2 Coríntios 7

Ŋmiŋ Nuahaalɩŋ Gbanɩŋ Kɔmɩŋ (KMA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 N nɩmballɩ, tɩ yene nʋaha gie a nyɩŋ Ŋmɩŋ jigiŋ naa wɩa, nɩ vaa tɩ vʋarɩ tɩ gbaŋ a nyɩŋ jadieke nɩŋ mana dɩ nan bɩagɩ a yi tɩ nyɩŋgbanɩŋ aŋaŋ sʋgɩtɩ dɩgɩntɩ, ama ta chɩgɩma Ŋmɩŋ, ta yi sʋgɩyɩalɩntieliŋ aŋaŋ wusie.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Nɩ yuori nɩ sʋgɩtɩ a yɩ tɩ. Tɩ ye ka yi nɩ wʋnyɩ mana bɩaŋ, yaa a yi wɩɩŋ a chʋʋsɩ nɩ wʋnyɩ, yaa a nyɩrɩ vuoŋ.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 N ka bala naa dɩ n galɩŋ nɩ. Dama die n wɔŋ balɩ nɩ mɩŋ dɩ tɩ faasɩ cho nɩ pam. Dɩɩ yi tɩ kpi yaa tɩ bie tɩ mɩsɩ ma, tɩ nan dɩ beri aŋaŋ nɩ.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 N yaa wa tama pam nɩ ma, ta nɩga nyʋʋŋ nɩ wɩa. Nɩ kpaŋŋɩsɩ mɩŋ pam, ta tɩ wahala diile me mana ama n yaa wa sʋgɩfɩalɩŋ pam mɩŋ.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Die tɩ kenne a tʋgɩ Masedonia tɩŋgbaŋ ma wa, die tɩ ka bɩagɩ voosi. Die tɩ ye mugisiŋ pam a nyɩŋ lʋga mana; vuosi die waga aŋaŋ tɩ Ŋmɩŋ wɩaha gie wɩa; ta tɩ sʋgɩtɩ dɩ suuli aŋaŋ ŋmaamɩŋ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Ama Ŋmɩŋ vuodieke dɩ kpaŋŋɩsɩnana vuodiekemba sʋŋ dɩ chʋʋsɩna wa die vaa Tatusi dɩ keŋ tɩ jigiŋ a keŋ a kpaŋŋɩsɩ tɩ.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Daa ʋ keŋku nyɩɩna ma die kpaŋŋɩsɩna tɩ, ama die ʋ bɩna a balɩ tɩ nɩ kpaŋŋɩsɩna wa dene wo. Ta balɩ tɩ nɩ bɩna faasɩ yaala nɩ ye mɩŋ dene, dɩ nɩ faasɩ yaa wa sʋgɩchʋʋsɩŋ nɩ tʋmbɩatɩ wɩa, ta bɩ balɩ nɩ nine dɩ ŋmɩntɩ dene dɩ nɩ tuo n nʋarɩ, naa die vaa n sʋŋ dɩ faasɩ fɩalɩ.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Dɩɩ yi gbaŋ dieke die n maagɩna a yɩ nɩ wa dɩ yi nɩ yaa sʋgɩchʋʋsɩŋ, ama n sʋŋ ka chʋʋsɩya n maagɩna ka. Die n yaa sʋgɩchʋʋsɩŋ bɩta die n mɩŋŋɩna dɩ ka vaa nɩ sʋŋ dɩ chʋʋsɩŋ saŋŋa bɩta wa.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Ama lele n yaa wa sʋgɩfɩalɩŋ, daa n yine nɩ sʋŋ dɩ chʋʋsɩ wɩa, ama nɩ sʋgɩchʋʋsɩkʋ dɩ vana nɩ vaa nɩ tʋntʋmbɩatɩ wɩa. Ŋmɩŋ die vaa nɩ ye sʋgɩchʋʋsɩŋ nɩ tʋmbɩatɩ wɩa, die dɩ yine kanɩŋ gbaŋkʋ dɩ yaa nyʋarɩ a yɩ nɩ.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Dama dɩɩ yi Ŋmɩŋ dɩ yi vuoŋ dɩ yaa sʋgɩchʋʋsɩŋ ʋ tʋmbɩatɩ wɩa, kanɩŋ sʋgɩchʋʋsɩkʋ mi nan yi ʋ vaa ʋ tʋmbɩatɩ ta ye gbatɩtaanɩŋ, ta kaaŋ chʋʋsɩ ʋ sʋŋ bɩbra; ama tɩŋgbaŋka gie sʋgɩchʋʋsɩŋ nɩŋ yaa kuŋ kieŋ.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Ŋmɩŋ dɩ vana nɩ sʋŋ dɩ chʋʋsɩ wa, nɩ gbaŋ nɩ ye ka yɩna nɩ nyʋarɩ; nɩ baga bie Ŋmɩŋ wɩa ma, ta nɩ bɩ faasɩ yaala nɩ dagɩ dɩ nɩ wo bɩaŋ; ta nɩ sɩnyɩɩrɩŋ dɩ hagɩ aŋaŋ bɩaŋ, ta bɩ chɩga Ŋmɩŋ; nɩ bɩ yaala nɩ ye mɩŋ; nɩ yaala nɩ yi choti; nɩ wɔŋ yi lagɩ a datɩ vuodieke dɩ yine bɩabʋ tɩbɩŋ mɩŋ. Nɩ yine naa wa wɩa, ka seŋ dagɩ dɩ nɩ wo bɩaŋ wɩɩrɩ ma.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Die wɩa, daa vuodieke dɩ yine bɩabʋ wɩa die maŋ maagɩ gbaŋkʋ mi yaa vuodieke ʋ yine bɩabʋ. Ama die n maagɩ ka mɩŋ dɩ nɩ sɩba Ŋmɩŋ jigiŋ nɩ baga die dɩ bemme tɩ ma dene.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Lele nɩŋ tɩ sʋgɩchʋʋsɩŋ kpatɩya mɩŋ.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Die n wɔŋ bɩrɩ nɩ mɩŋ a yɩ wa ta nɩ ka vaa maŋ dii viivi. Die tɩ ŋaana bala nɩ wudieke wo yiwo wusie. Die gbaŋ gbaŋ wudieke tɩ bala a yɩ Tatusi yaa gamma nɩ ma wa dɩ keŋ yi wusie.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Die wɩa ʋ keŋ tɩɩnsɩ nɩ tuone wo chaantɩ dene aŋaŋ jɩlɩma, ta tuo wudieke ʋ bala nɩ wa aŋaŋ jɩlɩma dene ʋ ŋaaŋ faasɩ cho nɩ mɩŋ.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 N yaa wa sʋgɩfɩalɩŋ pam dɩ n nan bɩagɩ nagɩ n tama a yi nɩ ma.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.