2 Coríntios 7
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs VC
1 An biki nŋaluŋ maakan, wi Naşibaţi ahoŋuŋ nja iko mënţ, nabiin keeri ŋpënan iko iţop bŧi inwooŋ ţi ŋleef ŋi nja na ŋhaaş ŋi nja, ŋdoonaan ŋwo bañaaŋ bajinţ ţi këş ki Naşibaţi, ŋbot ŋdo kaţi'a.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Nawo kadiimanun kaara di nan. Ŋëndo nin ñaaŋ aloŋ buţaan, ŋënlempaşaana ujënk wi nin ñaaŋ.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Mënţup ţup kajina naduknaanaa, ddo bi ţupan aji ŋţu'an ţi ŋhaaş ŋi nun ţi ubida na ţi pkeţ.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Dhaţ maakan ţi an, alilan maakan ţi uko wi nan. Ţi unoor wi nun bŧi dji kaŧum na mntëŋ kabot kalilan maakan.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Na manjoonan, wi ŋbanuŋ du Maŧedoniya, ŋëndoo ţëp anoorfën noorfën nin, awo ţi unoor uweek : ugut du bdig, palënk moŋ meeţ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Kë Naşibaţi anjaaŋ atëŋţën biki bapoţënuŋ aşë tëŋţënun na ubi wi *Tit.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Mënţ pbi pi nul ţañ paţijuŋ uko mënţ, aţupun jibi an ţi ŋleefan natëŋţënuluŋ. Aţupun kak aji naŋal maakan kawinën, aţup jibi najooţani na jibi najaaŋ nayeenkaraan. Uko mënţ ukaaŋ kë mnlilan mi naan mandëm apel.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ukaaŋ kë ţi kakaarta ki mpiiŧanaŋ, woli ddoo ţupan uko umbiiŋ adolan kë najooţani, mëndug umeli. Na manjoonan dbi dug umeli du kaŧeeku wi nwinuŋ kë uko mënţ udolan kë najooţan ŋwal ŋloŋ,
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 kë nşë lilan hënkuŋ, mënţ ţi uko wi najooţanuŋ wa : dlilan ţi uko wi pjooţan mënţ padolanaŋ kë naţëlëş mnwo mi nan. Pjooţan mënţ pawo jibi Naşibaţi aŋaluŋ pawo, ŋëndolan keeri nin uko uloŋ uwuţaan.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Na manjoonan, pjooţan pi Naşibaţi ajaaŋ aţu ñaaŋ paji pdola aţëlëş mnwo mi nul, kadola abuur, aanji dug umeli. Kë pjooţan pi uşal wi iko yi umundu paşë ji paţij pkeţ.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Natenan keeri uko wi pjooţan pi Naşibaţi aţu'anaŋ padoluŋ ţi an : natenan jibi najaaŋ naŧar kanaţ kaliinŧ, jibi nañehanuŋ aji Naşibaţi amiiran, jibi nakowiiŋ, jibi nakţiiŋ Naşibaţi, jibi nanuhnuŋ na manjoonan, jibi naţuuŋ ŋhaaş, jibi najaaŋ naŋal pweţan andoluŋ buţaan. Nadiiman ţi iko bŧi kë najinţ ţi uko mënţ.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Woli dpiiŧan, mënţ anjubanuŋ akaaŋ, kë mënţ i bajubanuŋ akaaŋ: dŋal ŋal nadiiman ţi kadun ki Naşibaţi jibi nanaţi aliinŧ ţi uko wi nun.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Uko mënţan utëŋţënuŋ un.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Mënkowa wi nji ndiimanuŋ ţi kadunul kë dlilan ţi uko wi nan ; kë jibi ŋjonuŋ kaţupan manjoonan, uko wi ŋlilandëruŋ ţi kadun ki nul uwo uko unjoonanuŋ.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Kë hënk, uŋal wi aŋalanaŋ uji udëma dëm pya woli aleş jibi an bŧi najaaŋ naŧar ţi pdo uko wi aţu'anaŋ pdo na jibi nayeenkuluŋ akuţ aŧiinka bnuura.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Dlilan ţi uko wi nhiluŋ kahaţ ţi an ţi iko bŧi.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.