Atos 20
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs NVT
1 Wi pŋaat paţañuŋ, kë *Pawulu aşë do kë bayitrën banfiyaaruŋ ţi Yeŧu, atëŋţën baka. Wi wi aşaaŋ aduk baka, aşë ŧool pya, ajej bgah bi Maŧedoniya.
1 Passado o tumulto, Paulo mandou chamar os discípulos e os encorajou. Então se despediu e partiu para a Macedônia.
2 Amuur uŧaak mënţ, atëŋţën banfiyaaruŋ, abot aţiini na baka ajon abaa bi ban Greŧ.
2 Enquanto estava lá, encorajou os discípulos em todas as cidades por onde passou. Em seguida, desceu à Grécia,
3 Pawulu aţo du Greŧ kli kwajanţ. Wi aŧooluŋ pjej ulanŧu, kaya uŧaak wi Ŧiri, kë başë ţupa aji *bayuday babomandër pdola buţaan. Kë aşë guban, akakna Maŧedoniya.
3 onde ficou por três meses. Quando se preparava para navegar de volta à Síria, descobriu que alguns judeus conspiravam contra sua vida e decidiu voltar pela Macedônia.
4 Pawulu agakandër na Ŧopater, abuk Piruŧ i ubeeka wi Bereya, na Ariŧtarkuŧ na Ŧekunduŧ biki ubeeka wi Teŧalonika, Gayuŧ i ubeeka wi Derbe, na Timote, na Tihik, na Trofim biki uŧaak wi Aŧiya.
4 Alguns homens viajavam com ele: Sópatro, filho de Pirro, de Bereia; Aristarco e Secundo, de Tessalônica; Gaio, de Derbe; Timóteo; e Tíquico e Trófimo, da província da Ásia.
5 Biinţ bukuŋ mënţan, bajotun kadun, ayoonkun du Trowaŧ.
5 Eles foram adiante e esperaram por nós em Trôade.
6 Kë un, ŋşë jej ulanŧu du pkëŋ pi ubeeka wi Filip, wi *ufeŧtu wi ipoom indaţ uţëpuŋ. Wi ŋnuur kañeen ŋaţëpuŋ, kë ŋya ţënk baka du Trowaŧ aţo da kanëm kapëb.
6 Terminada a Festa dos Pães sem Fermento, embarcamos num navio em Filipos e, cinco dias depois, nos reencontramos em Trôade, onde ficamos uma semana.
7 Unuur uŧeek wi kanëm, kë ŋşë yitiir pa pfaaşiir kapoom. Kë *Pawulu aşë ţup na bañaaŋ, te mnjel ţiki aţu na pya na nfa.
7 No primeiro dia da semana, nos reunimos com os irmãos de lá para o partir do pão. Paulo começou a falar ao povo e, como pretendia embarcar no dia seguinte, continuou até a meia-noite.
8 Ŋkaniya ŋŧum ŋaŧehan wal mënţ du meeţ di bko duuţ, di ŋyitiiraanuŋ.
8 A sala no andar superior onde estávamos reunidos era iluminada por muitas lamparinas.
9 Kë nduba aloŋ aşë wo da, i bajaaŋ bado Ewutikuŧ, anţooŋ ţi ujaneel uloŋ aŧiink Pawulu. Kë Pawulu aşë ţiini, ajon maakan ţi bţup, kë nduba adobi yiŋëŧ. Wi aŋoyënţuŋ, adoo ronŧ, aşë buurna du uşoobra uwajanţën ajot. Wi bawaliiŋ atena, ado na pnaţana, aşë ţënk kë adobi keţ.
9 O discurso de Paulo se estendeu por horas, e um jovem chamado Êutico, que estava sentado no parapeito da janela, ficou muito sonolento. Por fim, adormeceu profundamente, caiu de uma altura de três andares e morreu.
10 Kë Pawulu aşë wala, aŋup ţi napoţ, amooka aşë ji na bañaaŋ: « Nawutan kalënk, awo najeb. »
10 Paulo desceu, inclinou-se sobre o jovem e o abraçou. “Não se desesperem”, disse ele. “O rapaz está vivo!”
11 Wi wi akakuŋ bko duuţ, afaaşiir ipoom na baka, kë badee. Wi aţiiniiŋ te mnjinţ, aşë ya.
11 Então todos subiram novamente, partiram o pão e comeram juntos. Paulo continuou a lhes falar até o amanhecer e depois partiu.
12 Kë bañaaŋ başë ţiiş na nduba najeb uŋ, alilan bnuura.
12 Enquanto isso, o jovem foi levado para casa vivo, e todos sentiram grande alívio.
13 Wi wi ŋşaaŋ ajot kadun, ajej ulanŧu, pya Aŧoŧ, di ŋwooŋ i pya kajijna *Pawulu, ţiki apoş poş aya da.Ulanŧu|src="hk00215c.tif" size="col" copy="Horace Knowles" ref="20.13"
13 Paulo foi por terra até Assôs, onde havia definido que devíamos esperar por ele, enquanto nós fomos de navio.
14 Wi ŋyituŋ du Aŧoŧ, aşë jija ţi ulanŧu, aŧool pya ubeeka wi Miŧilena.
14 Encontrou-se conosco em Assôs e navegamos juntos até Mitilene.
15 Wi ŋbanuŋ da, akak aţëp na ulanŧu, kë wi unuur ujinţuŋ kë ŋşë ñog unjiw wi Hiyoŧ, aban unjiw wi Ŧamoŧ ţi unuur utëbanţën, ţi uwajanţën kë ŋban ubeeka wi Milet.
15 No dia seguinte, passamos em frente à ilha de Quios. No outro dia, atravessamos para a ilha de Samos e, um dia depois, chegamos a Mileto.
16 Pawulu aji aţëp ţëp Efeŧ aankpant ţiki aanŋal pjon ţi uŧaak wi Aŧiya. Aŧaran pban Yeruŧalem woli ahinani ji unuur wi ufeŧtu wi *Pentakot udo kaban.
16 Paulo havia decidido não aportar em Éfeso, pois não queria passar mais tempo na província da Ásia. Tinha pressa de chegar a Jerusalém, se possível, para a Festa de Pentecostes.
17 *Pawulu awo ţi Milet, aşë yil, kë badu bantohi biki pnŧuk pi banfiyaaruŋ pi Efeŧ.
17 Por isso, em Mileto, mandou chamar os presbíteros da igreja de Éfeso.
18 Wi babanuŋ, kë aşë ji na baka : « Nawin jibi nţo'i na an du unuur uŧeek wi ntapnuŋ kahoţ ţi uŧaak wi Aŧiya.
18 Quando chegaram, ele lhes disse: “Vocês sabem que, desde o dia em que pisei na província da Ásia até agora,
19 Dlempar Ajugun, awalan uleef naan awooni, ahaj ţiki *bayuday baloŋ babomandër pdolën buţaan.
19 fiz o trabalho do Senhor humildemente e com muitas lágrimas. Suportei as provações decorrentes das intrigas dos judeus
20 Mëmmenan nin ukoolan, uko wi nawooŋ i pme bŧi, dţup abot ajukanan wa, ţi kadun ki bañaaŋ na du itohan.
20 e jamais deixei de dizer a vocês o que precisavam ouvir, seja publicamente, seja em seus lares.
21 Dţup bayuday na banwooŋ baanwo bayuday aji bawut pjuban, bakak ţi Naşibaţi, bafiyaar Yeŧu Ajugun.
21 Anunciei uma única mensagem tanto para judeus como para gregos: é necessário que se arrependam, se voltem para Deus e tenham fé em nosso Senhor Jesus.
22 Kë *Uhaaş wi Naşibaţi uşë wuukën hënkuŋ pya Yeruŧalem, bë mëmme, uko wi nji kayaaŋ kaţënk da.
22 “Agora, impelido pelo Espírito, vou a Jerusalém. Não sei o que me espera ali,
23 Dbubara me kë ubeeka wi nji kayahaŋ, Uhaaş wi Naşibaţi uji uleşanarën, kë ukalabuş na mhaj mawo da ayoonkën.
23 senão que o Espírito Santo me diz, em todas as cidades, que tenho pela frente prisão e sofrimento.
24 Kë nşë şal aji mnwo mi naan, manwo mndaayanaan, bubara ndo ulemp bŧi wi Yeŧu Ajugun ajakuŋ ndo te uba, unwooŋ pţup *Uţup Ulil Unuura wi bnuura bi Naşibaţi.
24 Mas minha vida não vale coisa alguma para mim, a menos que eu a use para completar minha carreira e a missão que me foi confiada pelo Senhor Jesus: dar testemunho das boas-novas da graça de Deus.
25 « Dbi ţi an ţi, aţiiniyaan *Pşih pi Naşibaţi, aşë me kë naankak aluŋ kawin këş ki naan.
25 “Agora sei que nenhum de vocês, a quem anunciei o reino, me verá outra vez.
26 Ukaaŋ kë nţupan nţa hënk : Ddo wi nhilanuŋ bŧi pa an, woli naanduk ate pjukan pi naan faan, dwent iñen yi naan.
26 Por isso, declaro hoje que, se alguém se perder, não será por minha culpa,
27 Dţupan iko bŧi yi Naşibaţi ajakuŋ mbi nţupan bë mënduk duk nin uloŋ.
27 pois não deixei de anunciar tudo que Deus quer que vocês saibam.
28 Nalipariin ŋleefan, na batani bŧi bi Uhaaş wi Naşibaţi uwulanaŋ, aji nado kayeŋ. Namëbaan banfiyaaruŋ Naşibaţi biki bnuura. Yeŧu atul pñaakul, pbuuranaan pnŧuk pi nul.
28 “Portanto, cuidem de si mesmos e do rebanho sobre o qual o Espírito Santo os colocou como bispos, a fim de pastorearem sua igreja, comprada com seu próprio sangue.
29 Dme kë woli dyaa bañaaŋ banjooţuŋ ji ŋwuţ baluŋ kabi pdo batani buţaan.
29 Sei que depois de minha partida surgirão em seu meio falsos mestres, lobos ferozes que não pouparão o rebanho.
30 Baloŋ ţi an badoo luŋ kawo ţi ŋţilan, kado kawuuk banfiyaaruŋ Yeŧu baloŋ baţaş baka.
30 Até mesmo entre vocês se levantarão homens que distorcerão a verdade a fim de conquistar seguidores.
31 Nakeerin nawo bten! Nakak naleş uko wi : Ddo ŋşubal ŋwajanţ, aji kaleşanan pnak na uŧejan, kadoo kawooni.
31 Portanto, vigiem! Lembrem-se dos três anos que estive com vocês, de como dia e noite nunca deixei de aconselhar com lágrimas cada um de vocês.
32 « Hënkuŋ ddukan ţi iñen yi Naşibaţi, uţup wi bnuura wi nul ubot uwo na an. Uţup mënţ uhinan kaţijan pnŧuk pi banfiyaaruŋ. Ţi uţup mënţ kak, Naşibaţi ahinan kawul iko inuura yi ahankuŋ pa banwooŋ biki nul.
32 “E, agora, eu os entrego a Deus e à mensagem de sua graça que pode edificá-los e dar-lhes uma herança junto com todos que ele separou para si.
33 Wi nwooŋ ţi, mëññebar unŧaam wi ñaaŋ aloŋ, këme uwuuru, këme imişa.
33 “Jamais cobicei a prata, o ouro ou as roupas de alguém.
34 Name bnuura, dlemp lemp na iñen yi naan, kë ŋklempaşaana nji na biki ngakandëraanuŋ.
34 Vocês sabem que estas minhas mãos trabalharam para prover as minhas necessidades e as dos que estavam comigo.
35 Ddiimanan na ŋnuur bŧi na dko bŧi : Hënk di di ñaaŋ ajaaŋ alemp, kaţënkna bajuuk. Kë nakak awo i kaleş uko wi Ajugun Yeŧu ajakuŋ ul ţi uleeful : “Mnlilan manwoona ţi pţen, apel ţi pyeenk.” »
35 Fui exemplo constante de como podemos, com trabalho árduo, ajudar os necessitados, lembrando as palavras do Senhor Jesus: ‘Há bênção maior em dar que em receber’”.
36 Wi Pawulu aţiiniiŋ aba, aşë ŋup na baka, añehan Naşibaţi.
36 Quando Paulo terminou de falar, ajoelhou-se e orou com eles.
37 Kë bañaaŋ bŧi başë wooni, amook Pawulu ţi pwayşër na a.
37 Todos choraram muito enquanto se despediam dele com abraços e beijos.
38 Uko unkaaŋ kë bajooţan maakan, uwooŋ wi ajakuŋ na baka : « Naankak aluŋ kawin këş ki naan. » Wi wi başaaŋ añooţana te du ulanŧu.
38 O que mais os entristeceu foi ele ter dito que nunca mais o veriam. Então eles o acompanharam até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.