Marcos 5

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Ale lubar nǝtarhǝt nab̃iltiwai enan, len naut a Kerasa.
1 Jesus e os discípulos chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Nǝboŋ lotobar naut enan, aYesu imariŋ dan nab̃ot. Vǝha-sua ŋai naulum̃an tokad nanunun tosa egǝm len nab̃urhuvat nǝmatan gail ei, ebubur mai aYesu.
2 Ao desembarcar, logo um homem possuído de espírito imundo veio dos túmulos ao encontro de Jesus.
3 Atenan itoh b̃urhuvat nǝmatan gail. Nǝvanuan gail lodǝdas lǝb̃ibaŋisi am hǝn natsen.
3 Esse homem vivia nos túmulos, e ninguém podia prendê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Lubaŋis narien gǝlaru mai navǝlan gǝlaru hǝn natsen vǝha-sob̃sob̃ur tia, be igol natsen tobaŋis navǝlan imarmarikot, mai natsen tobaŋis narien, ilab̃ub̃uri. Sǝkad avan ideh tokad nǝdaŋan hǝn b̃etǝgau gati.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com correntes e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e as correntes foram despedaçadas. E ninguém conseguia dominá-lo.
5 Akis len nalennǝyal mai nalenmariug, iyar lab len nab̃urhuvat nǝmatan mai naṽehuh gail, ikai habat, tiv sisil niben gabag hǝn nǝvat.
5 Andava sempre, de noite e de dia, gritando por entre os túmulos e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Nǝboŋ aYesu totoh a tut dani sal, atenan erisi, igam van hǝni, etǝŋedur bathurien.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e prostrou-se diante dele,
7 — ausente —
7 gritando em alta voz: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Por Deus, peço-lhe que não me atormente!
8 — ausente —
8 Ele disse isto, porque Jesus tinha dito a ele: “Espírito imundo, saia desse homem!”
9 Beti aYesu eusi ke, “Nahǝsam̃ ase?” Ale ike, “Nahǝsagw aLuṽoh husur namtusob̃ur.”
9 Então Jesus lhe perguntou: Ele respondeu: — Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ale loŋir vǝha-sob̃sob̃ur hǝni ke satehut galit vi lan naut a tut ideh.
10 E pediu-lhe com insistência que não os mandasse para fora do país.
11 Len nǝtarhǝṽehuh ei ikad nab̃iltivǝshǝbuai lotohan.
11 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali pelo monte.
12 Ale natǝmat galenan loŋir aYesu ke, “Sǝvat ginamit van hǝn navǝshǝbuai hǝn namtb̃eb̃is len gail.”
12 E os espíritos imundos pediram a Jesus: — Mande-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Ŋa idam̃ hǝni. Ale natǝmat lumakuv dan naulum̃an, lob̃is len nabuai gail. Ale navǝshǝbuai lom̃ur, sarmar vi pan vi lan nab̃iltiwai. Ikad nabuai tovi 2,000 lotomun, lotomat len nab̃iltiwai.
13 E Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos. E a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Alat lotokǝtkǝta tǝban navǝshǝbuai, lugam dan naut enan vi lan nab̃iltivile mai naut lotodar visi hǝn lǝb̃ikel ur nǝsa tovisi. Ale nǝvanuan gail lugam gǝm hǝn lǝb̃eris nǝsa tovisi ei.
14 Os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos. Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido.
15 Ale logǝm hǝn aYesu, loris atenan a m̃o tokad naluṽoh hǝn natǝmat ale lorisi ke esun nahurabat, ebǝtah, imaur tǝtas, nǝnauan san etǝlmam, imasil. Ŋa lomǝtahw.
15 Aproximando-se de Jesus, viram o endemoniado, o que antes estava dominado pela legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Beti alat lotoris nǝsa tovisi, lukel ur natit p̃isi tovisi mai galit lotomadhagǝmai. Lusor husur naulum̃an tokad natǝmat gail ale lusor husur nabuai gail.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que tinha acontecido ao endemoniado e também falaram a respeito dos porcos.
17 Imaienan, nǝvanuan gail len naut enan lotub̃at ŋir aYesu ke teriŋ naut salit gail.
17 E começaram a pedir com insistência que Jesus se retirasse da terra deles.
18 Nǝboŋ aYesu tosah len nab̃ot, naulum̃an a m̃o tokad natǝmat gail eŋir aYesu hǝn b̃itah maii.
18 Quando Jesus estava entrando no barco, aquele que antes estava possuído pelos demônios pediu com insistência que Jesus o deixasse ficar com ele.
19 Be aYesu sǝdam̃ hǝni, ike, “Givahim van hǝn nǝbathudud sam̃ ale kel mai galito hǝn natit p̃isi Nasub̃ togole m̃os gaiug mai nalolosaan tokade len gaiug.”
19 Jesus, porém, não o permitiu; ao contrário, ordenou-lhe:
20 Ale atenan ivan, len naut a Tekap̃olis, etub̃at kel ur natit p̃isi aYesu togole m̃osi. Galit p̃isi ei lumaŋmaŋ len natit tokele.
20 Então ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe tinha feito; e todos se admiravam.
21 Beti aYesu igam kotov nab̃iltiwai len nab̃ot tǝlmam vi lan nǝtarhǝte. Nǝboŋ tobar nǝtarhǝwai ei, nab̃iltiluṽoh logǝm b̃onb̃on dar visi.
21 Tendo Jesus voltado de barco para o outro lado, reuniu-se em volta dele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Beti avan sua, nahǝsan aJairus toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan ei egǝm hǝn aYesu. Iteh bathurien.
22 Então chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos pés de Jesus
23 Eŋir aYesu, ike, “Nasub̃, anatvavigw pǝpadaŋ hǝn b̃imat. Gegǝm vahim bai hǝn gǝb̃eriŋ navǝlam̃ lan hǝn b̃imaur, asike b̃imat.”
23 e lhe pediu com insistência: — Minha filhinha está morrendo; venha impor as mãos sobre ela, para que seja salva e viva.
24 Ale aYesu ivan maii.
24 Jesus foi com ele. Uma grande multidão seguia Jesus, apertando-o de todos os lados.
25 Ikad napǝhaṽut sual ei tomǝsah, nǝda han togam hǝn nasihau tovi 12 tia.
25 Estava ali certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia.
26 Nǝvanuan nareran lusob̃ur lurer sob̃uer hǝni be lugol elǝŋon isa vǝsa ŋai. Ep̃ur hǝn natit p̃isi san hǝn b̃eṽur galito, be sǝmaur. Emǝsah habat am.
26 Ela havia padecido muito nas mãos de vários médicos e gastado tudo o que tinha, sem, contudo, melhorar de saúde; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 — ausente —
27 Tendo ouvido a fama de Jesus, a mulher chegou por trás, no meio da multidão, e tocou na capa dele.
28 — ausente —
28 Porque dizia: “Se eu apenas tocar na roupa dele, ficarei curada.”
29 Vǝha-sua ŋai nǝgaman hǝn nǝda esib, ale elǝboi len niben ke tomaur tǝlmam, namǝsahan san inoŋ.
29 E logo a hemorragia estancou, e ela sentiu no corpo que estava curada daquele mal.
30 Nǝboŋ alitenan tobar aYesu vǝha-sua ŋai elǝboi len gai gabag ke nǝdaŋan ivan dani. Ŋa ipair len naluṽoh ike, “Ase tobar nahurabat sagw?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele havia saído poder, virando-se no meio da multidão, perguntou:
31 Ahai susur san gail lukel maii ke, “Gebunus naluṽoh lotorihit gaiug. Imabe gotous ke, ase tobar gaiug?”
31 Os discípulos responderam: — O senhor está vendo que a multidão o aperta e ainda pergunta: “Quem me tocou?”
32 Be aYesu ekǝtkǝta garu hǝn b̃isab̃ nǝvanuan tobari.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem tinha feito aquilo.
33 Beti napǝhaṽut tolǝboi nǝsa tovisi hǝni, emǝtahw, ipab. Egǝm hǝni, iteh bathurien, ale ikel nakitinan kavkav maii.
33 Então a mulher, amedrontada e trêmula, ciente do que lhe havia acontecido, veio, prostrou-se diante de Jesus e declarou-lhe toda a verdade.
34 Ale aYesu ikel maii ke, “Litegai, nadǝlomian sam̃ igol ke gotomaur. Givan, len nǝlom̃ gikad natǝm̃at, na-lǝŋon-isa-an sam̃ inoŋ.”
34 Então Jesus lhe disse:
35 Nǝboŋ tosorsor sal, nǝvanuan galevis logǝm len naim siJairus toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan, lukel maii ke, “Anatvavim̃ imat tia. Sagemǝdas ahai p̃usan am.”
35 Enquanto Jesus ainda falava, chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; por que você ainda incomoda o Mestre?
36 Be aYesu, tosǝsǝloŋ hǝn nǝsa lotokele, ikel mai aJairus ke, “Sagemǝtahw. Riŋ nǝlom̃ len ginau ŋai.”
36 Mas Jesus, sem levar em conta tais palavras, disse ao chefe da sinagoga:
37 Beti aYesu sǝdam̃ hǝn avan ideh hǝn b̃ehusuri, be idam̃ hǝn aPita, aJemes mai aJon, aṽan aJemes ŋai.
37 Jesus não permitiu que ninguém o acompanhasse, a não ser Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Nǝboŋ lotobar naim sitenan toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan, aYesu eris nǝvanuan gail lotowal taṽtaṽor, lototaŋ, lotois habat.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, Jesus viu o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Nǝboŋ tob̃is lohoim ikel mai galit ke, “Imabe mǝtolǝŋon isa, mǝtutaŋ maiegai? Natǝbarehreh enan sǝmat, ipatmari ŋai.”
39 Ao entrar, disse:
40 Lusor vilesi, luman sili. Be esǝvat galit vivile ale esǝhar atǝman natǝbarehreh mai anan mai alat lototah maii, ale eb̃is len naut natǝbarehreh topat lan.
40 E riam-se dele. Mas Jesus, mandando que todos saíssem, levou consigo o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Etǝgau navǝlan alitenan ale ikel maii len nasoruan san ke, “Talita koum!” namilen toke, “Tuhtǝbarehreh, nukel mai gaiug, gile mǝhat!”
41 Tomando a criança pela mão, disse:
42 Vǝha-sua ŋai natuhtǝbarehreh nǝdam̃ han tovi 12, ile mǝhat, iyaryar. Nǝboŋ lotoris natenan lumaŋmaŋ habat.
42 Imediatamente a menina, que tinha doze anos, se levantou e começou a andar. Então todos ficaram muito admirados.
43 Ale aYesu ikel idaŋ mai galit ei ke salikel nǝsa tovisi mai avan ideh. Beti ike, “Lav nǝhanian ideh hǝn b̃ihani.”
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse. E mandou que dessem de comer à menina.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.