2 Coríntios 7
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs NAA
1 An biki nŋaluŋ maakan, wi Naşibaţi ahoŋuŋ nja iko mënţ, nabiin keeri ŋpënan iko iţop bŧi inwooŋ ţi ŋleef ŋi nja na ŋhaaş ŋi nja, ŋdoonaan ŋwo bañaaŋ bajinţ ţi këş ki Naşibaţi, ŋbot ŋdo kaţi'a.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Nawo kadiimanun kaara di nan. Ŋëndo nin ñaaŋ aloŋ buţaan, ŋënlempaşaana ujënk wi nin ñaaŋ.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Mënţup ţup kajina naduknaanaa, ddo bi ţupan aji ŋţu'an ţi ŋhaaş ŋi nun ţi ubida na ţi pkeţ.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Dhaţ maakan ţi an, alilan maakan ţi uko wi nan. Ţi unoor wi nun bŧi dji kaŧum na mntëŋ kabot kalilan maakan.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Na manjoonan, wi ŋbanuŋ du Maŧedoniya, ŋëndoo ţëp anoorfën noorfën nin, awo ţi unoor uweek : ugut du bdig, palënk moŋ meeţ.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Kë Naşibaţi anjaaŋ atëŋţën biki bapoţënuŋ aşë tëŋţënun na ubi wi *Tit.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Mënţ pbi pi nul ţañ paţijuŋ uko mënţ, aţupun jibi an ţi ŋleefan natëŋţënuluŋ. Aţupun kak aji naŋal maakan kawinën, aţup jibi najooţani na jibi najaaŋ nayeenkaraan. Uko mënţ ukaaŋ kë mnlilan mi naan mandëm apel.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Ukaaŋ kë ţi kakaarta ki mpiiŧanaŋ, woli ddoo ţupan uko umbiiŋ adolan kë najooţani, mëndug umeli. Na manjoonan dbi dug umeli du kaŧeeku wi nwinuŋ kë uko mënţ udolan kë najooţan ŋwal ŋloŋ,
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 kë nşë lilan hënkuŋ, mënţ ţi uko wi najooţanuŋ wa : dlilan ţi uko wi pjooţan mënţ padolanaŋ kë naţëlëş mnwo mi nan. Pjooţan mënţ pawo jibi Naşibaţi aŋaluŋ pawo, ŋëndolan keeri nin uko uloŋ uwuţaan.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Na manjoonan, pjooţan pi Naşibaţi ajaaŋ aţu ñaaŋ paji pdola aţëlëş mnwo mi nul, kadola abuur, aanji dug umeli. Kë pjooţan pi uşal wi iko yi umundu paşë ji paţij pkeţ.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Natenan keeri uko wi pjooţan pi Naşibaţi aţu'anaŋ padoluŋ ţi an : natenan jibi najaaŋ naŧar kanaţ kaliinŧ, jibi nañehanuŋ aji Naşibaţi amiiran, jibi nakowiiŋ, jibi nakţiiŋ Naşibaţi, jibi nanuhnuŋ na manjoonan, jibi naţuuŋ ŋhaaş, jibi najaaŋ naŋal pweţan andoluŋ buţaan. Nadiiman ţi iko bŧi kë najinţ ţi uko mënţ.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Woli dpiiŧan, mënţ anjubanuŋ akaaŋ, kë mënţ i bajubanuŋ akaaŋ: dŋal ŋal nadiiman ţi kadun ki Naşibaţi jibi nanaţi aliinŧ ţi uko wi nun.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Uko mënţan utëŋţënuŋ un.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Mënkowa wi nji ndiimanuŋ ţi kadunul kë dlilan ţi uko wi nan ; kë jibi ŋjonuŋ kaţupan manjoonan, uko wi ŋlilandëruŋ ţi kadun ki nul uwo uko unjoonanuŋ.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Kë hënk, uŋal wi aŋalanaŋ uji udëma dëm pya woli aleş jibi an bŧi najaaŋ naŧar ţi pdo uko wi aţu'anaŋ pdo na jibi nayeenkuluŋ akuţ aŧiinka bnuura.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Dlilan ţi uko wi nhiluŋ kahaţ ţi an ţi iko bŧi.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.