Atos 7

Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Kë *naşih i baţeŋan aşë hepar Ŧefan aji : « Uko wi baţupuŋ ţi iwi uwoha manjoonan i? »
1 O Grande Sacerdote perguntou a Estêvão: — O que essas pessoas estão dizendo é verdade?
2 Kë Ŧefan aşë ŧeem aji : « An baŧënţ naan na başin naan, naŧiinkan. *Abraham ateemun awo ţfa du uŧaak wi Meŧopotamiya, ji abi ado kafëţ du ubeeka wi Haran. Naşibaţi i mndëm apën awinana da ţi kadunul,
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem! O
3 aji na a : “Dukan uŧaak wi nu, na biki katohu, iya uŧaak wi nji kaluŋ kayuuju.”
3 E Deus lhe disse: “Saia da sua terra e do meio dos seus parentes e vá para uma terra que eu lhe mostrarei.”
4 Wi wi Abraham apënuŋ du uŧaak wi bakaldeyeŋ, aya afëţ du Haran. Kë dul di Naşibaţi adolnuluŋ, wal wi aşin aneemuŋ, kë apën abi ţi uŧaak wi nafëţuŋ nţa wi.
4 Então ele saiu da Caldeia e foi morar em Harã. Depois que o pai dele morreu, Deus trouxe Abraão para esta terra onde vocês agora estão morando.
5 Aanwula nin ufëţ, nin dko dpaf kahoţ du uŧaak mënţ, aşë hoŋa aji aluŋ kawo ajug uŧaak mënţ ul na pntaali pi nul. Wal wi Naşibaţi akdooŋ kahoŋ mënţ, Abraham ahum aandobi buk.
5 Ele não deu a Abraão nem mesmo um palmo desta terra, mas prometeu que ia lhe dar toda esta terra e que depois ela seria dos seus descendentes. Quando Deus fez essa promessa, Abraão ainda não tinha filhos.
6 Kë hënk di di Naşibaţi aţiiniiŋ aji : “Pntaali pi nul paluŋ kaya pyaanţ, baluŋ kajuuknţën pa ţi ulemp, kahajan pa ŋşubal iñeen week ŋbaakër (400).
6 Ele disse a Abraão: “Os seus descendentes vão viver como estrangeiros em outra terra. Ali eles serão escravos e serão maltratados durante quatrocentos anos.”
7 Kë nji Naşibaţi nşë luŋ kawayëş babuk uŧaak unţuuŋ baka ţi pjuuk, ţi buţaan bi badooŋ. Waŋ uţëple, bapën da kabi kadëmanaan ţi uŧaak wi nhoŋiiŋ wi.”
7 — E Deus disse ainda: “Eu castigarei a nação que os escravizar. Depois disso eles voltarão daquela terra e me adorarão neste lugar.”
8 Wal mënţan wi wi adoluŋ *bhoŋar bi na Abraham, aţeŋanaan ba pwala *kaŧëmp, ukaaŋ kë wi abukuŋ *Iŧaak, kë awalana kaŧëmp wi akaaŋ ŋnuur bakreŋ. Kë hënk di di *Iŧaak adolaŋ wi abiiŋ abuk *Yakob, kë Yakob adola haŋ na babukul banwooŋ bateemun iñeen na batëb bammeeţaniiŋ.
8 Deus deu a Abraão a cerimônia da circuncisão como prova da aliança que fez com ele. Por isso Abraão circuncidou o seu filho Isaque uma semana depois do seu nascimento. Isaque circuncidou o seu filho Jacó, e Jacó fez o mesmo com os seus doze filhos, os patriarcas .
9 « Bateemun bammeeţaniiŋ bakuj *Yoŧef aţa baka wal mënţ aşë waapa, kë bannuguluŋ baya na a Ejiptu. Kë Naşibaţi aşë wo na a.
9 Estêvão continuou: — Os irmãos de José tinham inveja dele e o venderam para ser escravo no Egito. Mas Deus estava com ele
10 Apënana ţi unoor wi nul bŧi, aşë ţena kë awo na uşal unŧuŋa, abot adola kë aŧiinkana du Farawuna naşih i Ejiptu. Farawuna adola kë awo nanŧuŋa i Ejiptu bŧi na i katoh ki nul bŧi.
10 e o livrou de todas as suas aflições. Quando José apareceu diante de Faraó, rei do Egito, Deus lhe deu sabedoria e modos agradáveis. E Faraó o nomeou governador do Egito e do palácio do rei.
11 Wal mënţan, kë ubon uweek uşë wo ţi Ejiptu bŧi na ţi uŧaak wi *Kanaan ; bañaaŋ kë banoor maakan, kë bateemun baankak aka uko ude.
11 Depois houve falta de alimentos e muito sofrimento no Egito e em Canaã, e os nossos antepassados não tinham mais o que comer.
12 Wi Yakob aŧiinkuŋ kë baji uko ude uwo du Ejiptu, aşë yil da uyaaş uŧeek, bateemun.
12 Mais tarde, Jacó ouviu dizer que no Egito havia trigo e mandou pela primeira vez os nossos antepassados até lá.
13 Uyaaş utëbanţën, wi bakakuŋ, kë *Yoŧef abi meeţana ţi babuk aşin. Hënk, kë Farawuna aşë me kabuka ki Yoŧef.
13 Na segunda vez José contou aos seus irmãos quem ele era, e Faraó ficou sabendo da família de José.
14 Wi wi Yoŧef aşaaŋ ado kë bayaarad Yakob aşin na bayiţul bŧi. Bukal bŧi bawo iñeen paaj na uloŋ na kañeen (75).
14 Então José mandou buscar o seu pai Jacó e todos os seus parentes, a fim de irem para o Egito; eram setenta e cinco pessoas ao todo.
15 Kë hënk di Yakob ayaaŋ du Ejiptu, kë dul di di ayaaŋ akeţna ul na bateemun bammeeţaniiŋ.
15 Jacó foi para o Egito, e ali ele e os nossos antepassados ficaram morando até o dia da morte deles.
16 Bajej baka wal mënţ añooţ du ubeeka wi Ŧikem, aya moy du dko dloŋ di Abraham abiiŋ anug na itaka ţi babuk Emor du Ŧikem.
16 Depois os corpos deles foram trazidos para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos descendentes de Hamor por um certo preço.
17 « Kë wal wi uko wi Naşibaţi ahoŋuŋ Abraham ubanuŋ ţi pdolana, pntaali pi nun paŧumi, aşë ŧuma ŧum pya ţi Ejiptu.
17 — Quando estava chegando o tempo de Deus cumprir o juramento que havia feito a Abraão, o nosso povo tinha aumentado muito no Egito.
18 Hënk di naşih aloŋ abiiŋ aneejan pşih, anwooŋ aanţënkbër aŧiink kë baţiiniyaan uko wi Yoŧef.
18 Então um rei que não sabia nada a respeito de José começou a governar o Egito.
19 Naşih mënţ aţu mntit mi nul bŧi ţi phajan pntaali pi nun, kadoo ţu baka bafël bapoţ bambaaŋ abuka buka bakeţna.
19 Esse rei enganou e maltratou os nossos antepassados, a ponto de obrigá-los a abandonar as suas próprias criancinhas para que elas morressem.
20 Wal mënţan wi wi *Moyiŧ abukiiŋ, kë Naşibaţi aşë ŋala. Aboot kli kwajanţ du katoh baka.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, que era uma linda criança, e durante três meses os seus pais cuidaram dele em casa.
21 Wi başaaŋ añooţa afël, abuk Farawuna ñaaţ kë aşë jeja, akuş ji abukul
21 Mas, quando tiveram de abandoná-lo, a filha do rei o adotou e criou como seu próprio filho.
22 Moyiŧ ajuk bnuura pme pi bañaaŋ biki Ejiptu, abot awo ñaaŋ naweek ţi uko wi ajaaŋ ado na wi ajaaŋ aţup.
22 E assim ele foi instruído em toda a ciência dos egípcios e se tornou um homem que falava e agia com autoridade.
23 « Wi Moyiŧ akaaŋ ŋşubal iñeen ŋbaakër, kë uşal wi pya pwin bayiţul baiŧrayel kë uşë bi ţi a.
23 Estêvão disse ainda: — Quando Moisés já estava com quarenta anos, resolveu ir ver a sua gente, os israelitas.
24 Wi akyaaŋ, awin ñiinţ aloŋ i uŧaak wi Ejiptu kë akhajan ayiţul, kë ayeenkara, afiŋ ñiinţ i Ejiptu, alukandëra.
24 Ali viu um egípcio maltratando um homem do seu povo. Então defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Aşal kë bayiţul bame kë Naşibaţi aţëpna ţi a, aţij baka mbuur, kë başë wo baammee.
25 Moisés pensava que os israelitas entenderiam que Deus ia libertá-los por meio dele, mas eles não entenderam.
26 Wi unuur ujinţuŋ, awin baiŧrayel batëb kë bakgut aşë neej pwayëş ado na pkakan baka ţi ploolan aji na baka : “An biki, nabootuŋ abaa ŋom we ba?”
26 No dia seguinte Moisés viu dois israelitas brigando. E, tentando apartar a briga, disse: “Homens, escutem! Vocês são irmãos; por que estão brigando?”
27 Kë anwooŋ ţi phajan aŧënţul uŋ aşë wuuk Moyiŧ aji na a : “In aţu'iiŋ pwo naşih na nawayëş ţi un ba?
27 — Mas aquele que estava maltratando o outro empurrou Moisés para um lado e disse: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?
28 Om iŋal kafiŋën jibi ifiŋuŋ ñiinţ i Ejiptu takal?”
28 Você está querendo me matar como matou o egípcio ontem?”
29 Wal wi Moyiŧ aŧiinkuŋ uko waŋ, aşë ţi, aya pyaanţ du uŧaak wi Madiyan, di abiiŋ akaana bapoţ biinţ batëb.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu do Egito e foi morar na terra de Midiã, e ali nasceram dois filhos dele.
30 « Wi aţooŋ da, ado ŋşubal iñeen ŋbaakër, kë *uwanjuŧ, uşë pën awinana ţi bdoo bloŋ bankyiki ţi bgof du bnkan banñoguŋ pnkuŋ pi Ŧinayi.
30 — Quarenta anos mais tarde, quando Moisés estava no deserto, perto do monte Sinai, um anjo apareceu a ele, no meio do fogo de um espinheiro que estava queimando.
31 Moyiŧ añoŋar ţi uko wi awinuŋ aşë ñog pten bnuura, kë pdiim pi Ajugun paşë ŧiinkana aji :
31 Moisés ficou admirado com o que estava vendo e chegou perto para ver melhor. Então ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 “Nji dwooŋ Naşibaţi i bateemu, Naşibaţi i Abraham, i Iŧaak na i Yakob.” Moyiŧ alënk wal mënţ akat kat aankak añoom pten.
32 “Eu sou o Deus dos seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Kë Ajugun aşë jaka : “Wohşën işapaat, dko di inaţuŋ duŋ dayimani.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias, pois o lugar onde você está é um lugar sagrado.
34 Aa, dwin mnhaj mi pntaali pi naan du Ejiptu, aŧiink mnţëg mi baka, aşë wala pbuuran baka. Hënkuŋ biini, dŋal kayilu du Ejiptu.”
34 Eu tenho visto como o meu povo está sendo maltratado no Egito; tenho ouvido os gemidos deles e desci para libertá-los. Agora vou mandar você para o Egito.”
35 « Moyiŧ mënţ i baiŧrayel babiiŋ apok aji na a : “In aţu'iiŋ pwo naşih na nawayëş? Ul i Naşibaţi akaaŋ ayil awo naşih na nabuuran i baka. Naşibaţi aţëpna ţi uwanjuŧ wi awinuŋ ţi bgof bankyikuŋ ayilna a.
35 E Estêvão continuou: — Esse mesmo Moisés foi rejeitado pelo povo de Israel. Eles lhe perguntaram: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?” Deus enviou esse Moisés como líder e libertador, com a ajuda do anjo que apareceu no espinheiro.
36 Kë ul akaaŋ apënan baka du Ejiptu. Ado mlagre mweek na iko iñoŋarënaan du uŧaak mënţ, na wi bakmuuruŋ *bdëk bjeenkal na du bnkan, ŋşubal iñeen ŋbaakër.
36 Foi ele quem tirou os israelitas do Egito, fazendo milagres e maravilhas naquela terra, e também no mar Vermelho, e no deserto, durante quarenta anos.
37 Ul Moyiŧ ajakuŋ na baiŧrayel aji : “Naşibaţi aluŋ kapënan ţi bayiţan naţuparul aloŋ ji nji pa an.”
37 Foi esse mesmo Moisés quem disse aos israelitas: “Do meio de vocês Deus escolherá e enviará para vocês um profeta , assim como ele me enviou.”
38 Wi bateemun bayituŋ du bnkan ul kak abananuŋ baka uţup wi uwanjuŧ uţiiniŋ na a du pnkuŋ pi Ŧinayi. Aa, ul ayeenkuŋ ŋţup ŋi ubida, awulun.
38 Foi Moisés quem esteve com os israelitas reunidos no deserto; ele esteve lá com os nossos antepassados e com o anjo que falou com ele no monte Sinai. E foi Moisés quem recebeu e nos entregou as mensagens vivas de Deus.
39 « Kë bateemun başë bi wo baandi pŧiinka, apoka, aşë ŋal pkak du uŧaak wi Ejiptu.
39 — Os nossos antepassados não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e queriam voltar para o Egito.
40 Baji na *Aaron : “Ţakun başibaţi bankdooŋ kapoş ţi kadunun, Moyiŧ i ampënanuŋ un du Ejiptu, ñaaŋ aamme jibi aţëpi.”
40 Eles disseram a Arão: “Faça para nós deuses que irão à nossa frente. Não sabemos o que aconteceu com Moisés, aquele homem que nos tirou do Egito.”
41 Ţuŋ ŋnuur mënţ, kë başë ţak ubay, ado pa wa pgur, aşë lilandër ulemp wi iñen yi baka maakan.
41 Então fizeram uma imagem em forma de bezerro e mataram animais para oferecer a ela como sacrifício . Depois deram uma festa em honra da imagem que eles mesmos tinham feito.
42 Kë Naşibaţi aşë dek baka feţ awut baka kë bakdëman ŋjah ŋi baţi, jibi *baţupar Naşibaţi bajakuŋ:
42 Mas Deus se afastou deles e deixou que adorassem as estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas : “Ó povo de Israel, não foi para mim que vocês mataram e ofereceram animais em durante quarenta anos no deserto.
43 Kaduŋ ki Molok naşibaţi i nan ki nakuŋiiŋ ka,
43 Vocês carregaram a barraca do deus e também a imagem da estrela de Raifã , o deus de vocês. Esses eram ídolos que vocês tinham feito para adorar. Por isso vou mandar vocês para além da Babilônia.”
44 « Hënkuŋ ţi uko wi *kaloona kanjaaŋ kadiiman kë Naşibaţi awo da, kul ki bateemun bammeeţaniiŋ babiiŋ awoonaan du bnkan : Moyiŧ ado kë baboman ka jibi Naşibaţi ajakuluŋ, aji na a ado ka kanaam ji ki awinuŋ.
44 — No deserto, os nossos antepassados tinham consigo a Tenda da Presença de Deus . Essa Tenda foi feita como Deus tinha mandado Moisés fazer, de acordo com o modelo que Deus lhe havia mostrado.
45 Wi babuk baka bayeenkuŋ ka, aşë ya na ka aneejan du ŋŧaak ŋi bayeenkuŋ wal wi Yoŧuwa awooŋ ţi pşih, wi Naşibaţi adookuŋ bañaaŋ biki ŋŧaak mënţ ţi kadun ki baka. Kë kaloona mënţ kawo da te wal wi *Dayiţ abiiŋ aneejan pşih.
45 Eles tinham recebido a Tenda dos seus antepassados e a levaram quando foram com Josué e conquistaram as terras das nações que Deus expulsou de diante deles. A Tenda ficou lá com eles até o tempo de Davi.
46 Dayiţ aŋalana ţi kadun ki Naşibaţi, aşë ñehan aji aŋal pdo baniwa katoh pa a, ul Naşibaţi i Yakob.
46 Davi recebeu a aprovação de Deus e pediu licença para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Kë *Ŧalomoŋ aşaaŋ abi niwa katoh mënţ.
47 Mas foi Salomão quem construiu a casa de Deus.
48 « *Andëmuŋ Maakan kë aşaaŋ awo aanji fëţ ţi itoh yi iñen yi bañaaŋ bajën ibomanuŋ. Jibi *Naţupar Naşibaţi ajakuŋ:
48 — Porém o Altíssimo não mora em casas construídas por seres humanos. Como disse o profeta:
49 “Baţi bawooŋ pbuuşiin pi naan
49 “O céu é o meu trono, diz o Senhor, e a terra é o estrado onde descanso os meus pés. Que tipo de casa vocês poderiam construir para mim? Como conseguiriam construir um lugar onde eu pudesse morar?
50 Mënţ kañen ki naan kapaşuŋ iko yi bŧi i?” »
50 Por acaso não fui eu quem fez todas as coisas?”
51 Ŧefan akak aji na baka : « An batam ikow, badënëţ ŋhaaş, nadënëmi, akuţ apok *Uhaaş wi Naşibaţi, nawoha ji bateeman.
51 E Estêvão terminou, dizendo: — Como vocês são teimosos! Como são duros de coração e surdos para ouvir a mensagem de Deus! Vocês sempre têm rejeitado o Espírito Santo, como os seus antepassados rejeitaram.
52 Ahoŋ ţi baţupar Naşibaţi i i bateeman bawooŋ baanhajani ba? Badoo fiŋ bambiiŋ aţup ubi wi Ñaaŋ Naŧool. An nawul Ñaaŋ Naŧool mënţ kë bafiŋi.
52 Qual foi o profeta que os antepassados de vocês não perseguiram? Eles mataram os mensageiros de Deus que no passado anunciaram a vinda do Bom Servo . E agora vocês o traíram e o mataram.
53 An nanyeenkuŋ Bgah bi Naşibaţi banţëpnuŋ ţi ŋwanjuŧ, napok pţaş ba. »
53 Vocês receberam a lei por meio de anjos e não têm obedecido a essa lei.
54 Wi bañaaŋ biki *uruha baŧiinkuŋ haŋ, aşë deebaţër Ŧefan bnuura ado dumrën iñiiŋ.
54 Quando os membros do Conselho Superior acabaram de ouvir o que Estêvão tinha dito, ficaram furiosos e rangeram os dentes contra ele.
55 Kë Ŧefan ul, i *Uhaaş wi Naşibaţi uneejuŋ, aŧum, aşë jaban këş du baţi, awin pdëm pweek pi Naşibaţi, kë Yeŧu anaţ ţi kañen kadeenu ki Naşibaţi.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus. E viu também Jesus em pé, ao lado direito de Deus.
56 Kë aji : « Natenan dwin baţi, kë bawo bhaab, kë *Abuk Ñiinţ aşë naţ ţi kadeenu ki Naşibaţi. »
56 Então disse: — Olhem! Eu estou vendo o céu aberto e o
57 Wal mënţ kë başë huuran maakan anëţ ibaţ yi baka. Wi wi başaaŋ adëpa ţi a bukal bŧi,
57 Mas eles taparam os ouvidos e, gritando bem alto, avançaram todos juntos contra Estêvão.
58 apul pulan apënan ţi ubeeka, ajun ptapa mnlaak. Bankntapuluŋ mnlaak mënţan bahankan imişa yi baka naţaşa aloŋ anwooŋ katim ki Ŧawul.
58 Depois o jogaram para fora da cidade e o apedrejaram. E as testemunhas deixaram um moço chamado Saulo tomando conta das suas capas .
59 Wi baktapuluŋ mnlaak hënk, kë Ŧefan aşë ñehan Naşibaţi aji : « Yeŧu Ajugun, yeenkan uhaaş wi naan. »
59 Enquanto eles atiravam as pedras, Estêvão chamava Jesus, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Wi wi aşaaŋ aŋup aşë huuh maakan aji : « Ajugun, kţo kafën baka pjuban pi badoluŋ pi. » Wi akjakuŋ haŋ aşë jëmşa.
60 Depois, ajoelhou-se e gritou com voz bem forte: — Senhor, não condenes esta gente por causa deste pecado! E, depois que disse isso, ele morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.