Mateus 21
Ŋmiŋ Nuahaalɩŋ Gbanɩŋ Kɔmɩŋ (KMA) vs NTLH
1 Die ba kenne a keŋ gbigi Jerusalemi ta keŋ Betifeji tɩŋ, tɩŋ dieke die dɩ benne kunkogiŋ dieke ba wasɩnana Olivi Tɩɩsɩ Kunkogiŋ lʋgɩŋ. Yisa die dɩ tʋŋ ʋ kʋaŋandɩɩsɩrɩba bale dɩ ba ga nɩŋŋa
1 Quando Jesus e os discípulos estavam chegando a Jerusalém, pararam no povoado de Betfagé, que fica perto do monte das Oliveiras. Dali Jesus enviou dois discípulos na frente,
2 ta balɩ ba, “Nɩ gamma tɩŋkpaŋka dɩ benne nɩ nɩŋŋa, womi nɩ nan ye bonnɩɩŋ dɩ bɔbɩna zie ta ka bʋa dɩ zie mi; nɩ forisike a yaa ha a keŋ n jigiŋ.
2 com a seguinte ordem:
3 Dɩɩ yi ta vuoŋ dɩ pɩasɩ nɩ wɩɩŋ, nɩ balɩ wa, nɩ Yɔmʋtieŋ yaalala ka, ta ʋ nan vaa nɩ yaa ha keŋ.”
3 Se alguém falar alguma coisa, digam que o Mestre precisa deles. Assim deixarão vocês trazerem logo os animais.
4 Wɩaha gie mana die keŋ yi mɩŋ sɩba die Ŋmɩŋ dɩ vana ʋ naazʋalɩba wʋnyɩ die dɩ balɩna die wo dɩ
4 Isso aconteceu para se cumprir o que o profeta tinha dito:
5 “Nɩ balɩ Zayɔni tɩka vuosi dɩ,
5 “Digam ao povo de Jerusalém: Agora o seu rei está chegando. Ele é humilde e está montado num jumento e num jumentinho, filho de jumenta.”
6 Die ʋ kʋaŋandɩɩsɩrɩba die dɩ ga yi wudieke Yisa die dɩ balla ba dɩ ba yi wo.
6 Então os discípulos foram e fizeram o que Jesus havia mandado.
7 Die ba yaa bonɩɩkʋ aŋaŋ ka bʋa a keŋ, a nagɩ ba nyinyeeke a diisi a kʋasɩ ta Yisa dɩ jʋalɩ.
7 Levaram a jumenta e o jumentinho, jogaram as suas capas sobre eles, e Jesus montou.
8 Kpɩkpaakʋ vuosi bataŋ die dɩ nagɩ ba nyinyeeke a jatɩ sieku me, ta bataŋ dɩaŋ dɩ chɩa tɩɩsɩ naasɩ a jatɩ sieku me.
8 Da grande multidão que ia com eles, alguns estendiam as suas capas no chão, e outros espalhavam no chão ramos que tinham cortado das árvores.
9 Ta kpɩkpaaŋ dieke dɩ benne ʋ nɩŋŋa aŋaŋ vuodiekemba dɩ benne ʋ kʋaŋ dɩ nata a baarɩ,
9 Tanto os que iam na frente como os que vinham atrás começaram a gritar: — Que Deus abençoe aquele que vem em nome do Senhor! Hosana a Deus nas alturas do céu!
10 Die Yisa die dɩ gana a ga juu Jerusalemi, tɩka vuosi mana die dɩ hagɩ a zie a pɩasa taŋ dɩ, “Mɩnɩa wʋnna?”
10 Quando Jesus entrou em Jerusalém, toda a cidade ficou agitada, e o povo perguntava: — Quem é ele?
11 Kpɩkpaakʋ die dɩ yiŋŋi balɩ ba dɩ, “Yisa, vuodieke dɩ yine Ŋmɩŋ naazʋa ta nyɩŋ Nazeriti, Galili tɩŋgbaŋ ma wa.”
11 A multidão respondia: — Este é o
12 Ta Yisa die dɩ ga a juu Ŋmɩŋ jɩamɩŋ juokpeŋkpɩɩkʋ ma a yagɩ vuodiekemba mana die dɩ daanana aŋaŋ vuodiekemba die dɩ yalla nyinti a daa mi; die ʋ kpaŋŋɩ vuodiekemba dɩ tarɩgɩnana ligirehe teebulisi a bubi bubi aŋaŋ vuodiekemba die dɩ yalla ŋmarɩsɩ a daa wa chɩasɩ a bubi,
12 Jesus entrou no pátio do Templo e expulsou todos os que compravam e vendiam naquele lugar. Derrubou as mesas dos que trocavam dinheiro e as cadeiras dos que vendiam pombas.
13 ta die a balɩ ba dɩ, “Dɩ maagɩya Ŋmɩŋ gbaŋkʋ sʋŋ dɩ wʋnɩŋ Ŋmɩŋ baarɩ, ‘N tigiri gie nan dɩ wasa Ŋmɩŋ jʋʋsɩŋ jigiŋ’ ama nɩnɩŋ nɩ nagɩ ka a bɩrɩŋ gaarɩŋ jigiŋ.”
13 Ele lhes disse:
14 Die yɩɩsɩ aŋaŋ gbarɩgɩsɩ die dɩ keŋ ʋ jigiŋ Ŋmɩŋ jɩamɩŋ juokpeŋkpɩɩkʋ ma die ʋ gbaaŋ ba mana.
14 Cegos e coxos iam encontrar Jesus no pátio do Templo, e ele os curava.
15 Ama die Ŋmɩŋ kɩkaabɩtɩba nyɩŋkʋraha aŋaŋ mɩraha dɩdagɩrɩba die dɩ jɩɩ sɩnyɩɩrɩŋ die ba yene ʋ yinene mamachi wɩaha ta bɩ wʋŋ ballɩbɩsɩsɩ dɩ natɩnana Ŋmɩŋ jɩamɩŋ juokpeŋkpɩɩkʋ ma a baarɩ, “Hozaana, nɩ bɩrɩma Davidi haagɩrɩ gie die wo!”
15 Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei ficaram zangados quando viram as coisas maravilhosas que ele fazia e ouviram as crianças gritando no pátio do Templo: —
16 Die ba pɩasɩ wa, “Wʋŋ wudieke ba balala wa mɩŋ?” Ta ʋ yiŋŋi a balɩ ba, “Wa, ama dɩ maagɩya Ŋmɩŋ gbaŋkʋ sʋŋ dɩ, ‘Fʋ yine ballɩbɩsɩsɩ aŋaŋ ballɩnyaalɩsɩ dɩ bɩra fʋ vɩɩnɩŋ.’ Nɩ ye ka karɩŋ wɩaha gie Ŋmɩŋ gbaŋkʋ sʋŋ?”
16 E eles disseram a Jesus: — Você está ouvindo o que estão dizendo? Jesus respondeu:
17 Yisa die dɩ va ba, ta nyɩŋ tɩka sʋŋ a ga Betani, die a dʋa mi tʋŋ dɩ vʋŋ.
17 Então Jesus os deixou, saiu da cidade e foi para o povoado de Betânia. E passou a noite ali.
18 Tʋŋ die dɩ vʋʋna sʋkʋleeliŋ die ʋ yiŋŋi a gara tɩka sʋŋ, die kɔŋ die dɩ yallɩ wa.
18 No dia seguinte, quando estava voltando para a cidade, Jesus teve fome.
19 Die ʋ ye kɩnkamɩŋ tɩɩŋ dɩ zene gbigi sieku nʋaŋ die ʋ ga ka jigiŋ, ama die ʋ ka ye jaaŋ mana ka sikpeŋ sie vaatɩ nyɩɩna ma. Na chɩaŋ ma die ʋ balɩ yɩ tɩɩka dɩ, “Kaaŋ bɩ nyɩŋ nyɩŋnyɩŋka!” Lele womi tɩɩka mana die dɩ ko.
19 Ele viu uma figueira na beira da estrada e foi até lá, mas não encontrou nada; só folhas. Aí disse para a figueira: E na mesma hora a figueira secou.
20 Ʋ kʋaŋandɩɩsɩrɩba die dɩ yene naa wa die dɩ yi be mamachi. Die ba pɩasa taŋ, “Lalɩa kɩnkamɩŋ tɩɩka dɩ ko lagɩ lagɩ die?”
20 Os discípulos viram isso, ficaram muito admirados e disseram: — Como a figueira secou depressa!
21 Yisa die dɩ yiŋŋi a balɩ ba dɩ, “Wusie maŋ bala nɩ, dɩɩ yi nɩ yi Ŋmɩŋ yada ta ka chɩɩlɩya nɩ nan bɩagɩ a yi wudieke n yine yɩ kɩnkamɩŋ tɩɩka gie; daa genke nyɩɩna ma, nɩ nan bɩagɩ a balɩ yɩ kunkogiri gie dɩ, vʋʋ a ga nan mʋgɩkpɩɩrɩ ma aŋ ka seŋ yi.
21 Então Jesus disse:
22 Dɩɩ yi nɩ yi Ŋmɩŋ yada nɩ nan ye jadieke mana nɩ jʋʋsɩnana a yaala.”
22 Se crerem, receberão tudo o que pedirem em oração.
23 Yisa die dɩ yiŋŋi a keŋ juu Ŋmɩŋ jɩamɩŋ juokpeŋkpɩɩkʋ ma, ta die daga vuosi Ŋmɩŋ wɩaha, die Ŋmɩŋ kɩkaabɩtɩba nyɩŋkʋraha aŋaŋ Juu vuosisi nyɩŋkʋra die dɩ keŋ ʋ jigiŋ a pɩasɩ wa dɩ, “Bɩa yiko fʋ yaa yie wɩaha gie? Mɩnɩa yɩna fʋ yiko ke gie?”
23 Jesus chegou ao Templo, e, quando já estava ensinando, alguns chefes dos sacerdotes e alguns líderes judeus chegaram perto dele e perguntaram: — Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu essa autoridade?
24 Ta Yisa dɩ yiŋŋi a balɩ ba, “N nan pɩasɩ nɩ wʋbalɩmɩŋ, dɩɩ yi nɩ bɩagɩ a balɩ mɩŋ ka chɩaŋ, n nan balɩ nɩ yiko dieke a yalla a yie wɩaha gie:
24 Jesus respondeu:
25 Jɔɔn vuodieke die dɩ sɩnana vuosisi Ŋmɩŋ nyaabʋ, Ŋmɩŋ die yɩna wa yiko yaa vuota?” Ba piili a nɩga nɩnhagɩrɩŋ dɩ, “Bɩa tɩ baa tɩ balɩ? Tɩ keŋ a baarɩ ‘Ŋmɩŋ jigiŋ’, ʋ nan yiŋŋi a balɩ tɩ dɩ, ‘Ta bɩa wɩa nɩ ka yi wo yada?’
25 Respondam: quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas? Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
26 Ama tɩ keŋ baarɩ ka nyɩŋ vuota jigiŋ, tɩ chɩga ŋmaamɩŋ aŋaŋ wudieke kpɩkpaakʋ dɩ baaŋ yi, dama vuoŋ mana die yi yada dɩ Jɔɔn seŋ yiwo Ŋmɩŋ naazʋa.”
26 Mas, se dissermos que foram pessoas, temos medo do que o povo pode fazer, pois todos acham que João era profeta .
27 Die wɩa die ba yiŋŋi a balɩ Yisa dɩ, “Tɩ ka sɩba.” Die ʋ balɩ yɩ ba, “Die nɩŋ n kaaŋ balɩ nɩ vuodieke dɩ yɩna mɩŋ yiko maŋ yaa yie tʋʋmaha gie.”
27 Por isso responderam: — Não sabemos.
28 A kʋaŋ chaaŋ Yisa dɩ pɩasɩ ba dɩ, “Lalɩa nɩ yile yaa gamma wɩarɩ gie? Daa wʋnyɩ die yalla ballɩ bale, ta die balɩ a yɩ jakʋʋrɩ dɩ, ‘N bʋa, ga kʋakʋ ma a tʋŋ tʋʋma jinne.’
28 Jesus continuou:
29 Bʋa wa die dɩ yiŋŋi a balɩ wa, ‘N kaaŋ ga’ ama ka kʋaŋ chaaŋ ʋ tarɩgɩ ʋ sʋŋanyile ta ga kʋakʋ.
29 — Ele respondeu: “Eu não quero ir.” Mas depois mudou de ideia e foi.
30 Die chɔɔŋ wa dɩ ga bʋabike jigiŋ a balɩ die gbaŋ gbaŋ a yɩ wa, ʋ yiŋŋi a balɩ dɩ, ‘N chʋa n nan ga’, ama die ʋ ka gaya.”
30 — O pai foi e deu ao outro filho a mesma ordem. E este disse: “Sim, senhor.” Mas depois não foi.
31 Yisa die dɩ taanna nandagɩrɩ gie a kpatɩ die ʋ pɩasɩ Ŋmɩŋ kɩkaabɩtɩba nyɩŋkʋraha aŋaŋ Juu vuosisi nyɩŋkʋraha dɩ, “Ballɩ bale wo gie, ba jabɩa yine ʋ chɔɔŋ dɩ yaalala dene?”
31 — Qual deles fez o que o pai queria? — perguntou Jesus. E eles responderam: — O filho mais velho. Então Jesus disse a eles:
32 Dama Jɔɔn dieke die dɩ sɩnana vuosi Ŋmɩŋ nyaabʋ die keŋ nɩ jigiŋ a dagɩ nɩ sievɩɩŋkʋ ama die nɩ ka yi wo yada, ama lampotuosiribe aŋaŋ hɔgʋkpana aŋaŋ daakpana die dɩ yi wo yada. Die nɩ yene wɩaha gie mana kʋaŋ chaaŋ, nɩ ka tarɩgɩ nɩ sʋŋanyile ta yi wo yada.”
32 Pois João Batista veio para mostrar a vocês o caminho certo, e vocês não creram nele; mas os cobradores de impostos e as prostitutas creram. Porém, mesmo tendo visto isso, vocês não se arrependeram e não creram nele.
33 Yisa die dɩ bɩ a balɩ ba, “Nɩ bɩ wʋŋ nandagɩŋ kaanɩ bɩbra. Tigiŋ tieŋ wʋnyɩ die benne a sʋʋ tɩɩ diekemba dɩ baaŋ nan nyɩŋ nyɩŋnyɩŋka ʋ kʋaŋ ma, a nagɩ daatɩ a kpie giliŋke, ta die a wʋnsɩ vɔrɩŋ, jigidieke ba baaŋ dɩ ŋmʋa nyɩŋnyɩŋka nyaabʋ a yie, ta kpii vɩɩŋ mi. Ta nagɩ kʋakʋ a yɩ tʋntʋntɩba nuusi me dɩ ba daansɩma. Dɩɩ yi a keŋ ŋmɩntɩ dɩ ba kpaa a yɩ wa ta kpaa ba tʋaŋ. Ka kʋaŋ chaaŋ die ʋ dɩa a ga tɩŋ kaanɩ.
33 Jesus disse:
34 Die nyɩnyɩŋkaha kpaala saŋŋa die dɩ kenne tʋgɩ die ʋ tʋŋ ʋ yɔŋɩsɩ dɩ ba ga tʋntʋntɩba jigiŋ a ga tuo ʋ tʋaŋ.
34 Quando chegou o tempo da colheita, o dono mandou alguns empregados a fim de receber a parte dele.
35 Ama ta tʋntʋntɩba dɩ yigi ʋ yɔŋɩsɩsɩ a nɩgɩ wʋnyɩ pam ta kʋʋ wʋnyɩ ta taa wʋnyɩ dɩaŋ aŋaŋ tana.
35 Mas os lavradores agarraram os empregados, bateram num, assassinaram outro e mataram ainda outro a pedradas.
36 Daa wa dɩ bɩ tʋŋ yɔŋɩsɩ bataŋ a tɩaŋ vuodiekemba ʋ wolinne a tʋŋ wa, ta tʋntʋntɩba dɩ yi be die gbaŋ gbaŋ.
36 Aí o dono mandou mais empregados do que da primeira vez. E os lavradores fizeram a mesma coisa.
37 Kʋaŋ kʋaŋ chaaŋ ʋ tʋŋ ʋ gbaŋ gbaŋ ʋ Bʋadembiŋ. A baarɩ, ‘N sɩba baarɩ ba nan yɩ n bʋa wa jɩlɩma.’
37 Depois de tudo isso, ele mandou o seu próprio filho, pensando: “O meu filho eles vão respeitar.”
38 Ama tʋntʋntɩba die dɩ yene ʋ bʋa wa die ba balɩ yɩ tamba, ‘Ʋ faarɩ diiru wo wʋnna, nɩ vaa tɩ kʋʋ wa ta nyinti bɩrɩŋ tɩ sɩɩtɩ!’
38 Mas, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: “Este é o filho do dono; ele vai herdar a plantação. Vamos matá-lo, e a plantação será nossa.”
39 Ta die ba yigi wo a nagɩ wa a nyɩŋ kʋakʋ lʋgɩŋ a kʋʋ wa.”
39 — Então agarraram o filho, e o jogaram para fora da plantação, e o mataram.
40 Yisa die dɩ taanna nandagɩrɩ gie a kpatɩ die ʋ pɩasɩ ba, “Die wɩa kʋakʋ tieŋ dɩ keŋ keŋ bɩa ʋ baa ʋ yi tʋntʋntɩba mi?”
40 Aí Jesus perguntou:
41 Ba yiŋŋi balɩ wa dɩ, “Ʋ nan kʋʋ banɩŋ tʋntʋmbɩatɩ tielibe ta nagɩ kʋakʋ a yɩ vuogaasɩ, vuodiekemba dɩ baaŋ nan yɩ wa ʋ nyɩŋnyɩŋkaha tʋaŋ a kpaala saŋŋa.”
41 Eles responderam: — Com certeza ele vai matar aqueles lavradores maus e vai arrendar a plantação a outros. E estes lhe darão a parte da colheita no tempo certo.
42 Yisa dɩ balɩ yɩ ba, “Nɩ ye ka karɩŋ Ŋmɩŋ gbaŋkʋ sʋŋ die dɩ maagɩna die wo? Dɩ maagɩya dɩ
42 Jesus então perguntou:
43 Die wɩa Yisa die dɩ balɩ a yɩ ba, “Wusie maŋ balɩ nɩ, Ŋmɩŋ nan gbatɩ ʋ naarɩ a nyɩŋ nɩ jigiŋ ta nagɩ a yɩ vuodiekemba dɩ baaŋ nan vaa ʋ dii ka nyʋarɩ.
43 E Jesus terminou:
44 ((Ama vuodieke dɩ nanna tanɩ gie sikpeŋ nan ŋmabɩ ŋmabɩ ama vuodieke tanɩ dɩ keŋ nan ʋ sikpeŋ ʋ nan nʋŋ nʋŋ sɩba zɔŋ.))”
44 Quem cair em cima dessa pedra ficará em pedaços. E, se a pedra cair sobre alguém, essa pessoa vai virar pó.
45 Die Ŋmɩŋ kɩkaabɩtɩba nyɩŋkʋraha aŋaŋ Farasisi die dɩ wʋnna nandagaha die ba mɩŋŋɩ sɩba banɩŋ ba wɩa Yisa die taaŋ nandagɩrɩ.
45 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus ouviram as parábolas que Jesus contou e sabiam que ele estava falando a respeito deles.
46 Die ba yaala ba yigi wo, ama die ba chɩga kpɩkpaakʋ ŋmaamɩŋ dama vuosi die yi yada a baarɩ dɩ Yisa yiwo Ŋmɩŋ naazʋa.
46 Por isso queriam prendê-lo, mas tinham medo da multidão porque o povo achava que Jesus era profeta .
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.