Atos 27

Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Wi ukakuŋ wi pjej ulanŧu kaya Itali, kë başë wul *Pawulu na bakalabuş baloŋ Yuliyuŧ, anwooŋ naweek i bangoli iñeen-week baromeŋ du pnŧuk pi bangoli pi bajaaŋ bado Pnŧuk pi Naşih najeenkal.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Kë ŋjej ulanŧu du pkëŋ pi Adramitiyum unwooŋ wi pya Aŧiya, aŧool pya. Ariŧtarkuŧ i Teŧalonika du Maŧedoniya kë abi na un.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Wi unuur ujinţuŋ kë ŋşë ban Ŧidoŋ. Yuliyuŧ awo na Pawulu bnuura, awuta kë aji ya kawin banohul, baţena iko yi anumiiŋ.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Ŋwoona du Ŧidoŋ, kë jibi uyook ukkobuŋ adek na un, kë ŋfooy na umbaŋ wi unjiw wi Kipruŧ wi uwooŋ uunkkob.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Kë wi wi ŋmuuruŋ bdëk baññoguŋ ŋŧaak ŋi Ŧiliŧiya, na Pamfili aban Mire du uŧaak wi Likiya.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Wi ŋbanuŋ da, kë naweek i bangoli aşë win ulanŧu uloŋ unwoonuŋ Alekŧandriya, aŧool pya Itali, aşë dolun kë ŋjej wa.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Ŋdo ŋnuur ŋŧum aya ya btiişu, ţiki uyook uwoo, ŋhaj maakan abaa ban kañog ubeeka wi Këniduŧ. Uyook uneenanun pya na bŧool, kë ŋduk ubeeka wi Ŧalmome ţi kañen kadeenu, afooy unjiw wi Kret.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Ŋţaş ţaş ukab, ahaj maakan abaa ban dko di bajaaŋ bado Ikëŋ Inuura, daññoguŋ ubeeka wi Laŧaya.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Ŋţo du Laŧaya ajon, kë pya kadun pado kak anooran, ţiki unuur wi pyiman wi *bayuday udobi ţëp, kë pya na bdëk wal mënţ pahil kapënan unguun. Hënk, kë Pawulu aşë ţup uko wi aşaluŋ aji na baka :
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 « Babuk biinţ, dwin kë bgah bi nun bi baya kawuţ, ulanŧu uŧoka dko dweek na iko yi ujijuŋ bŧi, bañaaŋ badoo hilan kakeţ da. »
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Kë naweek i bangoli aşë mëban ţi wi naweek i baţoŋ ulanŧu na ajug wa bajakuŋ, apok pŧiink Pawulu.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Pkëŋ paannuura pţëpanaan ŋnuur ŋi ujonţ na ukëk uweek, kë baŧum ţi baka baŋal ŋneej ţi bdëk, ŋdoonaan pban pkëŋ pi Fonika woli ŋhinani. Pkëŋ pi Fonika pawo du unjiw wi Kret, paŧaaŋ na kayoba ajej ţi btammaŋu na btamşanka, kë bahilan kaţëpan da ŋnuur ŋi ujonţ na ukëk.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Uyook umpoţi unaţnaana btammaŋu ajun pyook, kë bañaaŋ başal aji bahinan kado uko wi başaluŋ, afënëş ulanŧu, aŧool akab kab na kabaŋ ki unjiw wi Kret.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Uundo jon, kë ukëk uweek unwooŋ katim ki btamşanka umayar unuur uşë naţnaana unjiw akëk.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Ukëk wuŋ ubi akob ţi ulanŧu, kë ŋënkak ahilan wa pţijan, aşë wut kë uyook ukya na un.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Wi ŋţëpnuŋ btammaŋu bi unjiw umpoţi unwooŋ katim ki Kawuda, aşë ţu kamenkla uyook btiişu. Ŋdoonaan te adoo kakan bţeem bmpoţi bbuurni bantanuŋ ţi kafeţ ki ulanŧu.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Hënk, kë balemp biki ulanŧu bajej ital atanrën wa uwutna kaŧoka. Baţi wal mënţ uyook ufël baka ţi pyiw pwuţan pi bdëk bweek du Libiya. Wi wi başaaŋ aŋuj iloona, aşë wut uyook kë ukya na baka.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Unuur utëbanţën, kë ukëk ukkëka këk maakan, kë bajej iko injijuŋ afël du bdëk.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Unuur uwajanţën, bajej iloona na iko yi ulanŧu afël du bdëk na iñen yi baka.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Ŋdo ŋnuur ŋŧum, ŋënwin bnuur këme ŋjah, kë uyook ukkoba kob maakan, kë ŋbi ji ji wi nun ubaa.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Ŋdo ŋnuur, ŋënde de nin ukoolan, kë *Pawulu aşë naţa, aji na bañaaŋ: « Babuk biinţ, nawo i lah kaŧiink uko wi njakanaŋ, kawut kapën du Kret, nanşaaŋ kabuur pŧoka ŧoka pi.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Kë nşë kooţan kooţ hënkuŋ, namëbaan naliinŧ! Nin aloŋ ţi an aankkeţ, ulanŧu ţañ ukŧokiiŋ.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Takal na uŧejan, *uwanjuŧ wi Naşibaţi anka'ënuŋ, i njaaŋ kadëman ubi ţi nji,
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 ajakën : “Pawulu, klënk! Iwo i kawayëşa ţi kadun ki naşih najeenkal, kë Naşibaţi ţi bnuura bi nul, akdo bañaaŋ bŧi bankyaanţuŋ na iwi babuur.”
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Babuk biinţ, natëŋţënën, ţiki dhaţ ţi Naşibaţi ame kë uwo jibi ajakaaruŋ.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Kë uyook uşë ya kafëlun du unjiw uloŋ. »
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Ŋdobi wo wo ţi uŧejan unţënknuŋ iñeen na ŋbaakër ţi meel, kë ukëk uhuma kaya na un ţi bdëk bi katim ki Adiriyatik. Kaban mnjel, kë balemp biki ulanŧu başë ŋuur aji ŋñog pkay.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Wi wi batanuŋ pko ploŋ na ptal awalan katenna kadiilade, awin kë kawo ŋmetër iñeen ŋwajanţ na paaj na uloŋ, akak aban ţuŋ aten, awin kë kawo ŋmetër iñeen ŋtëb na bakreŋ.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Baţi wal mënţ uyook ufëlun du mnlaak, atan klaar kdiţ kbaakër du kafeţ ki ulanŧu awalan ţi meel kahilna kamëban wa, aşë bi kaŧaran ŧaran unuur ujinţ.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Balemp biki ulanŧu bado wal mënţ na ppën ţi wa kabuur. Bawalan bţeem bbuurni aşë daar aji baŋal ptan ilaar idiţ iloŋ ţi kadun ki ulanŧu.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Kë Pawulu aşë ji na naweek i bangoli na bangoli bandukiiŋ aji : « Woli balemp biki ulanŧu biki baanţo ţi wa, naankhilan kabuur. »
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Ukaaŋ kë bangoli bafal ital inţijanaanuŋ bţeem bbuurni, awutan ba, kë bakyaak.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Wi bakyoonkuŋ mnjinţ unuur, kë Pawulu aşë ji na baka bade aji na baka : « Naţo ŋnuur iñeen na ŋbaakër kë ŋhaaş ŋawo bnaţ na an, naande nin ukoolan.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Nabiin nade, nanuma pde kahilna kawo bajeb, nin kawel kaloŋ kaankjot ţi ñaaŋ. »
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Wi wi aşaaŋ ajej ipoom abeeb Naşibaţi akitëş ya, aşë jun pde.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Kë wi wi bañaaŋ bŧi bakakanuŋ ŋhaaş, ade ntiinku.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Ŋwo wal mënţ bañaaŋ iñeen-week ŋyaaş ŋtëb na iñeen paaj na uloŋ na paaj (276) ţi ulanŧu.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Wi bañaaŋ bŧi badeeŋ ayok, kë başë fël ŋdeey ŋanwooŋ ţi ulanŧu du bdëk awiişanaan wa.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Wi unuur ujinţuŋ, baţoŋ ulanŧu baanyikrën pkay pi bakwinuŋ, aşë win pkay ploŋ panwooŋ na pyiw, aji baya kakaban ulanŧu ţi pa woli bahinani.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Kë wi wi bafaluŋ ital intannuŋ ilaar idiţ inţijanuŋ ulanŧu aşë wutan ya kë iya bdëk. Wi wi başaaŋ afënëş ital yi batannuŋ ŋpaat ŋanjaaŋ ŋaţoŋna ulanŧu, atan kaloona ţi kadun ki wa, uyook uhilna uwuukar wa kadun, aşë ŧool pya pkay.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Kë uşë ya wal mënţ abiŋa ţi pyiw pwuţaan pi bdëk, kë kadun ki wa kajiiri, uunkak ahilan pya, kafeţ kë kaşë rumpadiir fuţ ţiki ŋmaaroŋ ŋakob bnuura.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Bangoli kë başë ŋal wal mënţ kafiŋ bakalabuş, bawutna kalam kabuur.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Kë naweek i bangoli aşë ŋal *Pawulu abuur pkeţ, aşë ji na baka bawut kafiŋ bakalabuş. Abaa ţëp ţëp aji na baka, banhiluŋ plam bŧi badunna bajot bdëk balam baban pkay,
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 bandukiiŋ baji ñaaŋ andoluŋ alanka ţi kampiñu kayaakna pya këme iko iloŋ ţi inkitiiŋ ţi ulanŧu, kaţaşna bukundu. Kë hënk di di badoluŋ, aban bŧi pkay abuur.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.