2 Coríntios 7
Ŋmiŋ Nuahaalɩŋ Gbanɩŋ Kɔmɩŋ (KMA) vs NAA
1 N nɩmballɩ, tɩ yene nʋaha gie a nyɩŋ Ŋmɩŋ jigiŋ naa wɩa, nɩ vaa tɩ vʋarɩ tɩ gbaŋ a nyɩŋ jadieke nɩŋ mana dɩ nan bɩagɩ a yi tɩ nyɩŋgbanɩŋ aŋaŋ sʋgɩtɩ dɩgɩntɩ, ama ta chɩgɩma Ŋmɩŋ, ta yi sʋgɩyɩalɩntieliŋ aŋaŋ wusie.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Nɩ yuori nɩ sʋgɩtɩ a yɩ tɩ. Tɩ ye ka yi nɩ wʋnyɩ mana bɩaŋ, yaa a yi wɩɩŋ a chʋʋsɩ nɩ wʋnyɩ, yaa a nyɩrɩ vuoŋ.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 N ka bala naa dɩ n galɩŋ nɩ. Dama die n wɔŋ balɩ nɩ mɩŋ dɩ tɩ faasɩ cho nɩ pam. Dɩɩ yi tɩ kpi yaa tɩ bie tɩ mɩsɩ ma, tɩ nan dɩ beri aŋaŋ nɩ.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 N yaa wa tama pam nɩ ma, ta nɩga nyʋʋŋ nɩ wɩa. Nɩ kpaŋŋɩsɩ mɩŋ pam, ta tɩ wahala diile me mana ama n yaa wa sʋgɩfɩalɩŋ pam mɩŋ.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Die tɩ kenne a tʋgɩ Masedonia tɩŋgbaŋ ma wa, die tɩ ka bɩagɩ voosi. Die tɩ ye mugisiŋ pam a nyɩŋ lʋga mana; vuosi die waga aŋaŋ tɩ Ŋmɩŋ wɩaha gie wɩa; ta tɩ sʋgɩtɩ dɩ suuli aŋaŋ ŋmaamɩŋ.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Ama Ŋmɩŋ vuodieke dɩ kpaŋŋɩsɩnana vuodiekemba sʋŋ dɩ chʋʋsɩna wa die vaa Tatusi dɩ keŋ tɩ jigiŋ a keŋ a kpaŋŋɩsɩ tɩ.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Daa ʋ keŋku nyɩɩna ma die kpaŋŋɩsɩna tɩ, ama die ʋ bɩna a balɩ tɩ nɩ kpaŋŋɩsɩna wa dene wo. Ta balɩ tɩ nɩ bɩna faasɩ yaala nɩ ye mɩŋ dene, dɩ nɩ faasɩ yaa wa sʋgɩchʋʋsɩŋ nɩ tʋmbɩatɩ wɩa, ta bɩ balɩ nɩ nine dɩ ŋmɩntɩ dene dɩ nɩ tuo n nʋarɩ, naa die vaa n sʋŋ dɩ faasɩ fɩalɩ.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Dɩɩ yi gbaŋ dieke die n maagɩna a yɩ nɩ wa dɩ yi nɩ yaa sʋgɩchʋʋsɩŋ, ama n sʋŋ ka chʋʋsɩya n maagɩna ka. Die n yaa sʋgɩchʋʋsɩŋ bɩta die n mɩŋŋɩna dɩ ka vaa nɩ sʋŋ dɩ chʋʋsɩŋ saŋŋa bɩta wa.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Ama lele n yaa wa sʋgɩfɩalɩŋ, daa n yine nɩ sʋŋ dɩ chʋʋsɩ wɩa, ama nɩ sʋgɩchʋʋsɩkʋ dɩ vana nɩ vaa nɩ tʋntʋmbɩatɩ wɩa. Ŋmɩŋ die vaa nɩ ye sʋgɩchʋʋsɩŋ nɩ tʋmbɩatɩ wɩa, die dɩ yine kanɩŋ gbaŋkʋ dɩ yaa nyʋarɩ a yɩ nɩ.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Dama dɩɩ yi Ŋmɩŋ dɩ yi vuoŋ dɩ yaa sʋgɩchʋʋsɩŋ ʋ tʋmbɩatɩ wɩa, kanɩŋ sʋgɩchʋʋsɩkʋ mi nan yi ʋ vaa ʋ tʋmbɩatɩ ta ye gbatɩtaanɩŋ, ta kaaŋ chʋʋsɩ ʋ sʋŋ bɩbra; ama tɩŋgbaŋka gie sʋgɩchʋʋsɩŋ nɩŋ yaa kuŋ kieŋ.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Ŋmɩŋ dɩ vana nɩ sʋŋ dɩ chʋʋsɩ wa, nɩ gbaŋ nɩ ye ka yɩna nɩ nyʋarɩ; nɩ baga bie Ŋmɩŋ wɩa ma, ta nɩ bɩ faasɩ yaala nɩ dagɩ dɩ nɩ wo bɩaŋ; ta nɩ sɩnyɩɩrɩŋ dɩ hagɩ aŋaŋ bɩaŋ, ta bɩ chɩga Ŋmɩŋ; nɩ bɩ yaala nɩ ye mɩŋ; nɩ yaala nɩ yi choti; nɩ wɔŋ yi lagɩ a datɩ vuodieke dɩ yine bɩabʋ tɩbɩŋ mɩŋ. Nɩ yine naa wa wɩa, ka seŋ dagɩ dɩ nɩ wo bɩaŋ wɩɩrɩ ma.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Die wɩa, daa vuodieke dɩ yine bɩabʋ wɩa die maŋ maagɩ gbaŋkʋ mi yaa vuodieke ʋ yine bɩabʋ. Ama die n maagɩ ka mɩŋ dɩ nɩ sɩba Ŋmɩŋ jigiŋ nɩ baga die dɩ bemme tɩ ma dene.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Lele nɩŋ tɩ sʋgɩchʋʋsɩŋ kpatɩya mɩŋ.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Die n wɔŋ bɩrɩ nɩ mɩŋ a yɩ wa ta nɩ ka vaa maŋ dii viivi. Die tɩ ŋaana bala nɩ wudieke wo yiwo wusie. Die gbaŋ gbaŋ wudieke tɩ bala a yɩ Tatusi yaa gamma nɩ ma wa dɩ keŋ yi wusie.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Die wɩa ʋ keŋ tɩɩnsɩ nɩ tuone wo chaantɩ dene aŋaŋ jɩlɩma, ta tuo wudieke ʋ bala nɩ wa aŋaŋ jɩlɩma dene ʋ ŋaaŋ faasɩ cho nɩ mɩŋ.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 N yaa wa sʋgɩfɩalɩŋ pam dɩ n nan bɩagɩ nagɩ n tama a yi nɩ ma.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.