramas.
23 Wi wi aşaaŋ aji na poonu : « Iwo abuk in ba? Ţupaan, dkooţu kooţ, dko dfër dawo du uko şaaş ŋhilna ŋwala da i? »
23 Em seguida perguntou: — Por favor, diga quem é o seu pai. Será que na casa dele há lugar para os meus homens e eu passarmos a noite?
24 Kë aŧeem aji : « Dwo abuk Betuwel, ñiinţ i Milka abukaruŋ Nahor. »
24 Ela respondeu: — Eu sou filha de Betuel, filho de Milca e de Naor.
25 Akak aji na a : « Ŋwo na ujaagal wi ŋhiluŋ kaşeef ipiinţanaan ŋnŧaam ŋi nu na uko ude uŧum pa ŋa, akuţ awo na dko di nahiluŋ kafër. »
25 Na nossa casa há lugar para dormir e também bastante palha e capim para os camelos.
26 Ñiinţ nalempar Abraham aŋup wal mënţ adëman Nawat Kabuka
26 Então o homem se ajoelhou e adorou a Deus, o Senhor .
27 aji : « Dbeeb *Yawe Nawat Kabuka, Naşibaţi i Abraham ajug naan ajaaŋ adëman, anwooŋ aanţañan pdiiman ajug naan bnuura na pdo uko wi ahoŋuluŋ. Kë nji, Yawe aţijën du katoh ki bayiţ ajug naan. »
27 Ele disse: — Bendito seja o
28 Poonu aţi aya du uko anin, aţup uko unţëpuŋ.
28 A moça foi correndo para a casa da sua mãe e contou o que havia acontecido. Rebeca tinha um irmão chamado Labão, o qual viu a argola no nariz da irmã e as pulseiras nos seus braços e a ouviu contar o que o homem tinha dito para ela. Labão saiu correndo e foi buscar o empregado de Abraão, que havia ficado de pé, ao lado dos camelos, ali perto do poço.
29 Ul Rebeka, aka naweekul ñiinţ i katim kawooŋ Laban, Laban mënţ aţi aya du ñiinţ du pliik.
29 — ausente —
30 Wi Laban awinaŋ win brinku na inguuri yi aţa'ul ñaaţ awohuŋ abot aŧiink kë Rebeka aji : « Hënk di di ñiinţ mënţ aţiiniiŋ na nji aji » aya du a, aţënk kë ahuma nnaţ añog ŋnŧaam ŋi pnkunkaali du pliik.
30 — ausente —
31 Laban aji na ñiinţ: « Biini, iwi i Nawat Kabuka awuluŋ bnuura bi nul! we ukaaŋ kë iduka du bdig ba te dboman katoh ala dko di ikţuuŋ ŋnŧaam ŋi nu? »
31 Labão disse: — Venha comigo, homem abençoado por Deus, o
32 Ñiinţ abi awala ţi katoh, kë Laban afënëşa ŋnŧaam, aşeef ujaagal abot awul ŋa uko ude. Awul ñiinţ na bangakandëruŋ na a meel bañowna ihoţ.
32 Então o homem entrou na casa. Labão tirou a carga dos camelos e lhes deu palha e capim. Depois trouxe água para que o empregado de Abraão e os seus companheiros lavassem os pés.
33 Baţij pde abëkana, kë nalempar Abraham aşë ji : « Mënkde bë mënţup uko wi nji nwooŋ i kaţup. »
33 Quando trouxeram a comida, o homem disse: — Eu não vou comer enquanto não disser o que tenho para dizer. — Fale — disse Labão.
34 Kë aji : « Dwo nalempar Abraham.
34 Então ele disse o seguinte: — Eu sou empregado de Abraão.
35 Nawat Kabuka awula bnuura maakan, kë akak nayok. Awula ŋkaneel na ŋgit, unŧaam na uwuuru, balemp biinţ na baaţ, na ŋnŧaam ŋi pnkunkaali na ŋbuuru.
35 O Senhor Deus abençoou muito o meu patrão, e ele ficou rico. O Senhor lhe deu rebanhos de ovelhas e cabras, gado, prata, ouro, escravos e escravas, camelos e jumentos.
36 Ŧaara, ahar ajug naan abukara napoţ ñiinţ wal wi adooŋ abi ţaf ţaf kë awul abukul mënţ iko bŧi yi akaaŋ.
36 Sara, a sua mulher, mesmo depois de velha, deu um filho ao meu patrão, e o filho herdará tudo o que o pai tem.
37 Ajug naan adolën kë mmehna aji : “Iinklaar abuk naan ñaaţ ţi babuk bañaaŋ biki uŧaak wi Kanaan wi nfëţuŋ.
37 O meu patrão me fez jurar que eu faria o que ele ordenasse e me disse: “Não deixe que o meu filho case com nenhuma mulher deste país de Canaã, onde estou morando.
38 Mehniin iji iya du bayiţ naan, du katoh ki paapa kadat da ñaaţ pa abuk naan.”
38 Vá até o lugar onde mora a família do meu pai e no meio dos meus parentes escolha uma mulher para ele.”
39 « Kë nşë hepar ajug naan aji na a : “Kë woli ñaaţ aandi pbi na nji kado hum?”
39 Então eu lhe perguntei: “E o que é que eu faço se a moça não quiser vir comigo?”
40 « Kë aŧeem aji : “Nawat Kabuka i njaaŋ kaţaş aluŋ kayil uwanjuŧ wi nul, uţiju te du dko di njakuŋ işë idat wal mënţ ñaaţ pa abuk naan ţi bayiţ naan, du katoh ki paapa.
40 Ele me respondeu: “Eu tenho obedecido fielmente a Deus, o Senhor . Ele enviará o seu Anjo para estar com você, e tudo dará certo. No meio da minha gente, na família do meu pai, você escolherá uma mulher para o meu filho.
41 Iinkwo angaruŋ kamehna ki nţu'iiŋ pdo : iya du bayiţ naan, kë woli bapok pwulu ñaaţ iţij, iinkwo angaruŋ kamehna ki nţu'iiŋ.”
41 Se você falar com os meus parentes, e eles não quiserem dar a moça, então você ficará livre do juramento que me fez.”
42 « Dban nţa du pliik aşë ji : “Nawat Kabuka, iwi Naşibaţi i Abraham ajug naan ajaaŋ adëman, dkooţu kooţ dolaan iko iţëp bnuura, nwin uko wi mbiiŋ pla!
42 — E foi assim que hoje cheguei ao poço e disse a Deus o seguinte: “Ó Senhor , ó Deus de Abraão, o meu patrão, eu peço que aquilo que vou fazer dê certo.
43 Dnaţ añog pliik, napoţ ñaaţ ankmbiiŋ pliik da i nji kajakuŋ: ‘Dkooţu kooţ, ţenaan meel mntiinku ţi pdunku, ddaan’,
43 Eu estou aqui ao lado do poço. Quando uma moça vier tirar água, eu vou pedir que me dê de beber da água do seu pote.
44 kë aŧeemën aji : ‘Daanan, mbot nya nliik meel pa ŋnŧaam ŋi nu’, kdola awo i iwi Nawat Kabuka adatuŋ pa awo ahar abuk ajug naan.”
44 Se ela concordar e também se oferecer para tirar água para os meus camelos, que seja essa a que escolheste para ser mulher do filho do meu patrão.”
45 « Mëndo bi ba pñehan Ajugun ţi uşal naan, kë Rebeka aşë bi na pdunkul ţi pgaŋan, aya du pliik, aliik meel, kë nşë jaka : “Dkooţu kooţ, ţenaan meel mntiinku ddaan.”
45 Eu nem havia acabado de fazer essa oração em silêncio, quando Rebeca veio com um pote no ombro, desceu até o poço e tirou água. Aí eu disse: “Dê-me um pouco de água, por favor.”
46 Aŧaran awalan pdunk, aşë jakën : “Daanan mbot nya nliik meel, ŋnŧaam ŋi nu ŋadaan.” Ddaan, kë akak aliik ŋnŧaam meel.
46 Ela abaixou depressa o seu pote e disse: “Pode beber, e vou dar de beber também aos seus camelos.” Então eu bebi, e ela deu água também aos camelos.
47 « Kë nhepara aji : “Iwo abuk in ba”?
47 Em seguida perguntei: “Quem é o seu pai?” Ela respondeu: “Eu sou filha de Betuel, filho de Milca e de Naor.” Então coloquei uma argola no nariz dela e duas pulseiras nos seus braços.
48 Dŋup adëman Nawat Kabuka abot abeeba, ul Naşibaţi i Abraham ajug naan anţijnuŋ ţi bgah bi bnuura pyeenk abab aţa ajug naan pa awo ahar abukul.
48 Eu me ajoelhei e adorei a Deus. E louvei o Senhor , o Deus de Abraão, o meu patrão, que me guiou diretamente aos seus parentes a fim de que eu levasse a filha do irmão do meu patrão para o seu filho.
49 Hënkuŋ woli naŋal pdo ajug naan bnuura naţupaan, kë woli naankak ahil naţupën mmee jibi nji kadoli. »
49 Agora, digam se vocês vão ser bondosos e sinceros com o meu patrão; se não, digam também, para que eu resolva o que fazer.
50 Laban na Betuwel kë başë ţiini na a aji : « Uko uwoona du Nawat Kabuka, ŋënhil kaji uko uloŋ da, kadinan këme kapok.
50 Labão e Betuel responderam: — Tudo isso vem de Deus, o
51 Rebeka awuŋ ţi kadunu : jejana iyaanaan akak ahar abuk ajugu jibi Nawat Kabuka ajakuŋ. »
51 Aqui está Rebeca; leve-a com você. Que ela seja a mulher do filho do seu patrão, como o Senhor Deus já disse.
52 Wi nalempar Abraham aŧiinkuŋ uko waŋ aşë fëţ këş ţi mboş adëman Nawat Kabuka.
52 Quando o empregado de Abraão ouviu essas palavras, ajoelhou-se, encostou o rosto no chão e adorou a Deus, o Senhor .
53 Apënan wal mënţ uwuuru na unŧaam na imişa awul Rebeka, akuţ aţen naweekul ñiinţ na anin iko iŧum inuura.
53 Em seguida pegou vários objetos de prata e de ouro e vestidos e os deu a Rebeca. E também deu presentes caros ao irmão e à mãe dela.
54 Ul na biinţ bangakandëruŋ na a bade, adaan abot afër da.
54 Então ele e os seus companheiros comeram e beberam, e passaram a noite ali. No outro dia de manhã, quando se levantaram, o empregado disse: — Deixem que eu volte para a casa do meu patrão.
55 Naweek Rebeka na anin kë başë ji na a : « Wutan napoţ aduka na un uko ji ŋnuur iñeen abaa aya. »
55 Mas o irmão e a mãe de Rebeca disseram: — É melhor que ela fique com a gente alguns dias, talvez uns dez, e depois poderá ir.
56 Kë aşë ŧeem baka aji : « Nakjonanaan, wi Nawat Kabuka aţijnuŋ kë ndo win uko wi mbiiŋ pla. Nawutaan nkak du ajug naan. »
56 Mas o empregado respondeu: — Não me façam ficar aqui. O
57 Kë başë ji na a : « Nawulën ŋdu poonu ŋhepara uko wi aşaluŋ. »
57 Então eles disseram: — Vamos chamar Rebeca para ver o que ela diz.
58 Hënk di baduuŋ Rebeka ahepara aji : « Iŋal kaya na ñiinţ i i? »
58 Eles chamaram a moça e lhe perguntaram: — Você quer ir com este homem? — Quero — respondeu ela.
59 Bawut wal mënţ Rebeka aţa baka na nalemp anyewi'uluŋ, kë baya na ñiinţ nalempar Abraham uŋ na biinţ bangakandëruŋ na a.
59 Aí deixaram que Rebeca e a mulher que havia sido sua babá fossem com o empregado de Abraão e os seus companheiros.
60 Bañehandër Rebeka bnuura aji na a :
60 E abençoaram Rebeca, dizendo: “Que você, nossa irmã, seja mãe de milhões! Que os seus descendentes conquistem as cidades dos seus inimigos!”
61 Rebeka na balemparul banaţa apaya ţi ŋnŧaam ŋi pnkunkaali aţaş ñiinţ. Hënk di di nalempar Abraham ajejuŋ ñaaţ aya.
61 Então Rebeca e as suas empregadas se prepararam, montaram os camelos e seguiram o empregado de Abraão. E assim eles foram embora.
62 Iŧaak awoona du pliik pi Lahay-Roy, afëţ wal mënţ ţi Negeb.
62 Isaque tinha vindo ao deserto onde ficava o “Poço Daquele que Vive e Me Vê”, pois morava no sul de Canaã.
63 Aya na utaakal apën ptar ihoţ du uţeeh, aşë win ŋnŧaam ŋi pnkunkaali kë ŋakbi.
63 Ele havia saído à tardinha para dar um passeio pelo campo, quando viu que vinham vindo camelos.
64 Rebeka akak awin Iŧaak. Alut awala ţi unŧaam,
64 Rebeca também olhou e, quando viu Isaque, desceu do camelo
65 aşë ji na nalempar Abraham : « Ñiinţ ahoŋ akwoonuŋ du uţeeh abi pkitun hënk ba? »
65 e perguntou ao empregado: — Quem é aquele homem que vem andando pelo campo na nossa direção? — É o meu patrão — respondeu ele. Aí ela pegou o véu e cobriu o rosto.
66 Ñiinţ nalempar Abraham aţup Iŧaak iko bŧi jibi iţëpari.
66 O empregado contou a Isaque tudo o que havia feito.
67 Kë Iŧaak aşë jej Rebeka aneejan du kaloona ki Ŧaara anin : ajeja kë awo aharul, abot aŋala. Hënk di di Iŧaak aţañanuŋ pţëga pkeţ pi anin.
67 Então Isaque levou Rebeca para a barraca onde Sara, a sua mãe, havia morado, e ela se tornou a sua mulher. Isaque amou Rebeca e assim foi consolado depois da morte da sua mãe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.