Marcos 5

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Ale lubar nǝtarhǝt nab̃iltiwai enan, len naut a Kerasa.
1 E chegaram à outra margem do mar, à província dos gadarenos.
2 Nǝboŋ lotobar naut enan, aYesu imariŋ dan nab̃ot. Vǝha-sua ŋai naulum̃an tokad nanunun tosa egǝm len nab̃urhuvat nǝmatan gail ei, ebubur mai aYesu.
2 E, saindo ele do barco, lhe saiu logo ao seu encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Atenan itoh b̃urhuvat nǝmatan gail. Nǝvanuan gail lodǝdas lǝb̃ibaŋisi am hǝn natsen.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros, e nem ainda com cadeias o podia alguém prender.
4 Lubaŋis narien gǝlaru mai navǝlan gǝlaru hǝn natsen vǝha-sob̃sob̃ur tia, be igol natsen tobaŋis navǝlan imarmarikot, mai natsen tobaŋis narien, ilab̃ub̃uri. Sǝkad avan ideh tokad nǝdaŋan hǝn b̃etǝgau gati.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões, em migalhas, e ninguém o podia amansar.
5 Akis len nalennǝyal mai nalenmariug, iyar lab len nab̃urhuvat nǝmatan mai naṽehuh gail, ikai habat, tiv sisil niben gabag hǝn nǝvat.
5 E andava sempre, de dia e de noite, clamando pelos montes e pelos sepulcros e ferindo-se com pedras.
6 Nǝboŋ aYesu totoh a tut dani sal, atenan erisi, igam van hǝni, etǝŋedur bathurien.
6 E, quando viu Jesus ao longe, correu e adorou-o.
7 — ausente —
7 E, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 — ausente —
8 (Porque lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo. )
9 Beti aYesu eusi ke, “Nahǝsam̃ ase?” Ale ike, “Nahǝsagw aLuṽoh husur namtusob̃ur.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ale loŋir vǝha-sob̃sob̃ur hǝni ke satehut galit vi lan naut a tut ideh.
10 E rogava-lhe muito que os não enviasse para fora daquela província.
11 Len nǝtarhǝṽehuh ei ikad nab̃iltivǝshǝbuai lotohan.
11 E andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Ale natǝmat galenan loŋir aYesu ke, “Sǝvat ginamit van hǝn navǝshǝbuai hǝn namtb̃eb̃is len gail.”
12 E todos aqueles demônios lhe rogaram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Ŋa idam̃ hǝni. Ale natǝmat lumakuv dan naulum̃an, lob̃is len nabuai gail. Ale navǝshǝbuai lom̃ur, sarmar vi pan vi lan nab̃iltiwai. Ikad nabuai tovi 2,000 lotomun, lotomat len nab̃iltiwai.
13 E Jesus logo lho permitiu. E, saindo aqueles espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada se precipitou por um despenhadeiro no mar (eram quase dois mil) e afogou-se no mar.
14 Alat lotokǝtkǝta tǝban navǝshǝbuai, lugam dan naut enan vi lan nab̃iltivile mai naut lotodar visi hǝn lǝb̃ikel ur nǝsa tovisi. Ale nǝvanuan gail lugam gǝm hǝn lǝb̃eris nǝsa tovisi ei.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram e o anunciaram na cidade e nos campos; e saíram muitos a ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Ale logǝm hǝn aYesu, loris atenan a m̃o tokad naluṽoh hǝn natǝmat ale lorisi ke esun nahurabat, ebǝtah, imaur tǝtas, nǝnauan san etǝlmam, imasil. Ŋa lomǝtahw.
15 E foram ter com Jesus, e viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo, e temeram.
16 Beti alat lotoris nǝsa tovisi, lukel ur natit p̃isi tovisi mai galit lotomadhagǝmai. Lusor husur naulum̃an tokad natǝmat gail ale lusor husur nabuai gail.
16 E os que aquilo tinham visto contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Imaienan, nǝvanuan gail len naut enan lotub̃at ŋir aYesu ke teriŋ naut salit gail.
17 E começaram a rogar-lhe que saísse do seu território.
18 Nǝboŋ aYesu tosah len nab̃ot, naulum̃an a m̃o tokad natǝmat gail eŋir aYesu hǝn b̃itah maii.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Be aYesu sǝdam̃ hǝni, ike, “Givahim van hǝn nǝbathudud sam̃ ale kel mai galito hǝn natit p̃isi Nasub̃ togole m̃os gaiug mai nalolosaan tokade len gaiug.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes quão grandes
20 Ale atenan ivan, len naut a Tekap̃olis, etub̃at kel ur natit p̃isi aYesu togole m̃osi. Galit p̃isi ei lumaŋmaŋ len natit tokele.
20 E ele foi e começou a anunciar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos se maravilhavam.
21 Beti aYesu igam kotov nab̃iltiwai len nab̃ot tǝlmam vi lan nǝtarhǝte. Nǝboŋ tobar nǝtarhǝwai ei, nab̃iltiluṽoh logǝm b̃onb̃on dar visi.
21 E, passando Jesus outra vez num barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Beti avan sua, nahǝsan aJairus toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan ei egǝm hǝn aYesu. Iteh bathurien.
22 E eis que chegou um dos principais da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés
23 Eŋir aYesu, ike, “Nasub̃, anatvavigw pǝpadaŋ hǝn b̃imat. Gegǝm vahim bai hǝn gǝb̃eriŋ navǝlam̃ lan hǝn b̃imaur, asike b̃imat.”
23 e rogava-lhe muito, dizendo: Minha filha está moribunda; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Ale aYesu ivan maii.
24 E foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Ikad napǝhaṽut sual ei tomǝsah, nǝda han togam hǝn nasihau tovi 12 tia.
25 E certa mulher, que havia doze anos tinha um fluxo de sangue,
26 Nǝvanuan nareran lusob̃ur lurer sob̃uer hǝni be lugol elǝŋon isa vǝsa ŋai. Ep̃ur hǝn natit p̃isi san hǝn b̃eṽur galito, be sǝmaur. Emǝsah habat am.
26 e que havia padecido muito com muitos médicos, e despendido tudo quanto tinha, nada lhe aproveitando isso, antes indo a pior,
27 — ausente —
27 ouvindo falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou na sua vestimenta.
28 — ausente —
28 Porque dizia: Se tão somente tocar nas suas vestes, sararei.
29 Vǝha-sua ŋai nǝgaman hǝn nǝda esib, ale elǝboi len niben ke tomaur tǝlmam, namǝsahan san inoŋ.
29 E logo se lhe secou a fonte do seu sangue, e sentiu no seu corpo estar já curada daquele mal.
30 Nǝboŋ alitenan tobar aYesu vǝha-sua ŋai elǝboi len gai gabag ke nǝdaŋan ivan dani. Ŋa ipair len naluṽoh ike, “Ase tobar nahurabat sagw?”
30 E logo Jesus, conhecendo que a virtude de si mesmo saíra, voltou-se para a multidão e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Ahai susur san gail lukel maii ke, “Gebunus naluṽoh lotorihit gaiug. Imabe gotous ke, ase tobar gaiug?”
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Be aYesu ekǝtkǝta garu hǝn b̃isab̃ nǝvanuan tobari.
32 E ele olhava em redor, para ver a que isso fizera.
33 Beti napǝhaṽut tolǝboi nǝsa tovisi hǝni, emǝtahw, ipab. Egǝm hǝni, iteh bathurien, ale ikel nakitinan kavkav maii.
33 Então, a mulher, que sabia o que lhe tinha acontecido, temendo e tremendo, aproximou-se, e prostrou-se diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Ale aYesu ikel maii ke, “Litegai, nadǝlomian sam̃ igol ke gotomaur. Givan, len nǝlom̃ gikad natǝm̃at, na-lǝŋon-isa-an sam̃ inoŋ.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai em paz e sê curada deste teu mal.
35 Nǝboŋ tosorsor sal, nǝvanuan galevis logǝm len naim siJairus toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan, lukel maii ke, “Anatvavim̃ imat tia. Sagemǝdas ahai p̃usan am.”
35 Estando ele ainda falando, chegaram alguns do principal da sinagoga, a quem disseram: A tua filha está morta; para que enfadas mais o Mestre?
36 Be aYesu, tosǝsǝloŋ hǝn nǝsa lotokele, ikel mai aJairus ke, “Sagemǝtahw. Riŋ nǝlom̃ len ginau ŋai.”
36 E Jesus, tendo ouvido essas palavras, disse ao principal da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Beti aYesu sǝdam̃ hǝn avan ideh hǝn b̃ehusuri, be idam̃ hǝn aPita, aJemes mai aJon, aṽan aJemes ŋai.
37 E não permitiu que alguém o seguisse, a não ser Pedro, e Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Nǝboŋ lotobar naim sitenan toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan, aYesu eris nǝvanuan gail lotowal taṽtaṽor, lototaŋ, lotois habat.
38 E, tendo chegado à casa do principal da sinagoga, viu o alvoroço e os que choravam muito e pranteavam.
39 Nǝboŋ tob̃is lohoim ikel mai galit ke, “Imabe mǝtolǝŋon isa, mǝtutaŋ maiegai? Natǝbarehreh enan sǝmat, ipatmari ŋai.”
39 E, entrando, disse-lhes: Por que vos alvoroçais e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 Lusor vilesi, luman sili. Be esǝvat galit vivile ale esǝhar atǝman natǝbarehreh mai anan mai alat lototah maii, ale eb̃is len naut natǝbarehreh topat lan.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo-os feito sair, tomou consigo o pai e a mãe da menina e os que com ele estavam e entrou onde a menina estava deitada.
41 Etǝgau navǝlan alitenan ale ikel maii len nasoruan san ke, “Talita koum!” namilen toke, “Tuhtǝbarehreh, nukel mai gaiug, gile mǝhat!”
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talitá cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo: levanta-te.
42 Vǝha-sua ŋai natuhtǝbarehreh nǝdam̃ han tovi 12, ile mǝhat, iyaryar. Nǝboŋ lotoris natenan lumaŋmaŋ habat.
42 E logo a menina se levantou e andava, pois já tinha doze anos; e assombraram-se com grande espanto.
43 Ale aYesu ikel idaŋ mai galit ei ke salikel nǝsa tovisi mai avan ideh. Beti ike, “Lav nǝhanian ideh hǝn b̃ihani.”
43 E mandou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e disse que lhe dessem de comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.