2 Coríntios 7
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs ARIB
1 An biki nŋaluŋ maakan, wi Naşibaţi ahoŋuŋ nja iko mënţ, nabiin keeri ŋpënan iko iţop bŧi inwooŋ ţi ŋleef ŋi nja na ŋhaaş ŋi nja, ŋdoonaan ŋwo bañaaŋ bajinţ ţi këş ki Naşibaţi, ŋbot ŋdo kaţi'a.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Nawo kadiimanun kaara di nan. Ŋëndo nin ñaaŋ aloŋ buţaan, ŋënlempaşaana ujënk wi nin ñaaŋ.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Mënţup ţup kajina naduknaanaa, ddo bi ţupan aji ŋţu'an ţi ŋhaaş ŋi nun ţi ubida na ţi pkeţ.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Dhaţ maakan ţi an, alilan maakan ţi uko wi nan. Ţi unoor wi nun bŧi dji kaŧum na mntëŋ kabot kalilan maakan.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Na manjoonan, wi ŋbanuŋ du Maŧedoniya, ŋëndoo ţëp anoorfën noorfën nin, awo ţi unoor uweek : ugut du bdig, palënk moŋ meeţ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Kë Naşibaţi anjaaŋ atëŋţën biki bapoţënuŋ aşë tëŋţënun na ubi wi *Tit.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Mënţ pbi pi nul ţañ paţijuŋ uko mënţ, aţupun jibi an ţi ŋleefan natëŋţënuluŋ. Aţupun kak aji naŋal maakan kawinën, aţup jibi najooţani na jibi najaaŋ nayeenkaraan. Uko mënţ ukaaŋ kë mnlilan mi naan mandëm apel.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ukaaŋ kë ţi kakaarta ki mpiiŧanaŋ, woli ddoo ţupan uko umbiiŋ adolan kë najooţani, mëndug umeli. Na manjoonan dbi dug umeli du kaŧeeku wi nwinuŋ kë uko mënţ udolan kë najooţan ŋwal ŋloŋ,
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 kë nşë lilan hënkuŋ, mënţ ţi uko wi najooţanuŋ wa : dlilan ţi uko wi pjooţan mënţ padolanaŋ kë naţëlëş mnwo mi nan. Pjooţan mënţ pawo jibi Naşibaţi aŋaluŋ pawo, ŋëndolan keeri nin uko uloŋ uwuţaan.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Na manjoonan, pjooţan pi Naşibaţi ajaaŋ aţu ñaaŋ paji pdola aţëlëş mnwo mi nul, kadola abuur, aanji dug umeli. Kë pjooţan pi uşal wi iko yi umundu paşë ji paţij pkeţ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Natenan keeri uko wi pjooţan pi Naşibaţi aţu'anaŋ padoluŋ ţi an : natenan jibi najaaŋ naŧar kanaţ kaliinŧ, jibi nañehanuŋ aji Naşibaţi amiiran, jibi nakowiiŋ, jibi nakţiiŋ Naşibaţi, jibi nanuhnuŋ na manjoonan, jibi naţuuŋ ŋhaaş, jibi najaaŋ naŋal pweţan andoluŋ buţaan. Nadiiman ţi iko bŧi kë najinţ ţi uko mënţ.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Woli dpiiŧan, mënţ anjubanuŋ akaaŋ, kë mënţ i bajubanuŋ akaaŋ: dŋal ŋal nadiiman ţi kadun ki Naşibaţi jibi nanaţi aliinŧ ţi uko wi nun.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Uko mënţan utëŋţënuŋ un.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Mënkowa wi nji ndiimanuŋ ţi kadunul kë dlilan ţi uko wi nan ; kë jibi ŋjonuŋ kaţupan manjoonan, uko wi ŋlilandëruŋ ţi kadun ki nul uwo uko unjoonanuŋ.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Kë hënk, uŋal wi aŋalanaŋ uji udëma dëm pya woli aleş jibi an bŧi najaaŋ naŧar ţi pdo uko wi aţu'anaŋ pdo na jibi nayeenkuluŋ akuţ aŧiinka bnuura.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Dlilan ţi uko wi nhiluŋ kahaţ ţi an ţi iko bŧi.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.