Tiago 3
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARA
1 Bathudud nadǝlomian, gamit isob̃ur samtegǝm vi hai p̃usan. Mǝtevis ŋai. Husur mǝtolǝboii ke dereh aGot tebunus kitev nǝsaan len nǝmauran mai nap̃usanan sinamit namttovi hai p̃usan, sǝhor nǝvanuan tile gail.
1 Meus irmãos, não vos torneis, muitos de vós, mestres, sabendo que havemos de receber maior juízo.
2 Len naṽide tosob̃ur gadit p̃isi datusab van. Avan ideh asike b̃isor b̃isa len nasoran san, gai evi nǝvanuan tonor kavkav hum aGot tolǝŋoni, elǝboi b̃iwol hǝn gai gabag kavkav.
2 Porque todos tropeçamos em muitas coisas. Se alguém não tropeça no falar, é perfeito varão, capaz de refrear também todo o corpo.
3 Nǝboŋ datb̃eriŋ natuhmetǝlai len nabuŋon nahos hǝn b̃igol nǝsa datb̃elǝŋoni, datolǝboi datb̃iwol hǝn niben kavkav.
3 Ora, se pomos freio na boca dos cavalos, para nos obedecerem, também lhes dirigimos o corpo inteiro.
4 Mitinau nab̃iltiwag wol. Ahai wolwol elǝboi b̃iwol hǝn nǝwag enan hǝn natuhṽos wolwol ŋai, ale dereh tevi lan naut ahai wolwol tolǝŋoni, naut kǝmas nǝlan todaŋ.
4 Observai, igualmente, os navios que, sendo tão grandes e batidos de rijos ventos, por um pequeníssimo leme são dirigidos para onde queira o impulso do timoneiro.
5 Len naṽide tomaienan namean nǝvanuan evi natuhtit ŋai be ikel na-sor-patpat-gai-mǝhat-an totibau.
5 Assim, também a língua, pequeno órgão, se gaba de grandes coisas. Vede como uma fagulha põe em brasas tão grande selva!
6 Namean nǝvanuan tosor ehum nǝhab enan. Len niben nǝvanuan, namean evi nǝkadhut naṽide hǝn nǝmauran tiltile p̃isi lotosa. Emǝdas nǝvanuan kavkav. ASetan etuŋ namean nǝvanuan hǝn nǝhab nǝmatan ale namean nǝvanuan epǝŋas p̃is nap̃isal hǝn nǝmauran san kavkav.
6 Ora, a língua é fogo; é mundo de iniquidade; a língua está situada entre os membros de nosso corpo, e contamina o corpo inteiro, e não só põe em chamas toda a carreira da existência humana, como também é posta ela mesma em chamas pelo inferno.
7 Nǝvanuan elǝboi b̃igol narivatǝvat mai nǝman mai natit tokǝlah mai natit tomaur len tas lototiltile lǝb̃ehusur nǝsa tolǝŋoni.
7 Pois toda espécie de feras, de aves, de répteis e de seres marinhos se doma e tem sido domada pelo gênero humano;
8 Be sǝkad avan ideh tolǝboi b̃igol namean b̃ehusur nǝsa tolǝŋoni. Evi natit nǝsaan sua, na-wol-hǝni-an tob̃uer lan. Epul hǝn nabehi togol nǝmatan.
8 a língua, porém, nenhum dos homens é capaz de domar; é mal incontido, carregado de veneno mortífero.
9 Nameadato isal suh Nasub̃, aTǝmadato, ale nameadat enan ŋai esǝvar nǝvanuan gail, aGot togol lotosum̃an gai.
9 Com ela, bendizemos ao Senhor e Pai; também, com ela, amaldiçoamos os homens, feitos à semelhança de Deus.
10 Nǝ-sal-suhi-an mai nasǝvarian, gǝlar p̃isi arovivile len nabuŋon nǝvanuan. Bathudud sagw gail, datimasgol ke natenan satimaienan.
10 De uma só boca procede bênção e maldição. Meus irmãos, não é conveniente que estas coisas sejam assim.
11 Nabǝko tosua ŋai eṽuv hǝn nǝwai tohol mai nǝwai tokon a? Ao!
11 Acaso, pode a fonte jorrar do mesmo lugar o que é doce e o que é amargoso?
12 Bathudud sagw gail, nǝhai nafik iṽan hǝn naoliv a? Ao! Nǝhau nakrep iṽan hǝn nafik a? Ao! Ale nabǝko tokasǝkas edǝdas b̃eṽuv hǝn nǝwai tohol.
12 Acaso, meus irmãos, pode a figueira produzir azeitonas ou a videira, figos? Tampouco fonte de água salgada pode dar água doce.
13 Gamit ideh ikad namitisau hǝn nǝmauran tonor o nalǝboian a? B̃ikade, tip̃arp̃ar len naṽide san tovoi, ke, len namitisau san hǝn nǝmauran tonor, natit p̃is togole, igol gail len nǝlon tomǝdau, sǝnau gai.
13 Quem entre vós é sábio e inteligente? Mostre em mansidão de sabedoria, mediante condigno proceder, as suas obras.
14 Avil len nǝlomito mǝtb̃ikad nǝ-tab̃ulol-bulosi-an, mǝtb̃inau masuṽ hǝn gamit sǝb̃omito, samtisor patpat namitisau samit a mǝhat, samtelibliboŋ hǝn mǝtb̃isor mǝdas nakitinan.
14 Se, pelo contrário, tendes em vosso coração inveja amargurada e sentimento faccioso, nem vos glorieis disso, nem mintais contra a verdade.
15 Husur namitisau tomaienan sagǝm len aGot, be egǝm len navile a pan mai nǝvanuan lotosuh lan mai natǝmat gail.
15 Esta não é a sabedoria que desce lá do alto; antes, é terrena, animal e demoníaca.
16 Husur naut ideh nǝlon nǝvanuan topul hǝn nǝ-tab̃ulol-bulosi-an mai nǝvanuan lotonau masuṽ hǝn galit sǝb̃olito, naut enan ikad nǝtaṽtaṽoran mai naṽide hǝn nǝsaan tiltile p̃isi.
16 Pois, onde há inveja e sentimento faccioso, aí há confusão e toda espécie de coisas ruins.
17 Avil namitisau hǝn nǝmauran tonor togǝm len aGot iveveu buni, asike asike isa. Elǝmas bun natǝm̃at len nǝlon nǝvanuan, inau habat hǝn nǝvanuan tile, sǝhaihai be eutaut hǝn b̃esǝsǝloŋ hǝn nǝvanuan tile. Nǝlon itaŋis masuṽ hǝn nǝvanuan tile, ale len natit p̃isi togole iṽan hǝn naṽit tovoi. Igol ep̃itoṽ van hǝn nǝvanuan p̃isi, ale nǝsa tokele, igole, sagǝras avan ideh.
17 A sabedoria, porém, lá do alto é, primeiramente, pura; depois, pacífica, indulgente, tratável, plena de misericórdia e de bons frutos, imparcial, sem fingimento.
18 Alat nǝlolit tokad natǝm̃at, lotogol nab̃onan ke sǝkad nǝb̃alan am, ehum galit lumabul namisurhut totov, toṽan hǝn naṽite tovi nǝmauran tonor buni.
18 Ora, é em paz que se semeia o fruto da justiça, para os que promovem a paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.