Marcos 6
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARIB
1 AYesu eriŋ naut enan, evi Nasaret, naut a im san, ale ahai susur san gail lohusuri.
1 Saiu Jesus dali, e foi para a sua terra, e os seus discípulos o seguiam.
2 Len nǝSappat etub̃at hǝn nap̃usanan len naim nab̃onb̃onan ale isob̃ur lotosǝsǝloŋ lup̃aŋ luke, “Ategai ilav natgalenan tokele a be? Namitisau egai hǝn nǝmauran tonor gai tokade egǝm len naut a be? Igol mabe hǝn namerikel lotomaienan?
2 Ora, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ao ouvi-lo, se maravilhavam, dizendo: Donde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe é dada? e como se fazem tais milagres por suas mãos?
3 Be ategai inau ke tovi ase? Gai evi nǝvanuan na-um-im-an ŋai, anatun aMeri, aṽan aJemes, aJoses, aJutas mai aSimon. Aṽavinen gail lutoh gegai!” Ale len nǝlol sasa salito lomǝtahuni.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? e não estão aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se dele.
4 Ale aYesu ikel mai galit ke, “Ahai kelkel ur, nǝvanuan gail loputsani len nǝnauan salito len naut p̃isi, be len naut a im san, len amahean gail mai len nǝbathudud san, natsua, lǝsaputsani, lomǝtahuni.”
4 Então Jesus lhes dizia: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra, entre os seus parentes, e na sua própria casa.
5 Edǝdas b̃igol namerikel ideh len naut enan, be eriŋ navǝlan len nǝvanuan evis ŋai lotomǝsah ei ale lumaur.
5 E não podia fazer ali nenhum milagre, a não ser curar alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Ale ip̃aŋ husur nadǝlomian salit tob̃uer.
6 E admirou-se da incredulidade deles. Em seguida percorria as aldeias circunvizinhas, ensinando.
7 Ale ekis b̃onb̃on hǝn ahai susur san gail ale etub̃at sǝvat galit lorururu van. Ale ilav mai galito nǝdaŋan hǝn na-il-a-m̃o-an hǝn lǝb̃ehut nanunun nǝmargobut gail.
7 E chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e dava-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 Ale ikele hǝn galit ke, “Samtilav natideh len nǝvanan samito, samtilav nabǝta, samtitariv nǝhad sǝsǝŋon, samtilav nǝvat ideh len nǝhau tutuṽ samit gail. Mitipat nǝhai tǝbatehw ŋai.
8 ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, senão apenas um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro no cinto;
9 Mǝtevǝlas naributbut be samtitariv nahurabat gǝgel.”
9 mas que fossem calçados de sandálias, e que não vestissem duas túnicas.
10 Ale ikel mai galit ke, “Naim ideh mǝtb̃eb̃is lan, mititoh ei vǝbar mǝtb̃eriŋ naut enan.
10 Dizia-lhes mais: Onde quer que entrardes numa casa, ficai nela até sairdes daquele lugar.
11 Len naut ideh lǝsahǝhaṽur hǝn mǝtb̃itoh lan, lǝsasǝsǝloŋ hǝn gamito, mǝteriŋ naut enan, dardar hǝn nariemito hǝn nǝmasiav b̃imakuv dan gǝlaru. Natenan tevi hǝn b̃imasil hǝn galit ei ke aGot sahǝhaṽur hǝn galito.”
11 E se qualquer lugar não vos receber, nem os homens vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho conta eles.
12 Imaienan, luvan. Lukel uri ke nǝvanuan gail limaspair dan nǝsaan salito.
12 Então saíram e pregaram que todos se arrependessem;
13 Lohut natǝmat isob̃ur, ale lovǝhas nǝvanuan isob̃ur lotomǝsah hǝn naoil naoliv, ale lumaur.
13 e expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 AHerot Antipas, aKiŋ esǝsǝloŋ hǝn nakelean husur aYesu, bathut nǝvanuan gail p̃isi lolǝboi nahǝsan. Galevis luke “Atenan evi Jon Baptais tole mǝhat dan nǝmatan. Imagenan elǝboi b̃igol namerikel gail.”
14 E soube disso o rei Herodes {porque o nome de Jesus se tornara célebre}, e disse: João, o Batista, ressuscitou dos mortos; e por isso estes poderes milagrosos operam nele.
15 Galevis am luke, “Gai evi Elijah.” Galevis tile am luke, “Ahai kelkel ur bolai, esum̃an ahai kelkel ur gail ta sutuai.”
15 Mas outros diziam: É Elias. E ainda outros diziam: É profeta como um dos profetas.
16 Nǝboŋ aHerot tosǝsǝloŋ hǝn natgalenan, ike, “AJon, gai notota kotov nǝkadun, ile mǝhat dan nǝmatan! Imaur tǝlmam!”
16 Herodes, porém, ouvindo isso, dizia: É João, aquele a quem eu mandei degolar: ele ressuscitou.
17 Evi aHerot enan tokel mai nasoltia gail ke litah gat aJon, baŋisi, ale riŋi len naim bǝbaŋis. Igol tomaienan sil abareab siHerot, aHerotias. Alitenan evi asoan aFilip, be aHerot aṽan aFilip esǝhar kuvi ale ilah maii.
17 Porquanto o próprio Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe; porque ele se havia casado com ela.
18 AHerot eriŋ aJon len naim bǝbaŋis husur aJon ikel mai aHerot ke, “Len nalo, sanor hǝn gǝb̃esǝhar asoan aṽam̃.”
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito ter a mulher de teu irmão.
19 Ŋa aHerotias, nǝlon epǝŋas aJon, elǝŋon ke tigol timat be edǝdasi,
19 Por isso Herodias lhe guardava rancor e queria matá-lo, mas não podia;
20 husur aHerot emǝtahw len aJon, ike aJon titoh maienan ŋai. Elǝboii ke aJon tovi vanuan tonor, tovoi buni. Nǝboŋ aHerot tosǝsǝloŋ hǝn aJon, edidimair hǝni; be naut kǝmas natenan, elǝmas b̃esǝsǝloŋ hǝn aJon.
20 porque Herodes temia a João, sabendo que era varão justo e santo, e o guardava em segurança; e, ao ouvi-lo, ficava muito perplexo, contudo de boa mente o escutava.
21 Imaienan van van, be boŋ sua aHerotias isab̃ nap̃isal sua. Len nab̃iltiboŋ hǝn nǝpasian siHerot, aHerot igol nǝhanan m̃os nab̃iltivanuan gail lototah maii, nakomada gail mai nǝvanuan totibau gail len naut a Kalili. AHerotias ikab hǝn nǝboŋ enan husur elǝboi b̃igol aJon b̃imat.
21 Chegado, porém, um dia oportuno quando Herodes no seu aniversário natalício ofereceu um banquete aos grandes da sua corte, aos principais da Galiléia,
22 Nǝboŋ anatvavin aHerotias tob̃is ale tosav, aHerot mai alat lotohan maii ei lohǝhaṽur masuṽ hǝni. Ale aKiŋ ikel mai alitenan ke, “Us ginau hǝn natideh gotolǝŋoni ale dereh nilavi mai gaiug.”
22 entrou a filha da mesma Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos convivas. Então o rei disse à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Ale ita gat na-kel-gati-an sua len nahǝsan ke, “Natideh gǝb̃eusi hǝn ginau, dereh nilavi mai gaiug, naut kǝmas b̃evi nahudhut nǝtan notovi kiŋ lan.”
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja metade do meu reino.
24 Alitenan evivile, eus anan ke, “Neus nǝsa?” Anan ike, “Geus nǝkadun aJon Baptais.”
24 Tendo ela saído, perguntou a sua mãe: Que pedirei? Ela respondeu: A cabeça de João, o Batista.
25 Vǝha-sua ŋai natǝbarehreh esǝtab̃ul van hǝn aKiŋ, ike, “Nolǝŋon nǝkadun aJon Baptais. Nolǝŋoni len nasiloh sua. Nolǝŋoni gag ŋai!”
25 E tornando logo com pressa à presença do rei, pediu, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João, o Batista.
26 Nǝboŋ tokǝmaienan igol aKiŋ nǝlon isa, be husur tota gat na-kel-gati-an san len nahǝsan, ale husur tokele len nǝhon alat lotohan maii, inau ke naut kǝmas tomǝtahuni, timasgol nǝsa aliten tousi hǝni.
26 Ora, entristeceu-se muito o rei; todavia, por causa dos seus juramentos e por causa dos que estavam à mesa, não lha quis negar.
27 Ŋa vǝha-sua ŋai esǝvat nasoltia nǝ-tata-vanuan-an van hǝn naim bǝbaŋis hǝn b̃ita kotov nǝkadun aJon ale pati gǝmai. Ale nasoltia ivan, ita kotov nǝkadun aJon len naim bǝbaŋis.
27 O rei, pois, enviou logo um soldado da sua guarda com ordem de trazer a cabeça de João. Então ele foi e o degolou no cárcere,
28 Ipat nǝkadun aJon len nasiloh, lavi mai natǝbarehreh. Ale natǝbarehreh ilavi mai anan.
28 e trouxe a cabeça num prato e a deu à jovem, e a jovem a deu à sua mãe.
29 Nǝboŋ ahai susur siJon gail lotosǝsǝloŋ hǝni ke tomat, logǝm pat niben van, tavuni len nab̃ur nǝmatan.
29 Quando os seus discípulos ouviram isso, vieram, tomaram o seu corpo e o puseram num sepulcro.
30 Nǝboŋ ahai pispisul gail lototǝlmam len nǝyaran salito, lub̃on mai aYesu hǝn lǝb̃ikel maii hǝn natit p̃isi lotogole mai lotop̃usan hǝni.
30 Reuniram-se os apóstolos com Jesus e contaram-lhe tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Nǝvanuan isob̃ur logǝmai, isob̃ur luvan gol aYesu galito lǝsǝkad namityal ideh hǝn lǝb̃ihan. Imaienan aYesu ike, “Datevi tut ideh hǝn datb̃itoh sǝb̃odato ale ŋavŋav kǝkereh.”
31 Ao que ele lhes disse: Vinde vós, à parte, para um lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que vinham e iam, e não tinham tempo nem para comer.
32 Ŋa lusah len nab̃ot sǝb̃olito, loriŋ naut enan, lovi lan naut tob̃ǝb̃esw.
32 Retiraram-se, pois, no barco para um lugar deserto, à parte.
33 Wake isob̃ur loris lotovan ale lolǝboi naut lǝb̃evi lan. Ale nǝvanuan isob̃ur len navile gail lugam vi lan naut en tob̃ǝb̃esw ale lubari a m̃o.
33 Muitos, porém, os viram partir, e os reconheceram; e para lá correram a pé de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles.
34 Nǝboŋ aYesu galit lotobar naut enan, lotomariŋ dan nab̃ot, aYesu eris nab̃iltiluṽoh ale nǝlon itaŋis galito husur lohum nasipsip gail lotopar vanuan hǝn b̃ekǝtkǝta tǝban galito. Ale etub̃at ṽusan galit hǝn natit isob̃ur.
34 E Jesus, ao desembarcar, viu uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Namityal ipair tia ale ahai susur san gail logǝm hǝni luke, “Naut egai ipat a tut dan navile gail ale namityal ivan p̃isi tia.
35 Estando a hora já muito adiantada, aproximaram-se dele seus discípulos e disseram: O lugar é deserto, e a hora já está muito adiantada;
36 Sǝvat galit van, hǝn lǝb̃evi lan naim ṽisusua marireu mai navile gail lotodar vis naut egai, hǝn lǝb̃ep̃ur hanian halit hǝn lǝb̃ihani.”
36 despede-os, para que vão aos sítios e às aldeias, em redor, e comprem para si o que comer.
37 Ris tosor var galit ke, “Gamit m̃au mitilav nǝhanian mai galito!” Ale lukel maii ke, “Hǝn namtb̃eṽur nǝhanian hilategai nǝvat han dereh tevi hǝn nap̃urp̃uran hǝn nahǝbati tomǝlevtor. Namtodǝdasi!”
37 Ele, porém, lhes respondeu: Dai-lhes vós de comer. Então eles lhe perguntaram: Havemos de ir comprar duzentos denários de pão e dar-lhes de comer?
38 Ale aYesu eus galit ke, “Mǝtukad nabǝta evis? Mitia us kitevi.”
38 Ao que ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver. E, tendo-se informado, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Beti aYesu ikele hǝn galit ke letuan naluṽoh lebǝtah pǝpehw len naliol tokǝsan.
39 Então lhes ordenou que a todos fizessem reclinar-se, em grupos, sobre a relva verde.
40 Ale nǝvanuan lotovi 50 o lotovi 100 lobǝtah b̃onb̃on van vǝbar galit p̃isi lobǝtah.
40 E reclinaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 AYesu ilav nabǝta torim mai naieh toru, ekǝta vi lan nǝmav, ikel nasipaan hǝn gail ale eb̃ur nabǝta. Ilav gail mai ahai susur san gail hǝn lǝb̃epǝpehuni. Ale epǝpehun naieh eru enan am van hǝn nǝvanuan gail p̃isi.
41 E tomando os cinco pães e os dois peixes, e erguendo os olhos ao céu, os abençoou; partiu os pães e os entregava a seus discípulos para lhos servirem; também repartiu os dois peixes por todos.
42 Ale galit p̃isi luhan, luhanukub.
42 E todos comeram e se fartaram.
43 Naluṽoh lotohan tonoŋ, ahai susur losǝŋon nahudhubǝta mai nahudhuieh lotopat vagol nǝhad lotovi 12 lopul.
43 Em seguida, recolheram doze cestos cheios dos pedaços de pão e de peixe.
44 Len nǝboŋ enan alalum̃an lotohan lovi 5,000.
44 Ora, os que comeram os pães eram cinco mil homens.
45 Nǝboŋ nǝhanan tonoŋ, vǝha-sua ŋai aYesu igol ahai susur sǝb̃olit lusah len nab̃ot, il a m̃o, hǝn lǝb̃igam vi Petsaita, tarhǝb̃iltiwai Kalili. Ale aYesu esǝvat naluṽoh luvan.
45 Logo em seguida obrigou os seus discípulos a entrar no barco e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Tosudǝlam̃ galit tonoŋ, etǝṽehuh len naṽehuh hǝn b̃isor mai aGot.
46 E, tendo-a despedido, foi ao monte para orar.
47 Nǝboŋ naut togomgom, nab̃ot ipat rivuh len nab̃iltiwai, ale aYesu itoh sǝb̃on a ut.
47 Chegada a tardinha, estava o barco no meio do mar, e ele sozinho em terra.
48 Eris lotomab̃it hǝn nǝvarusan husur nab̃ot isoh b̃ur nǝlan. Len nadudulan som̃ilan naut sǝlan sal, aYesu egǝm hǝn galito, iyar len nǝp̃on nab̃iltiwai. Ike tiṽot tǝban galito,
48 E, vendo-os fatigados a remar, porque o vento lhes era contrário, pela quarta vigília da noite, foi ter com eles, andando sobre o mar; e queria passar-lhes adiante;
49 be nǝboŋ lotoris toyar len nǝp̃on nab̃iltiwai, lunau ke tovi nanunun sua. Lukai,
49 eles, porém, ao vê-lo andando sobre o mar, pensaram que era um fantasma e gritaram;
50 husur nǝboŋ lotorisi galit p̃isi lom̃inm̃inikot. Be vǝha-sua ŋai aYesu ikel mai galit ke, “Samtemǝtahw. Ginau bogai. Mitikad na-il-b̃uri-an.”
50 porque todos o viram e se assustaram; mas ele imediatamente falou com eles e disse-lhes: Tende ânimo; sou eu; não temais.
51 Ŋa isah len nab̃ot mai galito ale nǝlan evi pan, idar buni. Ahai susur gail lumaŋmaŋ vǝsa,
51 E subiu para junto deles no barco, e o vento cessou; e ficaram, no seu íntimo, grandemente pasmados;
52 husur lǝsalǝboi sal namilen namerikel aYesu togole husur nabǝta gail, bathut nǝkadulit iṽonṽon.
52 pois não tinham compreendido o milagre dos pães, antes o seu coração estava endurecido.
53 Nǝboŋ lotogam tukot len nab̃iltiwai, luvahut a Kennesaret ale lokir ei.
53 E, terminada a travessia, chegaram à terra em Genezaré, e ali atracaram.
54 Lumariŋ dan nab̃ot, vǝha-sua ŋai nǝvanuan gail len naut enan lokǝta lǝboii.
54 Logo que desembarcaram, o povo reconheceu a Jesus;
55 Lugam tutur len naut kavkav enan, ale naut lotosǝsǝloŋ hǝni ke aYesu totoh lan, lupat alat lotomǝsah van hǝni len namilelit gail.
55 e correndo eles por toda aquela região, começaram a levar nos leitos os que se achavam enfermos, para onde ouviam dizer que ele estava.
56 Len naut p̃isi aYesu tovi lan, len navile, len nab̃iltivile, len nǝmarireu, loriŋ alaten lotomǝsah lupat len naut nǝmaket. Loŋiri ke tidam̃ hǝn lǝb̃ibar nasum̃arhǝt nahurabat san. Ale galit p̃isi lotobari lumaur.
56 Onde quer, pois, que entrava, fosse nas aldeias, nas cidades ou nos campos, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos a orla do seu manto; e todos os que a tocavam ficavam curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.