Marcos 5

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Ale lubar nǝtarhǝt nab̃iltiwai enan, len naut a Kerasa.
1 Eles atravessaram o mar e foram para a região dos gerasenos.
2 Nǝboŋ lotobar naut enan, aYesu imariŋ dan nab̃ot. Vǝha-sua ŋai naulum̃an tokad nanunun tosa egǝm len nab̃urhuvat nǝmatan gail ei, ebubur mai aYesu.
2 Quando Jesus desembarcou, um homem com um espírito imundo veio dos sepulcros ao seu encontro.
3 Atenan itoh b̃urhuvat nǝmatan gail. Nǝvanuan gail lodǝdas lǝb̃ibaŋisi am hǝn natsen.
3 Esse homem vivia nos sepulcros, e ninguém conseguia prendê-lo, nem mesmo com correntes;
4 Lubaŋis narien gǝlaru mai navǝlan gǝlaru hǝn natsen vǝha-sob̃sob̃ur tia, be igol natsen tobaŋis navǝlan imarmarikot, mai natsen tobaŋis narien, ilab̃ub̃uri. Sǝkad avan ideh tokad nǝdaŋan hǝn b̃etǝgau gati.
4 pois muitas vezes lhe haviam sido acorrentados pés e mãos, mas ele arrebentara as correntes e quebrara os ferros de seus pés. Ninguém era suficientemente forte para dominá-lo.
5 Akis len nalennǝyal mai nalenmariug, iyar lab len nab̃urhuvat nǝmatan mai naṽehuh gail, ikai habat, tiv sisil niben gabag hǝn nǝvat.
5 Noite e dia ele andava gritando e cortando-se com pedras entre os sepulcros e nas colinas.
6 Nǝboŋ aYesu totoh a tut dani sal, atenan erisi, igam van hǝni, etǝŋedur bathurien.
6 Quando ele viu Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele,
7 — ausente —
7 e gritou em alta voz: "Que queres comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te por Deus que não me atormentes! "
8 — ausente —
8 Pois Jesus lhe tinha dito: "Saia deste homem, espírito imundo! "
9 Beti aYesu eusi ke, “Nahǝsam̃ ase?” Ale ike, “Nahǝsagw aLuṽoh husur namtusob̃ur.”
9 Então Jesus lhe perguntou: "Qual é o seu nome? " "Meu nome é Legião", respondeu ele, "porque somos muitos".
10 Ale loŋir vǝha-sob̃sob̃ur hǝni ke satehut galit vi lan naut a tut ideh.
10 E implorava a Jesus, com insistência, que não os mandasse sair daquela região.
11 Len nǝtarhǝṽehuh ei ikad nab̃iltivǝshǝbuai lotohan.
11 Uma grande manada de porcos estava pastando numa colina próxima.
12 Ale natǝmat galenan loŋir aYesu ke, “Sǝvat ginamit van hǝn navǝshǝbuai hǝn namtb̃eb̃is len gail.”
12 Os demônios imploraram a Jesus: "Manda-nos para os porcos, para que entremos neles".
13 Ŋa idam̃ hǝni. Ale natǝmat lumakuv dan naulum̃an, lob̃is len nabuai gail. Ale navǝshǝbuai lom̃ur, sarmar vi pan vi lan nab̃iltiwai. Ikad nabuai tovi 2,000 lotomun, lotomat len nab̃iltiwai.
13 Ele lhes deu permissão, e os espíritos imundos saíram e entraram nos porcos. A manada de cerca de dois mil porcos atirou-se precipício abaixo, em direção ao mar, e nele se afogou.
14 Alat lotokǝtkǝta tǝban navǝshǝbuai, lugam dan naut enan vi lan nab̃iltivile mai naut lotodar visi hǝn lǝb̃ikel ur nǝsa tovisi. Ale nǝvanuan gail lugam gǝm hǝn lǝb̃eris nǝsa tovisi ei.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram e contaram esses fatos na cidade e nos campos, e o povo foi ver o que havia acontecido.
15 Ale logǝm hǝn aYesu, loris atenan a m̃o tokad naluṽoh hǝn natǝmat ale lorisi ke esun nahurabat, ebǝtah, imaur tǝtas, nǝnauan san etǝlmam, imasil. Ŋa lomǝtahw.
15 Quando se aproximaram de Jesus, viram ali o homem que fora possesso da legião de demônios, assentado, vestido e em perfeito juízo; e ficaram com medo.
16 Beti alat lotoris nǝsa tovisi, lukel ur natit p̃isi tovisi mai galit lotomadhagǝmai. Lusor husur naulum̃an tokad natǝmat gail ale lusor husur nabuai gail.
16 Os que o tinham visto contaram ao povo o que acontecera ao endemoninhado, e falaram também sobre os porcos.
17 Imaienan, nǝvanuan gail len naut enan lotub̃at ŋir aYesu ke teriŋ naut salit gail.
17 Então o povo começou a suplicar a Jesus que saísse do território deles.
18 Nǝboŋ aYesu tosah len nab̃ot, naulum̃an a m̃o tokad natǝmat gail eŋir aYesu hǝn b̃itah maii.
18 Quando Jesus estava entrando no barco, o homem que estivera endemoninhado suplicava-lhe que o deixasse ir com ele.
19 Be aYesu sǝdam̃ hǝni, ike, “Givahim van hǝn nǝbathudud sam̃ ale kel mai galito hǝn natit p̃isi Nasub̃ togole m̃os gaiug mai nalolosaan tokade len gaiug.”
19 Jesus não o permitiu, mas disse: "Vá para casa, para a sua família e anuncie-lhes quanto o Senhor fez por você e como teve misericórdia de você".
20 Ale atenan ivan, len naut a Tekap̃olis, etub̃at kel ur natit p̃isi aYesu togole m̃osi. Galit p̃isi ei lumaŋmaŋ len natit tokele.
20 Então, aquele homem se foi e começou a anunciar em Decápolis quanto Jesus tinha feito por ele. Todos ficavam admirados.
21 Beti aYesu igam kotov nab̃iltiwai len nab̃ot tǝlmam vi lan nǝtarhǝte. Nǝboŋ tobar nǝtarhǝwai ei, nab̃iltiluṽoh logǝm b̃onb̃on dar visi.
21 Tendo Jesus voltado de barco para a outra margem, uma grande multidão se reuniu ao seu redor, enquanto ele estava à beira do mar.
22 Beti avan sua, nahǝsan aJairus toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan ei egǝm hǝn aYesu. Iteh bathurien.
22 Então chegou ali um dos dirigentes da sinagoga, chamado Jairo. Vendo Jesus, prostrou-se aos seus pés
23 Eŋir aYesu, ike, “Nasub̃, anatvavigw pǝpadaŋ hǝn b̃imat. Gegǝm vahim bai hǝn gǝb̃eriŋ navǝlam̃ lan hǝn b̃imaur, asike b̃imat.”
23 e lhe implorou insistentemente: "Minha filhinha está morrendo! Vem, por favor, e impõe as mãos sobre ela, para que seja curada e viva".
24 Ale aYesu ivan maii.
24 Jesus foi com ele. Uma grande multidão o seguia e o comprimia.
25 Ikad napǝhaṽut sual ei tomǝsah, nǝda han togam hǝn nasihau tovi 12 tia.
25 E estava ali certa mulher que havia doze anos vinha sofrendo de uma hemorragia.
26 Nǝvanuan nareran lusob̃ur lurer sob̃uer hǝni be lugol elǝŋon isa vǝsa ŋai. Ep̃ur hǝn natit p̃isi san hǝn b̃eṽur galito, be sǝmaur. Emǝsah habat am.
26 Ela padecera muito sob o cuidado de vários médicos e gastara tudo o que tinha, mas, em vez de melhorar, piorava.
27 — ausente —
27 Quando ouviu falar de Jesus, chegou-se por trás dele, no meio da multidão, e tocou em seu manto,
28 — ausente —
28 porque pensava: "Se eu tão-somente tocar em seu manto, ficarei curada".
29 Vǝha-sua ŋai nǝgaman hǝn nǝda esib, ale elǝboi len niben ke tomaur tǝlmam, namǝsahan san inoŋ.
29 Imediatamente cessou sua hemorragia e ela sentiu em seu corpo que estava livre do seu sofrimento.
30 Nǝboŋ alitenan tobar aYesu vǝha-sua ŋai elǝboi len gai gabag ke nǝdaŋan ivan dani. Ŋa ipair len naluṽoh ike, “Ase tobar nahurabat sagw?”
30 No mesmo instante, Jesus percebeu que dele havia saído poder, virou-se para a multidão e perguntou: "Quem tocou em meu manto? "
31 Ahai susur san gail lukel maii ke, “Gebunus naluṽoh lotorihit gaiug. Imabe gotous ke, ase tobar gaiug?”
31 Responderam os seus discípulos: "Vês a multidão aglomerada ao teu redor e ainda perguntas: ‘Quem tocou em mim? ’ "
32 Be aYesu ekǝtkǝta garu hǝn b̃isab̃ nǝvanuan tobari.
32 Mas Jesus continuou olhando ao seu redor para ver quem tinha feito aquilo.
33 Beti napǝhaṽut tolǝboi nǝsa tovisi hǝni, emǝtahw, ipab. Egǝm hǝni, iteh bathurien, ale ikel nakitinan kavkav maii.
33 Então a mulher, sabendo o que lhe tinha acontecido, aproximou-se, prostrou-se aos seus pés e, tremendo de medo, contou-lhe toda a verdade.
34 Ale aYesu ikel maii ke, “Litegai, nadǝlomian sam̃ igol ke gotomaur. Givan, len nǝlom̃ gikad natǝm̃at, na-lǝŋon-isa-an sam̃ inoŋ.”
34 Então ele lhe disse: "Filha, a sua fé a curou! Vá em paz e fique livre do seu sofrimento".
35 Nǝboŋ tosorsor sal, nǝvanuan galevis logǝm len naim siJairus toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan, lukel maii ke, “Anatvavim̃ imat tia. Sagemǝdas ahai p̃usan am.”
35 Enquanto Jesus ainda estava falando, chegaram algumas pessoas da casa de Jairo, o dirigente da sinagoga. "Sua filha morreu", disseram eles. "Não precisa mais incomodar o mestre! "
36 Be aYesu, tosǝsǝloŋ hǝn nǝsa lotokele, ikel mai aJairus ke, “Sagemǝtahw. Riŋ nǝlom̃ len ginau ŋai.”
36 Não fazendo caso do que eles disseram, Jesus disse ao dirigente da sinagoga: "Não tenha medo; tão-somente creia".
37 Beti aYesu sǝdam̃ hǝn avan ideh hǝn b̃ehusuri, be idam̃ hǝn aPita, aJemes mai aJon, aṽan aJemes ŋai.
37 E não deixou ninguém segui-lo, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Nǝboŋ lotobar naim sitenan toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan, aYesu eris nǝvanuan gail lotowal taṽtaṽor, lototaŋ, lotois habat.
38 Quando chegaram à casa do dirigente da sinagoga, Jesus viu um alvoroço, com gente chorando e se lamentando em alta voz.
39 Nǝboŋ tob̃is lohoim ikel mai galit ke, “Imabe mǝtolǝŋon isa, mǝtutaŋ maiegai? Natǝbarehreh enan sǝmat, ipatmari ŋai.”
39 Então entrou e lhes disse: "Por que todo este alvoroço e lamento? A criança não está morta, mas dorme".
40 Lusor vilesi, luman sili. Be esǝvat galit vivile ale esǝhar atǝman natǝbarehreh mai anan mai alat lototah maii, ale eb̃is len naut natǝbarehreh topat lan.
40 Mas todos começaram a rir de Jesus. Ele, porém, ordenou que eles saíssem, tomou consigo o pai e a mãe da criança e os discípulos que estavam com ele, e entrou onde se encontrava a criança.
41 Etǝgau navǝlan alitenan ale ikel maii len nasoruan san ke, “Talita koum!” namilen toke, “Tuhtǝbarehreh, nukel mai gaiug, gile mǝhat!”
41 Tomou-a pela mão e lhe disse: "Talita cumi! ", que significa: "Menina, eu lhe ordeno, levante-se! ".
42 Vǝha-sua ŋai natuhtǝbarehreh nǝdam̃ han tovi 12, ile mǝhat, iyaryar. Nǝboŋ lotoris natenan lumaŋmaŋ habat.
42 Imediatamente a menina, que tinha doze anos de idade, levantou-se e começou a andar. Isso os deixou atônitos.
43 Ale aYesu ikel idaŋ mai galit ei ke salikel nǝsa tovisi mai avan ideh. Beti ike, “Lav nǝhanian ideh hǝn b̃ihani.”
43 Ele deu ordens expressas para que não dissessem nada a ninguém e mandou que dessem a ela alguma coisa para comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.