Atos 20
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs NTLH
1 Wi pŋaat paţañuŋ, kë *Pawulu aşë do kë bayitrën banfiyaaruŋ ţi Yeŧu, atëŋţën baka. Wi wi aşaaŋ aduk baka, aşë ŧool pya, ajej bgah bi Maŧedoniya.
1 Quando acabou a confusão, Paulo mandou chamar os irmãos e falou com eles para animá-los. Então se despediu deles e foi para a província da Macedônia.
2 Amuur uŧaak mënţ, atëŋţën banfiyaaruŋ, abot aţiini na baka ajon abaa bi ban Greŧ.
2 Atravessou aquelas regiões, animando muito com as suas mensagens os cristãos. Aí chegou à província da Acaia,
3 Pawulu aţo du Greŧ kli kwajanţ. Wi aŧooluŋ pjej ulanŧu, kaya uŧaak wi Ŧiri, kë başë ţupa aji *bayuday babomandër pdola buţaan. Kë aşë guban, akakna Maŧedoniya.
3 onde ficou três meses. Quando já estava pronto para ir à província da Síria, soube que os judeus estavam fazendo planos contra ele. Então resolveu voltar pela Macedônia.
4 Pawulu agakandër na Ŧopater, abuk Piruŧ i ubeeka wi Bereya, na Ariŧtarkuŧ na Ŧekunduŧ biki ubeeka wi Teŧalonika, Gayuŧ i ubeeka wi Derbe, na Timote, na Tihik, na Trofim biki uŧaak wi Aŧiya.
4 Foram com ele as seguintes pessoas: Sópatro, filho de Pirro, da cidade de Bereia; Aristarco e Segundo, de Tessalônica; Gaio, de Derbe; Timóteo; e também Tíquico e Trófimo, que eram da província da Ásia.
5 Biinţ bukuŋ mënţan, bajotun kadun, ayoonkun du Trowaŧ.
5 Eles foram na frente e nos esperaram na cidade de Trôade.
6 Kë un, ŋşë jej ulanŧu du pkëŋ pi ubeeka wi Filip, wi *ufeŧtu wi ipoom indaţ uţëpuŋ. Wi ŋnuur kañeen ŋaţëpuŋ, kë ŋya ţënk baka du Trowaŧ aţo da kanëm kapëb.
6 Depois da Festa dos Pães sem Fermento , nós partimos da cidade de Filipos. Cinco dias depois nos encontramos com eles em Trôade e ficamos ali uma semana.
7 Unuur uŧeek wi kanëm, kë ŋşë yitiir pa pfaaşiir kapoom. Kë *Pawulu aşë ţup na bañaaŋ, te mnjel ţiki aţu na pya na nfa.
7 No sábado à noite nós nos reunimos com os irmãos para partir o pão . Paulo falou nessa reunião e continuou falando até a meia-noite, pois ia viajar no dia seguinte.
8 Ŋkaniya ŋŧum ŋaŧehan wal mënţ du meeţ di bko duuţ, di ŋyitiiraanuŋ.
8 Havia muitas lamparinas acesas na sala onde nós estávamos reunidos, a qual ficava no terceiro andar da casa.
9 Kë nduba aloŋ aşë wo da, i bajaaŋ bado Ewutikuŧ, anţooŋ ţi ujaneel uloŋ aŧiink Pawulu. Kë Pawulu aşë ţiini, ajon maakan ţi bţup, kë nduba adobi yiŋëŧ. Wi aŋoyënţuŋ, adoo ronŧ, aşë buurna du uşoobra uwajanţën ajot. Wi bawaliiŋ atena, ado na pnaţana, aşë ţënk kë adobi keţ.
9 Um moço chamado Êutico estava sentado numa janela. E, como Paulo continuasse falando durante muito tempo, o sono do moço foi aumentando. De repente, ele dormiu e caiu da janela. Quando o levantaram, estava morto.
10 Kë Pawulu aşë wala, aŋup ţi napoţ, amooka aşë ji na bañaaŋ: « Nawutan kalënk, awo najeb. »
10 Então Paulo desceu, abaixou-se, abraçou o moço e disse: — Não se assustem, pois ele está vivo.
11 Wi wi akakuŋ bko duuţ, afaaşiir ipoom na baka, kë badee. Wi aţiiniiŋ te mnjinţ, aşë ya.
11 Em seguida Paulo subiu de novo, partiu o pão e comeu. Falou ainda muito tempo, até de manhã, e depois foi embora.
12 Kë bañaaŋ başë ţiiş na nduba najeb uŋ, alilan bnuura.
12 Aí levaram o moço, vivo, para a casa dele, e isso os deixou muito animados.
13 Wi wi ŋşaaŋ ajot kadun, ajej ulanŧu, pya Aŧoŧ, di ŋwooŋ i pya kajijna *Pawulu, ţiki apoş poş aya da.Ulanŧu|src="hk00215c.tif" size="col" copy="Horace Knowles" ref="20.13"
13 Nós fomos na frente e embarcamos no navio que nos levou até o porto de Assôs, onde devíamos esperar Paulo. Ele mandou que fizéssemos isso porque queria ir por terra até lá.
14 Wi ŋyituŋ du Aŧoŧ, aşë jija ţi ulanŧu, aŧool pya ubeeka wi Miŧilena.
14 Quando ele se encontrou conosco em Assôs, nós o recebemos no navio e seguimos viagem até a cidade de Mitilene.
15 Wi ŋbanuŋ da, akak aţëp na ulanŧu, kë wi unuur ujinţuŋ kë ŋşë ñog unjiw wi Hiyoŧ, aban unjiw wi Ŧamoŧ ţi unuur utëbanţën, ţi uwajanţën kë ŋban ubeeka wi Milet.
15 Então partimos dali e, no dia seguinte, passamos perto da ilha de Quios. No outro dia já estávamos na ilha de Samos e um dia depois chegamos ao porto de Mileto.
16 Pawulu aji aţëp ţëp Efeŧ aankpant ţiki aanŋal pjon ţi uŧaak wi Aŧiya. Aŧaran pban Yeruŧalem woli ahinani ji unuur wi ufeŧtu wi *Pentakot udo kaban.
16 Paulo tinha resolvido não parar na cidade de Éfeso para não ficar muito tempo na província da Ásia. Ele estava com pressa, pois queria chegar a Jerusalém, se possível, antes do dia de Pentecostes .
17 *Pawulu awo ţi Milet, aşë yil, kë badu bantohi biki pnŧuk pi banfiyaaruŋ pi Efeŧ.
17 Em Mileto Paulo mandou chamar os presbíteros da igreja de Éfeso para se encontrarem com ele.
18 Wi babanuŋ, kë aşë ji na baka : « Nawin jibi nţo'i na an du unuur uŧeek wi ntapnuŋ kahoţ ţi uŧaak wi Aŧiya.
18 Quando eles chegaram, Paulo disse: — Vocês sabem como foi que passei todo o tempo que estivemos juntos, desde o primeiro dia em que cheguei à
19 Dlempar Ajugun, awalan uleef naan awooni, ahaj ţiki *bayuday baloŋ babomandër pdolën buţaan.
19 Fiz o meu trabalho como servo do Senhor, com toda a humildade e com lágrimas. E isso apesar dos tempos difíceis que tive, por causa dos judeus que se juntavam contra mim.
20 Mëmmenan nin ukoolan, uko wi nawooŋ i pme bŧi, dţup abot ajukanan wa, ţi kadun ki bañaaŋ na du itohan.
20 Vocês também sabem que fiz tudo para ajudar vocês, anunciando o evangelho e ensinando publicamente e nas casas.
21 Dţup bayuday na banwooŋ baanwo bayuday aji bawut pjuban, bakak ţi Naşibaţi, bafiyaar Yeŧu Ajugun.
21 Eu disse com firmeza aos judeus e aos não judeus que eles deviam se arrepender dos seus pecados, voltar para Deus e crer no nosso Senhor Jesus.
22 Kë *Uhaaş wi Naşibaţi uşë wuukën hënkuŋ pya Yeruŧalem, bë mëmme, uko wi nji kayaaŋ kaţënk da.
22 Agora eu vou para Jerusalém, obedecendo ao Espírito Santo, sem saber o que vai me acontecer lá.
23 Dbubara me kë ubeeka wi nji kayahaŋ, Uhaaş wi Naşibaţi uji uleşanarën, kë ukalabuş na mhaj mawo da ayoonkën.
23 Sei somente que em todas as cidades o Espírito Santo tem me avisado que prisões e sofrimentos estão me esperando.
24 Kë nşë şal aji mnwo mi naan, manwo mndaayanaan, bubara ndo ulemp bŧi wi Yeŧu Ajugun ajakuŋ ndo te uba, unwooŋ pţup *Uţup Ulil Unuura wi bnuura bi Naşibaţi.
24 Mas eu não dou valor à minha própria vida. O importante é que eu complete a minha missão e termine o trabalho que o Senhor Jesus me deu para fazer. E a missão é esta: anunciar a boa notícia da graça de Deus.
25 « Dbi ţi an ţi, aţiiniyaan *Pşih pi Naşibaţi, aşë me kë naankak aluŋ kawin këş ki naan.
25 — Eu tenho estado entre vocês, anunciando o Reino de Deus , e agora sei que vocês não vão me ver mais.
26 Ukaaŋ kë nţupan nţa hënk : Ddo wi nhilanuŋ bŧi pa an, woli naanduk ate pjukan pi naan faan, dwent iñen yi naan.
26 Por isso, com toda a certeza eu afirmo hoje que, se algum de vocês se perder, eu não sou o responsável.
27 Dţupan iko bŧi yi Naşibaţi ajakuŋ mbi nţupan bë mënduk duk nin uloŋ.
27 Pois não deixei de lhes anunciar todo o plano de Deus.
28 Nalipariin ŋleefan, na batani bŧi bi Uhaaş wi Naşibaţi uwulanaŋ, aji nado kayeŋ. Namëbaan banfiyaaruŋ Naşibaţi biki bnuura. Yeŧu atul pñaakul, pbuuranaan pnŧuk pi nul.
28 Cuidem de vocês mesmos e de todo o rebanho que o Espírito Santo entregou aos seus cuidados, como pastores da Igreja de Deus, que ele comprou por meio do sangue do seu próprio Filho.
29 Dme kë woli dyaa bañaaŋ banjooţuŋ ji ŋwuţ baluŋ kabi pdo batani buţaan.
29 Pois eu sei que, depois que eu for, aparecerão lobos ferozes no meio de vocês e eles não terão pena do rebanho.
30 Baloŋ ţi an badoo luŋ kawo ţi ŋţilan, kado kawuuk banfiyaaruŋ Yeŧu baloŋ baţaş baka.
30 E chegará o tempo em que alguns de vocês contarão mentiras, procurando levar os irmãos para o seu lado.
31 Nakeerin nawo bten! Nakak naleş uko wi : Ddo ŋşubal ŋwajanţ, aji kaleşanan pnak na uŧejan, kadoo kawooni.
31 Portanto, fiquem vigiando e lembrem que durante três anos, de dia e de noite, eu, chorando, não parei de ensinar cada um de vocês.
32 « Hënkuŋ ddukan ţi iñen yi Naşibaţi, uţup wi bnuura wi nul ubot uwo na an. Uţup mënţ uhinan kaţijan pnŧuk pi banfiyaaruŋ. Ţi uţup mënţ kak, Naşibaţi ahinan kawul iko inuura yi ahankuŋ pa banwooŋ biki nul.
32 — E agora eu os entrego aos cuidados de Deus e da palavra da sua graça. Pois ele pode ajudá-los a progredir espiritualmente e pode dar-lhes as bênçãos que guarda para todo o seu povo.
33 Wi nwooŋ ţi, mëññebar unŧaam wi ñaaŋ aloŋ, këme uwuuru, këme imişa.
33 Não cobicei nem a prata, nem o ouro, nem as roupas de ninguém.
34 Name bnuura, dlemp lemp na iñen yi naan, kë ŋklempaşaana nji na biki ngakandëraanuŋ.
34 Pelo contrário, vocês sabem que eu trabalhei com as minhas próprias mãos e consegui tudo o que eu e os meus companheiros de trabalho precisávamos.
35 Ddiimanan na ŋnuur bŧi na dko bŧi : Hënk di di ñaaŋ ajaaŋ alemp, kaţënkna bajuuk. Kë nakak awo i kaleş uko wi Ajugun Yeŧu ajakuŋ ul ţi uleeful : “Mnlilan manwoona ţi pţen, apel ţi pyeenk.” »
35 Em tudo tenho mostrado a vocês que é trabalhando assim que podemos ajudar os necessitados. Lembrem das palavras do Senhor Jesus: “É mais feliz quem dá do que quem recebe.”
36 Wi Pawulu aţiiniiŋ aba, aşë ŋup na baka, añehan Naşibaţi.
36 Quando Paulo acabou de falar, ajoelhou-se com os irmãos e orou.
37 Kë bañaaŋ bŧi başë wooni, amook Pawulu ţi pwayşër na a.
37 Então todos choraram muito e abraçaram e beijaram Paulo.
38 Uko unkaaŋ kë bajooţan maakan, uwooŋ wi ajakuŋ na baka : « Naankak aluŋ kawin këş ki naan. » Wi wi başaaŋ añooţana te du ulanŧu.
38 Estavam tristes, especialmente porque ele lhes tinha dito que nunca mais iam vê-lo. Então eles o acompanharam até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.