Marcos 11
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NVT
1 Nǝboŋ aYesu mai ahai susur san gail lotogǝm pǝpadaŋ hǝn naut a Jerusalem, pǝpadaŋ hǝn navile Petfas, mai a Petani, lubar Naṽehuh Oliv. Ale aYesu esǝvat ahai susur san eru van.
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 Ikel mai gǝlar ke, “Mǝrevi lan navile ea. Nǝboŋ mǝrb̃ibari, vǝha-sua ŋai dereh mǝrekǝta ris natuhtoŋki ulum̃an totahǝtah ei, avan ideh sǝsah lan sal. Sah rub̃ati ale sǝhari gǝmai.
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 Avan ideh b̃eus gamǝru ke, ‘Mirimab hǝn natenan?’ Kel maii ke, ‘Nasub̃ eusi gag ŋai be asike idareh tesǝvat tǝlmam hǝni.’”
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 Ale gǝlaru aruvan. Arusab̃ natuhtoŋki toil metp̃isal totahǝtah len nabopita naim sua, ale arusah rub̃ati.
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 Nǝboŋ artosah rub̃ati, nǝvanuan galevis lotoil ei luke, “Natuhtoŋki enan, mǝrusah rub̃ati hǝn nǝsa?”
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 Beti arusor var galit hum aYesu tokel mai gǝlaru, ale ludam̃ hǝn arb̃esǝhari van.
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 Arosǝhar natuhtoŋki van hǝn aYesu, arob̃ir hǝn nahurabat salito len nǝmadun ale aYesu ebǝtah sǝŋaṽuti.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Ale nǝvanuan isob̃ur luṽolsan nahurabat salit gail husur nap̃isal, nǝvanuan tile gail ludas pashǝhai lotobaŋ lute marireu, lutaii, loriŋ gail husur nap̃isal.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 Alat lotoyar a m̃o hǝn aYesu mai alat lotoyar a tahw lukai habat ke,
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 AGot tivoi hǝn natohan togǝmai,
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 Beti aYesu eb̃is len naut a Jerusalem, ale evi lan naim siGot. Ekǝta garu len natit p̃isi, be husur namityal igam gole tia, eriŋ naut enan, esǝhar ahai susur lotovi 12 vi Petani.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Pelan han, dudulan, nǝboŋ lotoriŋ naut a Petani, aYesu imalkǝkat.
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 A tut sal eris nǝhai nafik sua tokǝsan buni. Ale aYesu ivan hǝn b̃isab̃ naṽite lan. Be nǝboŋ tobar nǝhai enan, sǝsab̃ natideh lan, be naluhai ŋai, husur savi nǝboŋ hǝn naṽit nafik sal.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 Beti aYesu ikel mai nǝhai enan ke, “Avan ideh satihan naṽit gaiug boŋ ideh am!” Ale ahai susur gail losǝsǝloŋ hǝni.
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Nǝboŋ lotobar naut a Jerusalem, aYesu eb̃is len naholǝvat todar vis naim siGot. Etub̃at hut alat lotop̃ur hǝn natit gail mai alat lotoṽur natit gail ei. Ikovsan natev gail silat lotogǝgel hǝn nǝvat mai nǝhai bǝtbǝtah silat lotop̃ur hǝn nǝtav gail lotovi man namǝsav.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Ale aYesu sǝdam̃ hǝn avan ideh topat natideh b̃iyar tur len naut siGot.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 Beti ep̃usan. Ikel mai galit ke, “Len natosian siGot ike, ‘Naim sagw dereh lekisi hǝn naim na-sor-tuṽ-an sinaluṽoh hǝn nǝvanuan naut tiltile gail.’ Be gamit mǝtugol evi ‘naut susuah sinǝvanuan vǝnvǝnah gail.’”
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 Nǝboŋ ab̃iltihai tutumav gail mai ahai p̃usan gail hǝn nalo lotosǝsǝloŋ hǝn natenan, ludas p̃isal hǝn lǝb̃igol aYesu b̃imat. Lomǝtahw lan husur naluṽoh p̃isi lotop̃aŋ len nap̃usanan san.
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Nǝboŋ naut togomgom, aYesu mai ahai susur san gail lovivile dan nab̃iltivile.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Len nadudulan luyar van, ṽot pǝpadaŋ len nǝhai nafik aYesu tosor lan. Loris ke toŋod vǝbar nǝharhǝte len tan.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 APita inau tǝlmam hǝn nǝsa aYesu tokele, ale ike, “Hai p̃usan, geris, nǝhai nafik gotosivoh lan iŋod.”
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 Ŋa aYesu isor vari, ikel mai galit ke, “Mitikad nadǝlomian len aGot.
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 Nukel nakitinan mai gamit ke, avan ideh b̃ikel mai naṽehuh egai ke, ‘Gimakuv, bar hǝn gaiug len tas!’ ale asike b̃ikad nǝ-lon-uri-an, be b̃edǝlomi ke nǝsa tokele dereh tevisi, ale dereh timaienan m̃os atenan.
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 Imaienan, nukel mai gamit ke, natideh mǝttousi len na-sor-tuṽ-an, dǝlomi ke mǝtukade tia ale dereh timaienan len gamito.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 — ausente —
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 — ausente —
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 Nǝboŋ aYesu mai ahai susur gail lotobar naut a Jerusalem tǝtas, aYesu iyaryar len naholǝvat todar vis naim siGot. Ale ab̃iltihai tutumav gail, ahai p̃usan gail hǝn nalo mai alat lotoil a m̃o hǝn nǝvanuan gail logǝm hǝni.
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 Lous taltal hǝni ke, “Gukad nǝdaŋan hǝn na-il-a-m̃o-an tomabe hǝn gotogol natgalen p̃isi? Ase ilavi mai gaiug hǝn gǝb̃igol gail?”
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 AYesu isor var galit ke, “Neus natsua bai. Mǝtb̃isor vari, dereh nikel mai gamito hǝn nǝdaŋan na-il-a-m̃o-an notokade hǝn notogol natgalenan.
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 Kel mai ginau, na-il-a-m̃o-an aJon tokade hǝn tobaptais, egǝm len nǝmav o egǝm len nǝvanuan? Mitikele!”
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 Lusor kitevi len galit gabag, luke, “Datb̃ike, ‘len nǝmav,’ dereh tike, ‘b̃imaienan, imabe mǝtsadǝlom aJon?’
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 Be datb̃ike, ‘len nǝvanuan,’ nǝsa tevisi? Sadatikele.” Lokǝmaienan husur lotomǝtahw len naluṽoh husur len nabunusian sinǝvanuan p̃isi, aJon evi ahai kelkel ur kitin.
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 Ŋa lusor var aYesu ke, “Namtsalǝboii.” Beti aYesu ikel mai galit ke, “Mǝtb̃ekǝmaienan, asike nukel mai gamit hǝn nǝdaŋan na-il-a-m̃o-an notokade hǝn nǝb̃igol natgalenan.”
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.