Atos 27

Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Wi ukakuŋ wi pjej ulanŧu kaya Itali, kë başë wul *Pawulu na bakalabuş baloŋ Yuliyuŧ, anwooŋ naweek i bangoli iñeen-week baromeŋ du pnŧuk pi bangoli pi bajaaŋ bado Pnŧuk pi Naşih najeenkal.
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 Kë ŋjej ulanŧu du pkëŋ pi Adramitiyum unwooŋ wi pya Aŧiya, aŧool pya. Ariŧtarkuŧ i Teŧalonika du Maŧedoniya kë abi na un.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Wi unuur ujinţuŋ kë ŋşë ban Ŧidoŋ. Yuliyuŧ awo na Pawulu bnuura, awuta kë aji ya kawin banohul, baţena iko yi anumiiŋ.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 Ŋwoona du Ŧidoŋ, kë jibi uyook ukkobuŋ adek na un, kë ŋfooy na umbaŋ wi unjiw wi Kipruŧ wi uwooŋ uunkkob.
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 Kë wi wi ŋmuuruŋ bdëk baññoguŋ ŋŧaak ŋi Ŧiliŧiya, na Pamfili aban Mire du uŧaak wi Likiya.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Wi ŋbanuŋ da, kë naweek i bangoli aşë win ulanŧu uloŋ unwoonuŋ Alekŧandriya, aŧool pya Itali, aşë dolun kë ŋjej wa.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 Ŋdo ŋnuur ŋŧum aya ya btiişu, ţiki uyook uwoo, ŋhaj maakan abaa ban kañog ubeeka wi Këniduŧ. Uyook uneenanun pya na bŧool, kë ŋduk ubeeka wi Ŧalmome ţi kañen kadeenu, afooy unjiw wi Kret.
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 Ŋţaş ţaş ukab, ahaj maakan abaa ban dko di bajaaŋ bado Ikëŋ Inuura, daññoguŋ ubeeka wi Laŧaya.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Ŋţo du Laŧaya ajon, kë pya kadun pado kak anooran, ţiki unuur wi pyiman wi *bayuday udobi ţëp, kë pya na bdëk wal mënţ pahil kapënan unguun. Hënk, kë Pawulu aşë ţup uko wi aşaluŋ aji na baka :
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 « Babuk biinţ, dwin kë bgah bi nun bi baya kawuţ, ulanŧu uŧoka dko dweek na iko yi ujijuŋ bŧi, bañaaŋ badoo hilan kakeţ da. »
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Kë naweek i bangoli aşë mëban ţi wi naweek i baţoŋ ulanŧu na ajug wa bajakuŋ, apok pŧiink Pawulu.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Pkëŋ paannuura pţëpanaan ŋnuur ŋi ujonţ na ukëk uweek, kë baŧum ţi baka baŋal ŋneej ţi bdëk, ŋdoonaan pban pkëŋ pi Fonika woli ŋhinani. Pkëŋ pi Fonika pawo du unjiw wi Kret, paŧaaŋ na kayoba ajej ţi btammaŋu na btamşanka, kë bahilan kaţëpan da ŋnuur ŋi ujonţ na ukëk.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Uyook umpoţi unaţnaana btammaŋu ajun pyook, kë bañaaŋ başal aji bahinan kado uko wi başaluŋ, afënëş ulanŧu, aŧool akab kab na kabaŋ ki unjiw wi Kret.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Uundo jon, kë ukëk uweek unwooŋ katim ki btamşanka umayar unuur uşë naţnaana unjiw akëk.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 Ukëk wuŋ ubi akob ţi ulanŧu, kë ŋënkak ahilan wa pţijan, aşë wut kë uyook ukya na un.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Wi ŋţëpnuŋ btammaŋu bi unjiw umpoţi unwooŋ katim ki Kawuda, aşë ţu kamenkla uyook btiişu. Ŋdoonaan te adoo kakan bţeem bmpoţi bbuurni bantanuŋ ţi kafeţ ki ulanŧu.
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 Hënk, kë balemp biki ulanŧu bajej ital atanrën wa uwutna kaŧoka. Baţi wal mënţ uyook ufël baka ţi pyiw pwuţan pi bdëk bweek du Libiya. Wi wi başaaŋ aŋuj iloona, aşë wut uyook kë ukya na baka.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Unuur utëbanţën, kë ukëk ukkëka këk maakan, kë bajej iko injijuŋ afël du bdëk.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 Unuur uwajanţën, bajej iloona na iko yi ulanŧu afël du bdëk na iñen yi baka.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ŋdo ŋnuur ŋŧum, ŋënwin bnuur këme ŋjah, kë uyook ukkoba kob maakan, kë ŋbi ji ji wi nun ubaa.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Ŋdo ŋnuur, ŋënde de nin ukoolan, kë *Pawulu aşë naţa, aji na bañaaŋ: « Babuk biinţ, nawo i lah kaŧiink uko wi njakanaŋ, kawut kapën du Kret, nanşaaŋ kabuur pŧoka ŧoka pi.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Kë nşë kooţan kooţ hënkuŋ, namëbaan naliinŧ! Nin aloŋ ţi an aankkeţ, ulanŧu ţañ ukŧokiiŋ.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 Takal na uŧejan, *uwanjuŧ wi Naşibaţi anka'ënuŋ, i njaaŋ kadëman ubi ţi nji,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ajakën : “Pawulu, klënk! Iwo i kawayëşa ţi kadun ki naşih najeenkal, kë Naşibaţi ţi bnuura bi nul, akdo bañaaŋ bŧi bankyaanţuŋ na iwi babuur.”
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Babuk biinţ, natëŋţënën, ţiki dhaţ ţi Naşibaţi ame kë uwo jibi ajakaaruŋ.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Kë uyook uşë ya kafëlun du unjiw uloŋ. »
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 Ŋdobi wo wo ţi uŧejan unţënknuŋ iñeen na ŋbaakër ţi meel, kë ukëk uhuma kaya na un ţi bdëk bi katim ki Adiriyatik. Kaban mnjel, kë balemp biki ulanŧu başë ŋuur aji ŋñog pkay.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Wi wi batanuŋ pko ploŋ na ptal awalan katenna kadiilade, awin kë kawo ŋmetër iñeen ŋwajanţ na paaj na uloŋ, akak aban ţuŋ aten, awin kë kawo ŋmetër iñeen ŋtëb na bakreŋ.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Baţi wal mënţ uyook ufëlun du mnlaak, atan klaar kdiţ kbaakër du kafeţ ki ulanŧu awalan ţi meel kahilna kamëban wa, aşë bi kaŧaran ŧaran unuur ujinţ.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Balemp biki ulanŧu bado wal mënţ na ppën ţi wa kabuur. Bawalan bţeem bbuurni aşë daar aji baŋal ptan ilaar idiţ iloŋ ţi kadun ki ulanŧu.
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Kë Pawulu aşë ji na naweek i bangoli na bangoli bandukiiŋ aji : « Woli balemp biki ulanŧu biki baanţo ţi wa, naankhilan kabuur. »
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Ukaaŋ kë bangoli bafal ital inţijanaanuŋ bţeem bbuurni, awutan ba, kë bakyaak.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Wi bakyoonkuŋ mnjinţ unuur, kë Pawulu aşë ji na baka bade aji na baka : « Naţo ŋnuur iñeen na ŋbaakër kë ŋhaaş ŋawo bnaţ na an, naande nin ukoolan.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Nabiin nade, nanuma pde kahilna kawo bajeb, nin kawel kaloŋ kaankjot ţi ñaaŋ. »
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Wi wi aşaaŋ ajej ipoom abeeb Naşibaţi akitëş ya, aşë jun pde.
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Kë wi wi bañaaŋ bŧi bakakanuŋ ŋhaaş, ade ntiinku.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Ŋwo wal mënţ bañaaŋ iñeen-week ŋyaaş ŋtëb na iñeen paaj na uloŋ na paaj (276) ţi ulanŧu.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Wi bañaaŋ bŧi badeeŋ ayok, kë başë fël ŋdeey ŋanwooŋ ţi ulanŧu du bdëk awiişanaan wa.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Wi unuur ujinţuŋ, baţoŋ ulanŧu baanyikrën pkay pi bakwinuŋ, aşë win pkay ploŋ panwooŋ na pyiw, aji baya kakaban ulanŧu ţi pa woli bahinani.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Kë wi wi bafaluŋ ital intannuŋ ilaar idiţ inţijanuŋ ulanŧu aşë wutan ya kë iya bdëk. Wi wi başaaŋ afënëş ital yi batannuŋ ŋpaat ŋanjaaŋ ŋaţoŋna ulanŧu, atan kaloona ţi kadun ki wa, uyook uhilna uwuukar wa kadun, aşë ŧool pya pkay.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Kë uşë ya wal mënţ abiŋa ţi pyiw pwuţaan pi bdëk, kë kadun ki wa kajiiri, uunkak ahilan pya, kafeţ kë kaşë rumpadiir fuţ ţiki ŋmaaroŋ ŋakob bnuura.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Bangoli kë başë ŋal wal mënţ kafiŋ bakalabuş, bawutna kalam kabuur.
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 Kë naweek i bangoli aşë ŋal *Pawulu abuur pkeţ, aşë ji na baka bawut kafiŋ bakalabuş. Abaa ţëp ţëp aji na baka, banhiluŋ plam bŧi badunna bajot bdëk balam baban pkay,
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 bandukiiŋ baji ñaaŋ andoluŋ alanka ţi kampiñu kayaakna pya këme iko iloŋ ţi inkitiiŋ ţi ulanŧu, kaţaşna bukundu. Kë hënk di di badoluŋ, aban bŧi pkay abuur.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.