Romanos 4
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NVT
1 Ginamit namttovi Ju, ivoi hǝn namtb̃inau aApraham tovi atǝmanamit ta sutuai. Datb̃isor husur nap̃isal hǝn nǝvanuan b̃egǝm b̃inor len nǝhon aGot, aApraham isab̃i ke imabe?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 AGot tǝsab̃ aApraham tanor len nǝhon husur natit aApraham togol gail, aApraham tǝkad natesua hǝn tasor patpat gai mǝhat lan. Be sǝmaienan. Avan ideh salǝboi b̃isor patpat gai mǝhat len nǝhon aGot.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Husur natosian siGot ike, “AApraham edǝlom na-kel-gati-an siGot, ale husur natenan aGot eriŋi ke tovi vanuan nanoran.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Nǝvanuan toum, nap̃urp̃uran san savi naviolan, be evi p̃urp̃uran hǝn nauman san.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Be datsǝmaienan mai aGot. AGot evi aGot toriŋi ke nǝvanuan nǝsaan lunor len nǝhon. AGot sariŋi ke galit lunor len nǝhon hum tovi nap̃urp̃uran hǝn nauman salito, be eriŋi ke lunor len nǝhon hum tovi naviolan husur nadǝlomian lotokade lan.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Mitinau aTevit tokǝmaienan, nǝboŋ tosor husur nahǝhaṽuran silat aGot toriŋi ke galit lotonor len nǝhon, naut kǝmas nauman salit gail. ATevit ike,
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 “Alat aGot torub̃at na-b̃ur-kotov-nalo-an salit gail dan galito,
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Evoi, lukab hǝni, lohǝhaṽur hǝni,
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Be nahǝhaṽuran enan, ipat m̃os alat lotokad na-tiv-dalusi-an ŋa? Ao! Ipat m̃os galito mai alat lǝsǝkade sal. Husur datuke, “AApraham edǝlom na-kel-gati-an siGot, ale husur natenan aGot eriŋi ke tovi vanuan nanoran.”
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Be natenan evisi ŋais? Evisi a m̃o len na-tiv-dalusi-an siApraham o a tahw lan? Imasil ke aGot eriŋi ke tovi nǝvanuan nanoran nǝboŋ sǝkad na-tiv-dalusi-an sal.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Na-tiv-dalusi-an aApraham tokade a tahw, evi nǝ-ta-gati-an togol top̃arp̃ar ke, aGot toriŋi ke, inor len nǝhon. Imaienan, imasil ke aApraham ikad navoivoian mai aGot bathut nadǝlomian tokade tia ale na-tiv-dalusi-an san egǝm a tahw. Imaienan aApraham evi atǝmalit p̃isi lotokad nadǝlomian be lǝsǝkad na-tiv-dalusi-an. AGot eriŋi ke lunor len nǝhon bathut nadǝlomian salito.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Ale alat lotokad na-tiv-dalusi-an, lǝb̃ikad nadǝlomian top̃itoṽ hum nadǝlomian aApraham atǝmadat tokade nǝboŋ sǝkad na-tiv-dalusi-an sal, aApraham evi atǝman alatenan am.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Sutuai aGot ikel gati ke tilav navile a pan mai aApraham mai nǝpasusan san gail. Nǝboŋ aGot tokel na-kel-gati-an enan, savi husur aApraham togol husur nalo, be husur, len nadǝlomian aApraham tokade lan, aGot eriŋi ke inor len nǝhon.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Husur na-kel-gati-an siGot tǝpat m̃os alat lotogol husur nalo ŋai, nadǝlomian asike tavi natideh, ale na-kel-gati-an enan san asike tǝsarpoh.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Be nalo igol nǝpanismen siGot egǝm hǝn alat lotob̃ur kotovi. Be nalo tab̃uer, na-b̃ur-kotov-nalo-an am tab̃uer.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Imaienan, len nadǝlomian ŋai aGot eriŋi ke gidat datunor len nǝhon, hǝn datb̃ikad na-viol-kǝmas-an san, hǝn nǝpasusan siApraham p̃isi lǝb̃ikad nǝsa aGot tokel gati. Ale datb̃ikad nadǝlomian len aGot sum̃an aApraham, dereh datikad nǝsa aGot tokel gati, naut kǝmas dattovi Ju dattokad nalo o datsǝmaienan. Husur aApraham evi tata sidat p̃isi dattokad nadǝlomian.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Hum aGot tokel maii len natosian san ke, “Nugol gaiug govi tata sinaluṽoh hǝn nǝvanuan naut tiltile gail.” Len nǝhon aGot, aApraham evi atǝmadato husur ikad nadǝlomian len aGot tolav nǝmauran mai alat lotomat, ikad nadǝlomian len aGot tokis nǝsa tob̃uer, ale natit evisi.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Naut kǝmas nǝ-lon-uri-an, len nǝ-vatvat-viri-an, aApraham ikad nadǝlomian hǝn b̃egǝm vi tata sinaluṽoh hǝn nǝvanuan naut tiltile gail, hum aGot tokel maii ke, “Nalilim̃eso gotorisi, nǝpasusan sam̃ dereh lisob̃ur maienan.”
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Ale nadǝlomian siApraham sateh naut kǝmas nǝdam̃ han pǝpadaŋ tovi 100; naut kǝmas tonau ke niben pǝpadaŋ hǝn tomat mai aSarah tobutoh.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Gai sariŋ gab̃ulan na-kel-gati-an siGot. Eriŋ nǝlon len aGot gol ke nadǝlomian san idaŋ am, ale isal suh nǝyalyalan siGot.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 AApraham inau lǝboii ke aGot elǝboi b̃igol natideh tokel gati.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Ale husur nadǝlomian san, aGot eriŋi ke tovi vanuan nanoran.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Natosian enan toke “aGot eriŋi ke tovi vanuan nanoran” sǝpat m̃os aApraham ŋai.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Natosian enan ipat m̃os gidato am. Ikel gati ke aGot togol aYesu, aMasta sidato, tole mǝhat dan nǝmatan, datb̃eriŋ nǝlodato lan, dereh teriŋi ke dattonor len nǝhon.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 AGot idam̃ hǝn nǝmatan siYesu sil nǝsaan sidato, ale igol aYesu ile mǝhat dan nǝmatan hǝn datb̃inor len nǝhon aGot.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.