2 Coríntios 12
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs NVT
1 Dwo kado kahomp i? Na manjoonan pawaaŋ udooni. Kë nşë bubara kaţiiniyaan iko yi Ajugun adiimanaanuŋ na iko yi adolnuŋ kë mmee.
1 É necessário prosseguir com meus motivos de orgulho. Mesmo que isso não me sirva de nada, vou lhes falar agora das visões e revelações que recebi do Senhor.
2 Dme ñaaŋ aloŋ i *Kriŧtu, udo hënkuŋ ŋşubal iñeen na ŋbaakër, adeeŋana te du baţi. Mëmme me adeeŋana deeŋana na manjoonan këme akaka mnwin, Naşibaţi ţañ ameeŋ. Ñaaŋ mënţ adeeŋana te du baţi duuţ.
2 Conheço um homem em Cristo que, há catorze anos, foi arrebatado ao terceiro céu. Se foi no corpo ou fora do corpo, não sei; só Deus o sabe.
3 — ausente —
3 Sim, somente Deus sabe se foi no corpo ou fora do corpo. Mas eu sei
4 — ausente —
4 que tal homem foi arrebatado ao paraíso e ouviu coisas tão maravilhosas que não podem ser expressas em palavras, coisas que a nenhum homem é permitido relatar.
5 Dhinan kahomp ţi uko wi ñaaŋ aŧënţ uŋ, aşë wo mënhil kahomp ţi uko wi naan, uko wi nhiluŋ pdo ţañ uwo pdo kahompna iko inkdiimanuŋ pbiişna pi naan.
5 Da experiência desse homem eu teria razão de me orgulhar, mas não o farei; na verdade, minhas fraquezas são minha única razão de orgulho.
6 Woli dŋal lah phomp, mënkwo ñaaŋ nawaaŋ uşal, kaţup ţup manjoonan. Kë nşë pok phomp kaţi ñaaŋ aloŋ aţu'ën du dko dampeluŋ uko wi awinuŋ ţi nji këme wi aŧiinknuŋ kë nţupi.
6 Se quisesse me orgulhar, não seria insensato de fazê-lo, pois estaria dizendo a verdade. Mas não o farei, pois não quero que ninguém me dê crédito além do que pode ver em minha vida ou ouvir em minha mensagem,
7 Naşibaţi adiimanaan iko inţëpuŋ uţup. Kë aşë ţu'ën uko uloŋ ţi uleef unknooranaanuŋ, uwanjuŧ uloŋ wi *Ŧatana unkkobnuŋ, nwutna kado kadeeŋ igaŋan.
7 ainda que eu tenha recebido revelações tão maravilhosas. Portanto, para evitar que eu me tornasse arrogante, foi-me dado um espinho na carne, um mensageiro de Satanás para me atormentar e impedir qualquer arrogância.
8 Dñehan Ajugun ŋyaaş ŋwajanţ ajaka alowanaan wa,
8 Em três ocasiões, supliquei ao Senhor que o removesse,
9 kë aji na nji : « Bnuura bi njaaŋ kawulu baji bakëş ; mnhina mi naan manji manwinana wal wi ibiişniiŋ. Ukaaŋ kë nji kaţëp ţëp kahompna pbiişna pi naan, mnhina mi *Kriŧtu manhilna manwo ţi nji ŋnuur bŧi. »
9 mas ele disse: “Minha graça é tudo de que você precisa. Meu poder opera melhor na fraqueza”. Portanto, agora fico feliz de me orgulhar de minhas fraquezas, para que o poder de Deus opere por meu intermédio.
10 Uko waŋ ukaaŋ kë nji kalilan wal wi pţaş Kriŧtu pajaaŋ pado mbiişna, kë bakkarën, kë nwo ţi unoor, ţi mnhaj, ahaajala. Na manjoonan, wal wi mbiişniiŋ wi wi njaaŋ kawo na mnhina.
10 Por isso aceito com prazer fraquezas e insultos, privações, perseguições e aflições que sofro por Cristo. Pois, quando sou fraco, então é que sou forte.
11 Dţiini ji ñaaŋ awooŋ nayila, kë an nakaaŋ. An nadooŋ awo lah kaţup ñaaŋ i nwooŋ ţiki mëmpoţëţ nin apel biki najakuŋ aji bawo banjañan baweek, te mëndo wo wo nin uko uloŋ.
11 Vocês me obrigaram a agir como insensato. Vocês é que deveriam me elogiar, pois, embora eu nada seja, não sou inferior a esses “superapóstolos”.
12 Wi mbiiŋ awo ţi pŧoofan, ddiiman na kamiir kaweek kë dwo *nanjañan na manjoonan ţi iko yi njaaŋ kado, ţi mlagre na iko iñoŋarënaan.
12 Quando estive com vocês, certamente dei provas de que sou apóstolo, pois com grande paciência realizei sinais, maravilhas e milagres entre vocês.
13 We wi ndoluŋ du banfiyaaruŋ bandukiiŋ kë mëndo wa du an? Uko uloolan wi nwooŋ mëndoo, uwo kë mëndinan awo ţi iñen yi nan! Namiiraan uko mënţ.
13 A única coisa que não fiz, e que faço nas outras igrejas, foi me tornar um peso para vocês. Perdoem-me por essa injustiça!
14 Kë nşaaŋ abomandër pbi du an uyaaş uwajanţën aşë wo mënkdinan nin kawo ţi iñen yi nan. Ŋhaaş ŋi nan ŋi ŋi nji numiiŋ, mënţ itaka yi nan ya. Mënţ bapoţ bajaaŋ bawo i kala itaka kahankar bajug baka, bajug baka bakaaŋ na pla itaka kahankar bapoţ.
14 Agora irei visitá-los pela terceira vez e não serei um peso para vocês. Não quero seus bens; quero vocês. Afinal, os filhos não ajuntam riquezas para os pais. Ao contrário, são os pais que ajuntam riquezas para os filhos.
15 Kë nji nşë luŋ kalilan ţi pwul bka bi naan bŧi kadoo kawul uleef naan nabuurna. Woli dŋalan haŋ, hum di di nahiluŋ kapokën ba?
15 Por vocês, de boa vontade me desgastarei e gastarei tudo que tenho, embora pareça que, quanto mais eu os ame, menos vocês me amam.
16 Name bnuura kë mënwo pkuŋ pa an. Kë baloŋ başë luŋ kaţiini kaji dtit maakan, aguuran.
16 Talvez reconheçam que não fui um peso para vocês, mas pensem que, mesmo assim, fui astuto e usei de artimanhas para tirar proveito de vocês.
17 Dbi ţëpna ţi aloŋ ţi biki nyiluŋ du an aguuran i?
17 Mas como? Algum dos homens que lhes enviei se aproveitou de vocês?
18 Dkooţ *Tit abi du an, ado kë agakandër na ayiţ nja ţi *Kriŧtu i nameeŋ. Tit abi guuraaran i? Nin! Nji na a, ŋwo na uşal uloolan ado uko unwooŋ uloolan.
18 Quando insisti com Tito para que fosse visitá-los e enviei com ele outro irmão, por acaso Tito os explorou? Não temos nós o mesmo espírito e andamos nos passos um do outro, agindo do mesmo modo?
19 Om naşal undiimaan aji ŋwo wo ţi pyeŋan ŋleefun ţi kadunan undiimaan i? Ţi kadun ki Naşibaţi ki ki ŋkţiiniiŋ, jibi *Kriŧtu aŋaluŋ. An biki nŋaluŋ maakan ŋdo uko mënţ bŧi nahilna naya kadun.
19 Talvez vocês pensem que estamos apresentando desculpas. Não é verdade. Dizemos tais coisas como servos de Cristo, tendo Deus como testemunha. Tudo que fazemos, amados, é para fortalecê-los.
20 Uko wi nji kaţiiŋ uwooŋ pbi kaţënk naanwo jibi nŋaluŋ. Uko wi nji kaţiiŋ uwooŋ woli dbi aban du an, kaţënkan nawo jibi nwooŋ mëŋali nabot naţënkën nwo jibi nawooŋ naanŋali. Mënŋal pŋom, bkujar, udeeb, na kantenaruŋ, na bkarad na bkuutar, na phomp na parëfa iwo ţi pŧoofan.
20 Pois temo que, ao visitá-los, não goste daquilo que encontrarei e vocês não gostem de minha reação. Temo que encontre brigas, inveja, ira, egoísmo, calúnia, intrigas, arrogância e desordem.
21 Dţi woli dluŋ abi du an, Naşibaţi i naan adolën kakowari'an, nţëga ţi uko wi baŧum bahumuŋ ţi pekadu ji ţfa awo baampën ţi iko iţop, ţi pjuban pi piinţ na iko iloŋ iwuţaan.
21 Sim, temo que, ao visitá-los outra vez, Deus me humilhe diante de vocês e eu venha a me entristecer porque muitos de vocês não abandonaram os pecados que cometiam no passado e não se arrependeram de sua impureza, sua imoralidade sexual e seu anseio por prazeres sensuais.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.