Atos 27
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs NVT
1 Wi ukakuŋ wi pjej ulanŧu kaya Itali, kë başë wul *Pawulu na bakalabuş baloŋ Yuliyuŧ, anwooŋ naweek i bangoli iñeen-week baromeŋ du pnŧuk pi bangoli pi bajaaŋ bado Pnŧuk pi Naşih najeenkal.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Kë ŋjej ulanŧu du pkëŋ pi Adramitiyum unwooŋ wi pya Aŧiya, aŧool pya. Ariŧtarkuŧ i Teŧalonika du Maŧedoniya kë abi na un.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Wi unuur ujinţuŋ kë ŋşë ban Ŧidoŋ. Yuliyuŧ awo na Pawulu bnuura, awuta kë aji ya kawin banohul, baţena iko yi anumiiŋ.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Ŋwoona du Ŧidoŋ, kë jibi uyook ukkobuŋ adek na un, kë ŋfooy na umbaŋ wi unjiw wi Kipruŧ wi uwooŋ uunkkob.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Kë wi wi ŋmuuruŋ bdëk baññoguŋ ŋŧaak ŋi Ŧiliŧiya, na Pamfili aban Mire du uŧaak wi Likiya.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Wi ŋbanuŋ da, kë naweek i bangoli aşë win ulanŧu uloŋ unwoonuŋ Alekŧandriya, aŧool pya Itali, aşë dolun kë ŋjej wa.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Ŋdo ŋnuur ŋŧum aya ya btiişu, ţiki uyook uwoo, ŋhaj maakan abaa ban kañog ubeeka wi Këniduŧ. Uyook uneenanun pya na bŧool, kë ŋduk ubeeka wi Ŧalmome ţi kañen kadeenu, afooy unjiw wi Kret.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Ŋţaş ţaş ukab, ahaj maakan abaa ban dko di bajaaŋ bado Ikëŋ Inuura, daññoguŋ ubeeka wi Laŧaya.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Ŋţo du Laŧaya ajon, kë pya kadun pado kak anooran, ţiki unuur wi pyiman wi *bayuday udobi ţëp, kë pya na bdëk wal mënţ pahil kapënan unguun. Hënk, kë Pawulu aşë ţup uko wi aşaluŋ aji na baka :
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 « Babuk biinţ, dwin kë bgah bi nun bi baya kawuţ, ulanŧu uŧoka dko dweek na iko yi ujijuŋ bŧi, bañaaŋ badoo hilan kakeţ da. »
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Kë naweek i bangoli aşë mëban ţi wi naweek i baţoŋ ulanŧu na ajug wa bajakuŋ, apok pŧiink Pawulu.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Pkëŋ paannuura pţëpanaan ŋnuur ŋi ujonţ na ukëk uweek, kë baŧum ţi baka baŋal ŋneej ţi bdëk, ŋdoonaan pban pkëŋ pi Fonika woli ŋhinani. Pkëŋ pi Fonika pawo du unjiw wi Kret, paŧaaŋ na kayoba ajej ţi btammaŋu na btamşanka, kë bahilan kaţëpan da ŋnuur ŋi ujonţ na ukëk.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Uyook umpoţi unaţnaana btammaŋu ajun pyook, kë bañaaŋ başal aji bahinan kado uko wi başaluŋ, afënëş ulanŧu, aŧool akab kab na kabaŋ ki unjiw wi Kret.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Uundo jon, kë ukëk uweek unwooŋ katim ki btamşanka umayar unuur uşë naţnaana unjiw akëk.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Ukëk wuŋ ubi akob ţi ulanŧu, kë ŋënkak ahilan wa pţijan, aşë wut kë uyook ukya na un.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Wi ŋţëpnuŋ btammaŋu bi unjiw umpoţi unwooŋ katim ki Kawuda, aşë ţu kamenkla uyook btiişu. Ŋdoonaan te adoo kakan bţeem bmpoţi bbuurni bantanuŋ ţi kafeţ ki ulanŧu.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Hënk, kë balemp biki ulanŧu bajej ital atanrën wa uwutna kaŧoka. Baţi wal mënţ uyook ufël baka ţi pyiw pwuţan pi bdëk bweek du Libiya. Wi wi başaaŋ aŋuj iloona, aşë wut uyook kë ukya na baka.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Unuur utëbanţën, kë ukëk ukkëka këk maakan, kë bajej iko injijuŋ afël du bdëk.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Unuur uwajanţën, bajej iloona na iko yi ulanŧu afël du bdëk na iñen yi baka.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Ŋdo ŋnuur ŋŧum, ŋënwin bnuur këme ŋjah, kë uyook ukkoba kob maakan, kë ŋbi ji ji wi nun ubaa.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Ŋdo ŋnuur, ŋënde de nin ukoolan, kë *Pawulu aşë naţa, aji na bañaaŋ: « Babuk biinţ, nawo i lah kaŧiink uko wi njakanaŋ, kawut kapën du Kret, nanşaaŋ kabuur pŧoka ŧoka pi.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Kë nşë kooţan kooţ hënkuŋ, namëbaan naliinŧ! Nin aloŋ ţi an aankkeţ, ulanŧu ţañ ukŧokiiŋ.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Takal na uŧejan, *uwanjuŧ wi Naşibaţi anka'ënuŋ, i njaaŋ kadëman ubi ţi nji,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 ajakën : “Pawulu, klënk! Iwo i kawayëşa ţi kadun ki naşih najeenkal, kë Naşibaţi ţi bnuura bi nul, akdo bañaaŋ bŧi bankyaanţuŋ na iwi babuur.”
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Babuk biinţ, natëŋţënën, ţiki dhaţ ţi Naşibaţi ame kë uwo jibi ajakaaruŋ.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Kë uyook uşë ya kafëlun du unjiw uloŋ. »
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Ŋdobi wo wo ţi uŧejan unţënknuŋ iñeen na ŋbaakër ţi meel, kë ukëk uhuma kaya na un ţi bdëk bi katim ki Adiriyatik. Kaban mnjel, kë balemp biki ulanŧu başë ŋuur aji ŋñog pkay.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Wi wi batanuŋ pko ploŋ na ptal awalan katenna kadiilade, awin kë kawo ŋmetër iñeen ŋwajanţ na paaj na uloŋ, akak aban ţuŋ aten, awin kë kawo ŋmetër iñeen ŋtëb na bakreŋ.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Baţi wal mënţ uyook ufëlun du mnlaak, atan klaar kdiţ kbaakër du kafeţ ki ulanŧu awalan ţi meel kahilna kamëban wa, aşë bi kaŧaran ŧaran unuur ujinţ.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Balemp biki ulanŧu bado wal mënţ na ppën ţi wa kabuur. Bawalan bţeem bbuurni aşë daar aji baŋal ptan ilaar idiţ iloŋ ţi kadun ki ulanŧu.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Kë Pawulu aşë ji na naweek i bangoli na bangoli bandukiiŋ aji : « Woli balemp biki ulanŧu biki baanţo ţi wa, naankhilan kabuur. »
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Ukaaŋ kë bangoli bafal ital inţijanaanuŋ bţeem bbuurni, awutan ba, kë bakyaak.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Wi bakyoonkuŋ mnjinţ unuur, kë Pawulu aşë ji na baka bade aji na baka : « Naţo ŋnuur iñeen na ŋbaakër kë ŋhaaş ŋawo bnaţ na an, naande nin ukoolan.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Nabiin nade, nanuma pde kahilna kawo bajeb, nin kawel kaloŋ kaankjot ţi ñaaŋ. »
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Wi wi aşaaŋ ajej ipoom abeeb Naşibaţi akitëş ya, aşë jun pde.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Kë wi wi bañaaŋ bŧi bakakanuŋ ŋhaaş, ade ntiinku.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Ŋwo wal mënţ bañaaŋ iñeen-week ŋyaaş ŋtëb na iñeen paaj na uloŋ na paaj (276) ţi ulanŧu.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Wi bañaaŋ bŧi badeeŋ ayok, kë başë fël ŋdeey ŋanwooŋ ţi ulanŧu du bdëk awiişanaan wa.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Wi unuur ujinţuŋ, baţoŋ ulanŧu baanyikrën pkay pi bakwinuŋ, aşë win pkay ploŋ panwooŋ na pyiw, aji baya kakaban ulanŧu ţi pa woli bahinani.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Kë wi wi bafaluŋ ital intannuŋ ilaar idiţ inţijanuŋ ulanŧu aşë wutan ya kë iya bdëk. Wi wi başaaŋ afënëş ital yi batannuŋ ŋpaat ŋanjaaŋ ŋaţoŋna ulanŧu, atan kaloona ţi kadun ki wa, uyook uhilna uwuukar wa kadun, aşë ŧool pya pkay.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Kë uşë ya wal mënţ abiŋa ţi pyiw pwuţaan pi bdëk, kë kadun ki wa kajiiri, uunkak ahilan pya, kafeţ kë kaşë rumpadiir fuţ ţiki ŋmaaroŋ ŋakob bnuura.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Bangoli kë başë ŋal wal mënţ kafiŋ bakalabuş, bawutna kalam kabuur.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Kë naweek i bangoli aşë ŋal *Pawulu abuur pkeţ, aşë ji na baka bawut kafiŋ bakalabuş. Abaa ţëp ţëp aji na baka, banhiluŋ plam bŧi badunna bajot bdëk balam baban pkay,
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 bandukiiŋ baji ñaaŋ andoluŋ alanka ţi kampiñu kayaakna pya këme iko iloŋ ţi inkitiiŋ ţi ulanŧu, kaţaşna bukundu. Kë hënk di di badoluŋ, aban bŧi pkay abuur.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.