Mateus 13
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARIB
1 Len nǝboŋ enan, aYesu evivile len naim, ebǝtah tarhǝwai Kalili.
1 No mesmo dia, tendo Jesus saído de casa, sentou-se à beira do mar;
2 Ale nab̃iltiluṽoh logǝm, b̃onb̃on garu lan, gol ke isah len nab̃ot hǝn b̃ebǝtah, ale naluṽoh loil husur nabitas.
2 e reuniram-se a ele grandes multidões, de modo que entrou num barco, e se sentou; e todo o povo estava em pé na praia.
3 Beti ikel natit tosob̃ur mai galito len nǝb̃ol p̃usan gail. Ike, “Ikad nǝvanuan tomabmabul namisurhut gail. Boŋ sua ia bubulan namisurhut nawit.
3 E falou-lhes muitas coisas por parábolas, dizendo: Eis que o semeador saiu a semear.
4 Nǝboŋ tobubulan gail van, namisurhuwit galevis lorus husur nap̃isal, ale nǝman namǝsav logǝm, luhan p̃is gail.
4 e quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho, e vieram as aves e comeram.
5 Galevis lorus len naut tobaŋ vat, nǝtan tokǝkereh lan, ale lutov tutut bathut nǝtan sǝsareh.
5 E outra parte caiu em lugares pedregosos, onde não havia muita terra: e logo nasceu, porque não tinha terra profunda;
6 Nǝboŋ namityal tovi mǝhat, nǝyal etun idaŋ gol nalut gail lomial husur sǝkad nǝharhǝt tovi pan, ale lumayoh.
6 mas, saindo o sol, queimou-se e, por não ter raiz, secou-se.
7 Galevis lorus len nǝhau tokad nasunite, ale nǝhau itov vi mǝhat, ruŋ gut bun nawit.
7 E outra caiu entre espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram.
8 Galevis lorus len nǝtan tokǝnoh ale nǝboŋ lotomatu, sua iṽan vǝkad 100, sua iṽan vǝkad 60, sual am iṽan vǝkad 30.
8 Mas outra caiu em boa terra, e dava fruto, um a cem, outro a sessenta e outro a trinta por um.
9 Nǝvanuan tokad nǝdariŋan, tesǝsǝloŋ!”
9 Quem tem ouvidos, ouça.
10 Beti ahai susur san gail logǝm hǝn aYesu, lousi ke, “Nǝboŋ gotosor mai galito, gub̃ol p̃usan m̃os nǝsa?”
10 E chegando-se a ele os discípulos, perguntaram-lhe: Por que lhes falas por parábolas?
11 Ale isor var galit ke, “Nugole husur aGot idam̃ hǝni ke mǝtb̃elǝboi nǝsa tosusuah len natohan pipihabǝlan aGot len nǝmav be aGot sǝdam̃ hǝni ke galit lǝb̃elǝboii.
11 Respondeu-lhes Jesus: Porque a vós é dado conhecer os mistérios do reino dos céus, mas a eles não lhes é dado;
12 Bathut avan ideh nǝlon tomab̃ur hǝn nǝsa notokele, dereh aGot tilav nalǝboian am maii hǝn b̃epul hǝni. Avil avan ideh tomǝtahun b̃elǝboi nǝsa notokele, dereh aGot tilav kuv nalǝboian tokade dani.
12 pois ao que tem, dar-se-lhe-á, e terá em abundância; mas ao que não tem, até aquilo que tem lhe será tirado.
13 Husur enan nusor mai galito len nǝb̃ol p̃usan, husur naut kǝmas lotokǝta, lǝsakǝta lǝboi nǝsa notogole, naut kǝmas lotosǝsǝloŋ, lǝsasǝsǝloŋ hǝn nǝsa notokele, lǝsalǝboii.
13 Por isso lhes falo por parábolas; porque eles, vendo, não vêem; e ouvindo, não ouvem nem entendem.
14 Ale nasoruan siGot aIsaiah tokel uri isarpoh len galito, ike:
14 E neles se cumpre a profecia de Isaías, que diz: Ouvindo, ouvireis, e de maneira alguma entendereis; e, vendo, vereis, e de maneira alguma percebereis.
15 Husur nǝkadun alategai egǝm ṽonṽon,
15 Porque o coração deste povo se endureceu, e com os ouvidos ouviram tardiamente, e fecharam os olhos, para que não vejam com os olhos, nem ouçam com os ouvidos, nem entendam com o coração, nem se convertam, e eu os cure.
16 Ale aYesu isor am ke, “Gamito, navoian siGot igol mǝtukab hǝn namǝtamito bathut ke lotokǝta, mǝtukab hǝn nǝdariŋamito bathut ke lotosǝsǝloŋ.
16 Mas bem-aventurados os vossos olhos, porque vêem, e os vossos ouvidos, porque ouvem.
17 Husur nukel nakitinan mai gamito ke, ahai kelkel ur mai nǝvanuan tonor lotosob̃ur lolǝŋon masuṽ ke lǝtaris nǝsa mǝttorisi, be lǝsarisi, lolǝŋon masuṽ ke lǝtasǝsǝloŋ hǝn nǝsa mǝttosǝsǝloŋ hǝni, be lǝsasǝsǝloŋ hǝni.
17 Pois, em verdade vos digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vedes, e não o viram; e ouvir o que ouvis, e não o ouviram.
18 “Imagenan, sǝsǝloŋ hǝn namilen nǝb̃ol hǝn nǝvanuan tobubulan namisurhuwit.
18 Ouvi, pois, vós a parábola do semeador.
19 Namisurhuwit torus len nap̃isal esum̃an nǝvanuan gail lotosǝsǝloŋ hǝn nasoruan hǝn natohan pipihabǝlan aGot be lǝsalǝboii, gai tosa vǝsa masuṽ tovi tǝmat egǝm, lav kuv namisurhut nasoruan enan dan nǝlolito.
19 A todo o que ouve a palavra do reino e não a entende, vem o Maligno e arrebata o que lhe foi semeado no coração; este é o que foi semeado à beira do caminho.
20 Namisurhuwit torus len naut tobaŋ vat esum̃an alat lotosǝsǝloŋ hǝn nasoruan, ale vǝha-sua ŋai lotǝgau gati len nakemkeman.
20 E o que foi semeado nos lugares pedregosos, este é o que ouve a palavra, e logo a recebe com alegria;
21 Avil lǝsǝkad nǝharhǝt tovi pan gol lǝsǝmaur sabǝlav. Be nǝboŋ todaŋ b̃ibari o avan ideh b̃emǝdas buni gol lǝb̃elǝŋon b̃isa, dereh limayoh tutut, luteh dan nadǝlomian len nasoruan.
21 mas não tem raiz em si mesmo, antes é de pouca duração; e sobrevindo a angústia e a perseguição por causa da palavra, logo se escandaliza.
22 Namisurhuwit torus len nǝhau tokad nasunite esum̃an alat lotosǝsǝloŋ hǝn nasoruan avil nǝ-nau-masuṽ-an hǝn nǝmauran ta damǝŋai mai nagǝrasian hǝn na-pul-hǝn-natite-an aroruŋ gut bun nasoruan gol sǝṽan.
22 E o que foi semeado entre os espinhos, este é o que ouve a palavra; mas os cuidados deste mundo e a sedução das riquezas sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
23 Avil namisurhuwit torus len nǝtan tokǝnoh esum̃an alat lotosǝsǝloŋ hǝn nasoruan, lotolǝboii, lotoṽan masuṽ. Sual iṽan vǝkad 100, sual iṽan vǝkad 60, sual am iṽan vǝkad 30.”
23 Mas o que foi semeado em boa terra, este é o que ouve a palavra, e a entende; e dá fruto, e um produz cem, outro sessenta, e outro trinta.
24 AYesu ikel nǝb̃ol p̃usan sual am mai galito, ike, “Natohan pipihabǝlan aGot len nǝmav imaiegai: Ikad avan sua tobubulan namisurhuwit tovoi len nǝmarireu san.
24 Propôs-lhes outra parábola, dizendo: O reino dos céus é semelhante ao homem que semeou boa semente no seu campo;
25 Be nǝboŋ topat len mariug, aenemi sua egǝm, ebubulan namisurhuliol tosa len nǝmarireu tokad nawit tia, ale ivan.
25 mas, enquanto os homens dormiam, veio o inimigo dele, semeou joio no meio do trigo, e retirou-se.
26 Nǝboŋ nawit totov, tub̃at b̃iṽan, naliol tosa am itov.
26 Quando, porém, a erva cresceu e começou a espigar, então apareceu também o joio.
27 Naslev gail simahean naim logǝm hǝni, luke, ‘Nasub̃, gaiug gobubulan namisurhuwit tovoi len nǝmarireu sam̃ be gagai epul hǝn naliol tosa! Imabe?’
27 Chegaram, pois, os servos do proprietário, e disseram-lhe: Senhor, não semeaste no teu campo boa semente? Donde, pois, vem o joio?
28 Ale ikel mai galit ke, ‘Aenemi sua igol nategai.’ Ŋa naslev gail lousi ke, ‘Guke namteput tuan naliol enan a?’
28 Respondeu-lhes: Algum inimigo é quem fez isso. E os servos lhe disseram: Queres, pois, que vamos arrancá-lo?
29 Ris toke, ‘Ao, nǝboŋ mǝtb̃eputi, dereh mǝteput mǝdas nawit am.
29 Ele, porém, disse: Não; para que, ao colher o joio, não arranqueis com ele também o trigo.
30 Riŋ gǝlar p̃isi aritov b̃onb̃on vǝbar nǝmatuan, ale len nǝboŋ hǝn nǝmatuan, dereh nikel mai nǝvanuan nǝmatuan ke lepǝpehun gǝlaru, baŋis tuan naliol tosa hǝn lǝb̃epǝŋasi, ale baŋis tuan nawit vi lan naim sagw notoriŋriŋ nǝhanian lan.’”
30 Deixai crescer ambos juntos até a ceifa; e, por ocasião da ceifa, direi aos ceifeiros: Ajuntai primeiro o joio, e atai-o em molhos para o queimar; o trigo, porém, recolhei-o no meu celeiro.
31 AYesu ib̃ol p̃usan tǝtas ike, “Natohan pipihabǝlan aGot len nǝmav imaiegai: Ikad namisurhumastat avan sua tomabule len nǝhol san.
31 Propôs-lhes outra parábola, dizendo: O reino dos céus é semelhante a um grão de mostarda que um homem tomou, e semeou no seu campo;
32 Ekǝkereh sǝhor namisurhuhanian tiltile gail, avil nǝboŋ totov, egǝm tibau sǝhor nǝhanian gail len nǝhol, ale egǝm vi hai, hǝn ke nǝman namǝsav logǝm um hǝn nǝhai ŋodŋod salit len nǝpashǝt gail.”
32 o qual é realmente a menor de todas as sementes; mas, depois de ter crescido, é a maior das hortaliças, e faz-se árvore, de sorte que vêm as aves do céu, e se aninham nos seus ramos.
33 AYesu ikel nǝb̃ol p̃usan. Ike, “Natohan pipihabǝlan aGot len nǝmav imaiegai: Mitinau nayis, apǝhaṽut sua tolavi. Eb̃undasi len nǝhad nǝflaua totor van vǝbar nǝflaua kavkav totob.”
33 Outra parábola lhes disse: O reino dos céus é semelhante ao fermento que uma mulher tomou e misturou com três medidas de farinha, até ficar tudo levedado.
34 AYesu ikel natgalen p̃isi mai naluṽoh gail len nǝb̃ol p̃usan. Nǝboŋ tosor mai galito, ikel nǝb̃ol p̃usan akis ŋai.
34 Todas estas coisas falou Jesus às multidões por parábolas, e sem parábolas nada lhes falava;
35 Igol tomaienan hǝn b̃igol nǝsa ahai kelkel ur tokele b̃isarpoh ke,
35 para que se cumprisse o que foi dito pelo profeta: Abrirei em parábolas a minha boca; publicarei coisas ocultas desde a fundação do mundo.
36 Beti aYesu eriŋ naluṽoh, evi lohoim. Ale ahai susur san gail logǝm hǝni, luke, “Kel mai ginamito bai, namilen nǝb̃ol hǝn naliol tosa len nǝmarireu.”
36 Então Jesus, deixando as multidões, entrou em casa. E chegaram-se a ele os seus discípulos, dizendo: Explica-nos a parábola do joio do campo.
37 Isor var galit ke, “Atenan tobubulan namisurhuwit tovoi evi aNatun Nǝvanuan,
37 E ele, respondendo, disse: O que semeia a boa semente é o Filho do homem;
38 ale nǝmarireu evi navile a pan. Namisurhuwit tovoi lovi alat lototoh pipihabǝlan aGot. Naliol tosa lovi alat sitenan tosa vǝsa masuṽ tovi tǝmat.
38 o campo é o mundo; a boa semente são os filhos do reino; o joio são os filhos do maligno;
39 Ale aenemi tobubulan namisurhuliol tosa, evi natǝmat. Nǝboŋ hǝn nǝmatuan evi nǝboŋ hǝn nanoŋan hǝn navile a pan, nagilen hǝn natit p̃isi, ale alat nǝmatuan lovi aŋel gail.
39 o inimigo que o semeou é o Diabo; a ceifa é o fim do mundo, e os celeiros são os anjos.
40 Sum̃an alat nǝmatuan lotobaŋis tuan naliol tosa hǝn nǝhab b̃ihani, dereh timagenan len nagilen hǝn natit p̃isi.
40 Pois assim como o joio é colhido e queimado no fogo, assim será no fim do mundo.
41 Dereh aNatun Nǝvanuan tesǝvat aŋel san gail hǝn lǝb̃epǝpehun galit p̃isi lotogol nǝvanuan b̃igol nǝsaan, mai alat lotogol nǝsaan, dan natohan pipihabǝlan.
41 Mandará o Filho do homem os seus anjos, e eles ajuntarão do seu reino todos os que servem de tropeço, e os que praticam a iniqüidade,
42 Dereh aŋel gail libar hǝn galito vi lan nǝhab topud vǝsa; len naut enan dereh litaŋ, likat b̃urb̃ur nariṽolito.
42 e lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá choro e ranger de dentes.
43 Beti alat lotonor dereh lesum̃an namityal tom̃ial habat len natohan pipihabǝlan aTǝmalito. Nǝvanuan tokad nǝdariŋan tesǝsǝloŋ!
43 Então os justos resplandecerão como o sol, no reino de seu Pai. Quem tem ouvidos, ouça.
44 “Natohan pipihabǝlan aGot len nǝmav imaiegai: Ikad nakontit sua tovoi buni, nǝvat han tosob̃ur, tosusuah len nǝmarireu sua. Ale avan sua isab̃i. Itavun tǝtas hǝni. Ale len nakemkeman san ivan, ep̃ur hǝn natit p̃isi tokade ale ia ṽur nǝmarireu enan hǝn b̃ikad natenan tovoi.
44 O reino dos céus é semelhante a um tesouro escondido no campo, que um homem, ao descobri-lo, esconde; então, movido de gozo, vai, vende tudo quanto tem, e compra aquele campo.
45 “Nukele am ke, natohan pipihabǝlan aGot len nǝmav imaiegai: Ikad avan sua toṽur natit gail, p̃ur hǝn gail, todoŋ nanesnes tovoi gail.
45 Outrossim, o reino dos céus é semelhante a um negociante que buscava boas pérolas;
46 Ale nǝboŋ tosab̃ nanesnes sua, nǝvat han totibau, ivan, p̃ur hǝn natit p̃isi tokade, ale ia ṽur nanesnes enan.
46 e encontrando uma pérola de grande valor, foi, vendeu tudo quanto tinha, e a comprou.
47 “Nukele am ke, natohan pipihabǝlan aGot len nǝmav imaiegai: Nǝvanuan galevis lubar hǝn nalevlev len nab̃iltiwai. Sǝdareh ikad namǝŋod totiltile tosob̃ur tovisivis lan.
47 Igualmente, o reino dos céus é semelhante a uma rede lançada ao mar, e que apanhou toda espécie de peixes.
48 Ale nǝboŋ topul, lolivi vahut, lobǝtah, losǝŋon tovoi gail len nǝhad sua ale lubar hǝn tosa gail vi tut.
48 E, quando cheia, puxaram-na para a praia; e, sentando-se, puseram os bons em cestos; os ruins, porém, lançaram fora.
49 Dereh timagenan len nǝboŋ hǝn nanoŋan hǝn navile a pan, nagilen hǝn natit p̃isi. Aŋel gail dereh lia pǝpehun alat lotosa vǝsa dan alat lotonor.
49 Assim será no fim do mundo: sairão os anjos, e separarão os maus dentre os justos,
50 Dereh libar hǝn alat lotosa vi lan nǝhab topud vǝsa vagol nametǝlai tovi wai; len naut enan dereh litaŋ, likat b̃urb̃ur nariṽolito.”
50 e lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá choro e ranger de dentes.
51 AYesu eus galit ke, “Mǝtolǝboi sǝhot natgalen p̃isi m̃au a?” Lusor vari ke, “Evoi, namtolǝboii.”
51 Entendestes todas estas coisas? Disseram-lhe eles: Entendemos.
52 Ŋa ikel mai galit ke, “Ahai p̃usan hǝn nalo siMoses togǝm vi ahai susur len natohan pipihabǝlan aGot len nǝmav, ahai p̃usan enan esum̃an amahean naim topul hǝn nakontit gail. Eriŋ natgalenan len naut sua hǝn lǝb̃esuh ei. Ale ilav nakontit toveveu mai nakontit tomatu dan naut enan.”
52 E disse-lhes: Por isso, todo escriba que se fez discípulo do reino dos céus é semelhante a um homem, proprietário, que tira do seu tesouro coisas novas e velhas.
53 Nǝboŋ aYesu tokel nǝb̃ol p̃usan galenan tonoŋ, eriŋ naut enan.
53 E Jesus, tendo concluído estas parábolas, se retirou dali.
54 Ale nǝboŋ tobar naut a Nasaret, naut totibau lan, ep̃usan len naim nab̃onb̃onan salito. Galit lup̃aŋ, luke, “Eee, namitisau hǝn nǝmauran tovoi egai, gai ilavi a be? Nǝdaŋan hǝn b̃igol namerikel gail, ilavi a be?
54 E, chegando à sua terra, ensinava o povo na sinagoga, de modo que este se maravilhava e dizia: Donde lhe vem esta sabedoria, e estes poderes milagrosos?
55 Be savi anatun ulum̃an sinǝvanuan na-um-im-an a? Anan, nahǝsan aMeri a? Aṽan aJemes, aJosef, aSimon mai aJutas a?
55 Não é este o filho do carpinteiro? e não se chama sua mãe Maria, e seus irmãos Tiago, José, Simão, e Judas?
56 Ale aṽavinen gail p̃isi lǝsatoh mai gidato a? B̃imaienan, ilav natgalen a be? Savi gai hǝn b̃imaienan!”
56 E não estão entre nós todas as suas irmãs? Donde lhe vem, pois, tudo isto?
57 Ale nǝlolit epǝŋasi, lomǝtahuni. Be aYesu ikel mai galit ke, “Ahai kelkel ur ideh, len naut p̃isi loputsani len nǝnauan salito, be len naut a im san mai len naim san, lunau ke tovi ut kǝmas.”
57 E escandalizavam-se dele. Jesus, porém, lhes disse: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra e na sua própria casa.
58 Ale aYesu sagol namerikel sasob̃ur len naut enan husur lupar dǝlomian lan.
58 E não fez ali muitos milagres, por causa da incredulidade deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.