Lucas 15
Ŋmiŋ Nuahaalɩŋ Gbanɩŋ Kɔmɩŋ (KMA) vs BKJ
1 Die saŋŋa kaanɩ lampotuosiriŋ pam aŋaŋ tʋntʋmbɩatɩ tieliŋ die dɩ keŋ Yisa jigiŋ dɩ ba wʋŋ ʋ wʋbalɩka ha.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Ama Farasisi aŋaŋ mɩraha dɩdagɩrɩba dɩ piili a vʋʋna wɩa dɩ, “Daa wa gie tuose tʋntʋmbɩatɩ tieliŋ ta die aŋaŋ ba.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Naa chɩaŋ ma Yisa die dɩ taaŋ ba nandagɩrɩ gie dɩ,
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 “Dɩɩ yi nɩ wʋnyɩ dɩ yaa yiise kɔbɩga ta a kaanɩ dɩ bɩa, bɩa ʋ baa ʋ yi? Sie ʋ vaa yiise baŋɩsɩ-wayɩ aŋaŋ awayɩ wa dɩ dinene jigidieke wo, ta ga a yaalɩ jabalɩŋka dɩ bana wa a ga tʋgɩ saŋŋa dieke ʋ baaŋ nan ye ke.
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Dɩɩ yi ʋ keŋ ye ke ʋ sʋŋ ŋaaŋ fɩalɩ mɩŋ, ta nagɩ ka viigi,
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 ta chii ke a kuli tigiŋ. Saŋka mi ʋ nan wa ʋ zʋalɩŋ aŋaŋ ʋ jʋjʋrɩtamba a lagɩsɩ a balɩ yɩ ba dɩ ‘Nɩ yallɩma sʋgɩfɩalɩŋ, dama n ye wo n yii dieke dɩ bana wa.’ ”
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Die wɩa Yisa dɩ bɩ bala ba dɩ “Tʋntʋmbɩatɩ vuobalɩmɩŋ dɩ chɩgɩ nyɩŋ ʋ tʋntʋmbɩatɩ ma, sʋgɩfɩalɩŋ nan dɩ beri arɩzanna ma ʋ wɩa a tɩaŋ ka bala ka sɩmma die vuovɩɩna baŋɩsɩ-wayɩ aŋaŋ awayɩ dieke dɩ yilinene dɩ dɩ ka mʋ dɩ ba chɩgɩ nyɩŋ ba tʋmbɩatɩ ma.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 “Yaa dɩ yi hɔgʋ dɩ yaa ligiribie baŋ, ta a kaanɩ dɩ bɩa, lalɩa ʋ baa ʋ yi? Sie ʋ chɔgɩsɩ popoli ta mɩŋŋɩ saarɩ ʋ juoku ta mɩŋŋɩ daansɩ jigiŋ mana a ga tʋgɩ saŋŋa dieke ʋ baaŋ nan ye ke.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Ʋ keŋ a ye ke ʋ ŋaaŋ wa wa ʋ zʋalɩŋ aŋaŋ ʋ jʋjʋrɩtamba a lagɩsɩ a balɩ a yɩ ba dɩ, ‘Nɩ yallɩma sʋgɩfɩalɩŋ, dama n ye wo n ligiribiŋ dieke dɩ bana wa.’
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Die wɩa Yisa die dɩ bɩ balɩ ba, dɩɩ yi tʋntʋmbɩatɩ tieliŋ wʋnyɩ dɩ chɩgɩ nyɩŋ ʋ tʋntʋmbɩatɩ ma, Ŋmɩŋ malakasisi nan dɩ yaa sʋgɩfɩalɩŋ pam ʋ wɩa.”
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Womi Yisa die dɩ bɩ balɩ dɩ, “Daa wʋnyɩ die yalla dembibisi bale,
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 ta bʋabike chaaŋ die dɩ balɩ a yɩ ʋ chɔɔŋ wa dɩ, ‘N chʋa, n yaala fʋ nagɩ n balla n daansɩ dii faarɩ dieke a yɩ mɩŋ.’ Saŋka mi ʋ chɔɔŋ wa die dɩ puo faarɩ ka a yɩ ba bale wo.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Die dɩ ka yʋasɩya bʋabike die dɩ nagɩ ʋ nyinti mana a daa, ta nagɩ ligirehe a dɩa, a ga tɩgɩ saasaa. Mi die ʋ ga dii ligirehe yɔrɩ yɔrɩ a kpatɩ.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Die ʋ dine jaaŋ mana a kpatɩ wa, die kɔŋkpeŋkpɩɩŋ die dɩ nan tɩŋgbaŋka mana ma, die dɩ paalɩ a wʋŋ wa.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Die wɩa die ʋ ga bie daa wʋnyɩ tigiŋ tɩŋgbaŋka ma, daa wa die dɩ yaa wa ga ʋ kʋaŋ ma dɩ ʋ daansɩma ʋ perukusi.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Die ʋ tɩŋ yaala ʋ dii perukusisi nyindiikehe a chagɩ ama vuoŋ die ka yɩ wa jaaŋ.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Ka kʋaŋ chaaŋ die ʋ keŋ mɩŋŋɩ a yili, ‘N chʋa tʋntʋntɩba mana yese nyindiike a die ta tɩala, ta giena maŋ baa n kpi aŋaŋ kɔŋ.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Dɩ sɩna die wo, n nan hagɩ a ga n chʋa jigiŋ a balɩ wa dɩ, N chʋa, n yi bɩaŋ ta chʋʋsɩ Ŋmɩŋ aŋaŋ fʋ jigiŋ.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 N ka bɩ mʋ fʋ wa mɩŋ fʋ bʋa; daansɩma mɩŋ sɩba fʋ tʋntʋntɩba kaanɩ.’
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Die wɩa die ʋ hagɩ a ga ʋ chɔɔŋ wa jigiŋ.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Die bʋa wa dɩ baarɩ dɩ, ‘N chʋa, n yi bɩaŋ Ŋmɩŋ aŋaŋ fʋ jigiŋ. N ka bɩ mʋ dɩ fʋ wa mɩŋ fʋ bʋa.’
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Ama ʋ chɔɔŋ wa die dɩ wa ʋ tʋntʋntɩba a balɩ ba dɩ, ‘Nɩ yi lagɩ lagɩ a nagɩ jayeekivɩɩka a keŋ yeegi wo, ta nagɩ nuupiriŋ a keŋ yi ʋ nuuŋ me, ta nagɩ nɩɩra a suu wo;
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 ta ga nagɩ narapɔlɩ dieke dɩ narɩna a keŋ kʋʋ aŋ tɩ dii dʋʋga.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Dama die n yile dɩ n bʋa wa gie kpiye mɩŋ, ama ta ʋ bie ʋ mɩsɩ ma, ta bɩ yile dɩ ʋ baya mɩŋ, ama ʋ yiŋŋi keŋ mɩŋ.’ Die wɩa die ba piili a die dʋʋgaka aŋaŋ sʋgɩfɩalɩŋ.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 “Ama saŋka mi, die ʋ bʋa jakʋʋrɩ die ye bie wo kʋakʋ ma. Die ʋ kienene tigiri a keŋ gbigi tigiri, die ʋ wʋŋ yɩlaha aŋaŋ siele he.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Die wɩa die ʋ wa tʋntʋntɩba wʋnyɩ a pɩasɩ wa wudieke dɩ yinene tigiri me.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Die ʋ yiŋŋi balɩ wa dɩ, ‘Fʋ nɩmbʋa wa yiŋŋi keŋ mɩŋ, fʋ chʋa wa dɩ kʋʋ narapɔlɩ dieke dɩ narɩna, dama ʋ yiŋŋi keŋ mɩŋ aŋaŋ alaafɩa.’
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Die bʋa jakʋʋrɩ die dɩ jɩɩ sɩnyɩɩrɩŋ, ta zeti dɩ ʋ kaaŋ juu gbaakʋ sʋŋ; die wɩa die ʋ chɔɔŋ dɩ keŋ nyɩŋ a jʋʋsɩ wa dɩ ʋ keŋ juu,
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 ama die ʋ yiŋŋi balɩ ʋ chɔɔŋ wa dɩ, ‘Ye, bɩnaha gie mana n tʋma a yɩa fʋ mɩŋ sɩba yɔmʋ, ta saaga fʋ nʋaŋ, ama ka yi mɩŋ biibiŋ gbaŋ dɩ n kʋʋ a wa n zʋalɩŋ aŋ tɩ dii ta yallɩma sʋgɩfɩalɩŋ.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Fʋ bʋa wa gie nɩŋ die chʋʋsɩna fʋ nyinti mana hɔgʋba ma wa, dɩ keŋ tigiŋ fʋ kʋʋ narapɔlɩ narɩkɩŋ a yɩ wa.’
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Ʋ chɔɔŋ wa die dɩ yiŋŋi a balɩ wa dɩ, ‘N bʋa, saŋŋa mana fʋ bie wo n jigiŋ, ta jadieke mana n yalla die dɩ yi fʋ sɩɩtɩ.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Ama dɩ mʋ tɩ dime dʋʋga ta yallɩma sʋgɩfɩalɩŋ dama die tɩ yile dɩ fʋ nɩmbʋa wa gie kpiye mɩŋ, ama ta ʋ bie ʋ mɩsɩ ma, ta bɩ yile dɩ ʋ baya mɩŋ, ama lele tɩ ye wo mɩŋ.’ ”
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.