Lucas 8
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs BKJ
1 Nǝboŋ tonoŋ, aYesu iyar tur len navile gail mai nab̃iltivile gail. Ikel ur na-kel-uri-an tovoi husur natohan pipihabǝlan aGot. Ahai pispisul lotovi 12 lutah maii.
1 E aconteceu que, depois disto, ele foi em todas cidades e aldeias, pregando e anunciando as boas novas do reino de Deus; e os doze estavam com ele,
2 Napǝhaṽut galevis, aYesu togol galit lotomaur dan nanunun nǝmargobut mai namǝsahan, galit am lutah maii. Lovi: aMeri ta Maktala, nanunun nǝmargobut tomǝlevru lotomakuv dani tia;
2 e certas mulheres, que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios,
3 aJoanna asoan aKusa toil a m̃o hǝn naim siHerot Antipas tovi kiŋ; aSusanna; mai isob̃ur am. Latpǝhaṽut galenan, len nǝsa lotokade, loviol kǝmas hǝn nǝvat salito m̃os aYesu mai nǝvanuan san gail.
3 e Joana, a esposa de Cuza, mordomo de Herodes, e Suzana, e muitas outras que o serviam com os seus bens.
4 Nǝboŋ naluṽoh hǝn navile galevis lotogǝm hǝn aYesu, lub̃onb̃on, ale ikel nǝb̃ol p̃usan ke,
4 E tendo se ajuntado uma grande multidão, e vindo até ele de todas as cidades, ele falou por parábola:
5 “Avan sua tomabmabul namisurhut gail ivan vabubulan namisurhuwit han. Nǝboŋ tobubulani maienan, galevis luteh len nap̃isal; nǝvanuan gail lupal gat gail ale nǝman namǝsav luhan p̃isi.
5 Um semeador saiu a semear a sua semente; e enquanto ele semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a devoraram.
6 Galevis luteh len naut tobaŋ vat. Nǝboŋ lototov, lumayoh husur nǝwai eb̃uer len naut enan.
6 E outra caiu sobre a pedra, e, tendo brotado, murchou, porque não havia umidade.
7 Galevis luteh rivuh len nǝharhǝhau tokad nasunite. Nǝboŋ artotov, nǝhau eruŋ gut bun nawit.
7 E outra caiu entre espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Namisurhuwit galevis am luteh len nǝtan tokǝnoh. Lutov ale sǝdareh luṽan vǝha-100 len nǝsa nǝvanuan tomabule.” Nǝboŋ aYesu tokǝmaienan tonoŋ, ikai ke, “Avan ideh tokad nǝdariŋan hǝn b̃esǝsǝloŋ, tesǝsǝloŋ m̃au!”
8 E outra caiu em boa terra, e, crescendo, produziu fruto, a cento por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Ahai susur san gail lousi ke tikel namilen nǝb̃ol p̃usan enan.
9 E os seus discípulos perguntaram-no, dizendo: O que poderia ser esta parábola?
10 Ike, “AGot idam̃ hǝni tia hǝn mǝtb̃elǝboi nǝsa tosusuah husur natohan pipihabǝlan aGot, avil nusor mai alatevis tile am hǝn nǝb̃ol p̃usan hǝn ke,
10 E ele disse: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros por parábolas, para que vendo, eles não possam enxergar; e ouvindo, eles não possam compreender.
11 “Namilen nǝb̃ol p̃usan imaiegai ke: Namisurhut gail evi nasoruan siGot.
11 Ora, a parábola é esta: A semente é a palavra de Deus.
12 Alat lototeh len nap̃isal losum̃an alat lotosǝsǝloŋ, beti natǝmat egǝm, lav kuv nasoruan dan nǝlolito hǝn asike lǝb̃ikad nadǝlomian, asike aGot b̃ilav kuv galit dan nǝsaan.
12 E os que estão à beira do caminho são os que ouvem; então vem o diabo, e tira a palavra de seus corações, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 Alat lototeh len naut tobaŋ vat losum̃an alat lotolav nasoruan len nakemkeman nǝboŋ lotosǝsǝloŋ hǝni, be nǝharhǝt salit gail lǝsakir sǝdaŋ. Nadǝlomian salit sabǝlav van vǝbar nǝboŋ nǝmauran totaltal kitev nadǝlomian salit ke timabe, ale nadǝlomian salit iteh.
13 E aqueles sobre pedra são os que, ouvindo recebem a palavra com alegria; mas não têm raiz, os quais creem por algum tempo, e no tempo da tentação se dispersam.
14 Alat lototeh rivuh hǝn nǝhau tosǝsǝnot, losum̃an alat lotosǝsǝloŋ be len nǝmauran salit tovan, napulan hǝn natite, na-lǝŋon-isa-an mai nahǝhaṽuran, loruŋ gut gat galito gol ke lǝsatov vabǝbau hum lǝsǝmatmatu len nadǝlomian salito.
14 E a que caiu entre espinhos, esses são os que ouviram, e indo adiante, são sufocados pelos cuidados e riquezas e deleites desta vida, e não dão fruto com perfeição.
15 Avil namisurhuwit gail lototeh len nǝtan tokǝnoh, losum̃an alat lotokad nǝlolit tonor mai tovoi buni. Nǝboŋ lotosǝsǝloŋ hǝn nasoruan siGot, lunau gati, ale len nǝ-daŋ-b̃uri-an, luṽan hǝn naṽit nǝmauran tovoi.
15 Mas a da boa terra, estes são os que, tendo ouvido a palavra de coração sincero e bom, guardam-na e produzem fruto com perseverança.
16 “Avan ideh asike epigau nam̃ial hǝn b̃ikabut gole len nab̃iliwai o susuani pipimel. Aoa, eriŋi a mǝhat hǝn b̃em̃ial len narum̃ hǝn alat lotovi lohoim lǝb̃erisi.
16 Nenhum homem, acendendo uma candeia, a cobre com um vaso, ou a põe debaixo da cama; mas a coloca no castiçal, para que os que entram vejam a luz.
17 Imaienan, natit p̃isi tosusuah, dereh tevisi p̃arp̃ar, natit p̃isi tokǝkol, dereh aGot tesǝŋav hǝni, tevǝhoti.
17 Porque não há nada em secreto, que não será manifesto; nem alguma coisa oculta, que não se tornará conhecida e venha à luz.
18 Imaienan, mǝtesǝsǝloŋ vahvahur nasoruan hǝn mǝtb̃elǝboii. Avan ideh tokad nalǝboian, dereh aGot teviol hǝni am maii, be avan ideh tomǝtahuhn b̃elǝboi nǝsa notokele, dereh aGot tilav kuv nalǝboian tonau ke tokade dani.”
18 Vede, pois, como ouvis; porque aquele que tem, a ele será dado; e aquele que não tem, até o que parece ter lhe será tomado.
19 Beti aṽan aYesu matmat gail mai anan logǝm hǝn lǝb̃erisi, be lodǝdas lǝb̃egǝm pǝpadaŋ hǝni husur naluṽoh.
19 Então, foram ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele, por causa da multidão.
20 Imaienan napisulan sua egǝm hǝni ke, “Aṽam̃ gail mai anam̃ saltoil vivile. Luke leris gaiug.”
20 E foi-lhe contado por alguns que disseram: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Isor vari ke, “Alat lotosǝsǝloŋ hǝn nasoruan siGot ale lotogol nǝsa tokele, galito lovi anagw mai aṽagw gail.”
21 E, respondendo ele, disse-lhes: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus, e a praticam.
22 Boŋ sua aYesu ikel mai ahai susur san gail ke, “Datevi tarhǝte len nab̃iltiwai egai.” Ŋa lusah len nab̃ot, lugam van.
22 Ora, aconteceu em um certo dia, que ele entrou no barco com seus discípulos, e disse-lhes: Vamos para o outro lado do lago. E eles partiram.
23 Nǝboŋ lotogamgam van, aYesu ipatmari. Beti nǝlan eṽuv idaŋ len nǝwai, nab̃ot epul, pǝpadaŋ hǝn b̃emun.
23 Mas, enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago, e enchiam-se de água, estando em perigo.
24 Ale ahai susur gail lovǝŋon aYesu, luke, “Masta, Masta, dereh datimasig!” Ale aYesu ile mǝhat, isor idaŋ van hǝn nǝlan mai nǝwai topus; ale nǝlan evi pan, nǝwai etǝm̃at.
24 E, chegando-se a ele, o acordaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e eles cessaram, e houve calmaria.
25 Eus galit ke, “Nadǝlomian samit gai be?” Len namǝtahwan salito lup̃aŋ lan, lousus galit gabag ke, “Ategai ase? Isor idaŋ van hǝn nǝlan mai nǝwai be gǝlaru arugol husur nǝsa tokele.”
25 E ele disse-lhes: Onde está a vossa fé? E eles, temendo, maravilharam-se, dizendo uns aos outros: Que tipo de homem é este, que ordena até aos ventos e à água, e eles lhe obedecem?
26 Beti lugam kotov nab̃iltiwai dan naut a Kalili vǝbar naut silat a Kerasa.
26 E eles chegaram à terra dos gadarenos, que está defronte da Galileia.
27 Nǝboŋ aYesu tomariŋ vahut, auleKerasa sua, nanunun nǝmargobut gail lotob̃is lan, ebubur maii. Sutuai atenan sasun nahurabat, satoh len naim, be itoh len nab̃urhuvat nǝmatan gail.
27 E, quando ele desembarcou, saiu-lhe ao encontro, fora da cidade, um certo homem que tinha demônios há muito tempo, e não usava roupas, nem habitava em alguma casa, mas nos sepulcros.
28 — ausente —
28 Mas, vendo a Jesus, gritando, caiu diante dele, e disse em alta voz: O que tenho eu para fazer contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Eu suplico-te que não me atormentes.
29 — ausente —
29 (Porque tinha ordenado ao espírito imundo que saísse daquele homem. Porque frequentemente se apoderara dele; e guardavam-no preso, com correntes e cadeias; e, quebrando os grilhões, era impelido pelo demônio para os desertos).
30 Ale aYesu eusi ke, “Nahǝsam̃ ase?” Isor vari ke, “Luṽoh,” husur nanunun nǝmargobut isob̃ur lob̃is lan.
30 E Jesus perguntou-lhe, dizendo: Qual é o teu nome? E ele disse: Legião; porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 Ale loŋirŋiri ke satesǝvat galit vi lan nab̃ur nǝpanisan sǝkad nabutite.
31 E pediram-lhe para que não os mandasse para o abismo.
32 Ikad nab̃iltivǝshǝbuai lotosusu len naṽehuh ei. Ale nanunun tosa gail loŋiri ke tidam̃ hǝn galito lǝb̃eb̃is len nabuai gail. Idam̃ hǝni.
32 E havia ali uma manada de muitos porcos pastando no monte; e pediram-lhe que lhes permitisse entrar neles; e ele lhos permitiu.
33 Nǝboŋ lotomakuv dan naulum̃an, lob̃is len nabuai gail, ale navǝshǝbuai lusarmar mariŋ len naṽehuh, luteh len nǝwai, lomun vǝmat.
33 Então, os demônios saindo do homem, entraram nos porcos; e a manada correu violentamente a um lugar íngreme para o lago, e se afogaram.
34 Nǝboŋ alat lotokǝtkǝta tǝban nabuai gail lotoris nǝsa tovisi, lugam mǝtahw van vakel uri len nab̃iltivile mai naut p̃isi todar visi.
34 E aqueles que os alimentavam, vendo o que havia acontecido, fugiram e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Ale nǝvanuan gail logǝm hǝn lǝb̃eris nǝsa tovisi. Nǝboŋ lotobar aYesu, lusab̃ naulum̃an, nanunun nǝmargobut lotomakuv dani, tobǝtah bathurien aYesu. Esun nahurabat tia, mai nǝnauan san ivoi, ale lomǝtahw.
35 Então, eles saíram para ver o que tinha acontecido, e vieram a Jesus, e encontraram o homem de quem haviam saído os demônios assentado aos pés de Jesus, vestido e em perfeito juízo, e eles ficaram com medo.
36 Alat lotorisi lukel uri mai nǝvanuan gail, naṽide hǝn naulum̃an tomaur, natǝmat gail lotomakuv dani.
36 E também os que tinham visto aquilo, contaram-lhes como o possuído por demônios havia sido curado.
37 Imagenan alat a Kerasa p̃isi lous aYesu hǝn b̃ivan dan galit husur lopul hǝn namǝtahwan. Ŋa aYesu isah len nab̃ot hǝn b̃eriŋ naut enan.
37 Então, toda a multidão da terra ao redor dos gadarenos pediu-lhe para que se afastasse deles, porque estavam tomados por grande temor; e entrando ele no barco, retornou.
38 Naulum̃an, nanunun nǝmargobut gail lotomakuv dani, eŋiri ke titah maii, be aYesu esǝvati van ke,
38 E o homem de quem haviam saído os demônios, lhe pedia para que pudesse estar com ele, mas Jesus o despediu, dizendo:
39 “Givahim hǝn gǝb̃ikel nǝsa aGot togole m̃os gaiug.” Ŋa atenan ivan, iyar tur len naut p̃isi len nab̃iltivile enan, ikel ur natit p̃isi aYesu togole m̃osi.
39 Retorna para a tua própria casa, e mostra quão grandes coisas Deus fez por ti. E ele foi pelo seu caminho, publicando por toda a cidade quão grandes coisas Jesus lhe fizera.
40 Nǝboŋ aYesu totǝlmam vi Kalili, naluṽoh lohǝhaṽur hǝn natǝlmaman san husur luvatvat viri.
40 E aconteceu que, ao retornar Jesus, a multidão o recebeu com alegria; porque todos o estavam esperando.
41 Beti avan sua toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan, nahǝsan aJairus, egǝm, iteh bathurien aYesu, eŋiri ke tivahim maii.
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era um governante da sinagoga; e, prostrando-se aos pés de Jesus, pedia-lhe que fosse à sua casa;
42 Gai ikad natǝbarehreh tosua ŋai nǝdam̃ han tovi 12, be pǝpadaŋ timat.
42 porque ele tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Mas, enquanto ele ia, as multidões o apertavam.
43 Galit sua, napǝhaṽut, nǝda han igam len nasihau tovi 12 avil avan ideh edǝdas b̃igol b̃imaur.
43 E uma mulher que tinha um fluxo de sangue havia doze anos, e gastara todos os seus sustentos com médicos, e não pôde ser curada por ninguém,
44 Iyar pǝpadaŋ a tahw hǝni ale ibar nagilen nahurabat san. Vǝha-sua ŋai nǝda han sǝgam am.
44 chegando por detrás dele, tocou na orla da sua veste, e imediatamente estancou o fluxo do seu sangue.
45 AYesu eus ke, “As tobar ginau?” Galit p̃isi luke savi galito. APita ike, “Masta, naluṽoh lorihit gaiug.”
45 E disse Jesus: Quem me tocou? Quando todos negavam, Pedro e os que estavam com ele disseram: Mestre, a multidão te aperta e te pressiona, e dizes: Quem me tocou?
46 Be aYesu ike, “Avan sua ibar ginau husur nolǝboii ke nǝdaŋan ivan dan ginau.”
46 E disse Jesus: Alguém me tocou, porque eu percebi que saiu virtude de mim.
47 Nǝboŋ napǝhaṽut tonau ke aYesu telǝboii, egǝm hǝni, ipab, iteh bathurien. Len nǝholito ikel maii ke hǝn nǝsa tobari mai nǝsa tovisi ke vǝha-sua ŋai imaur tǝtas.
47 Então, vendo a mulher que não podia ocultar-se, ela veio tremendo, e prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como ela fora curada imediatamente.
48 Beti aYesu ikel mai alitenan ke, “Nadǝlomian sam̃ igol ke gumaur. Givan, nǝlom̃ tikad natǝm̃at.”
48 E ele lhe disse: Filha, tem bom ânimo, a tua fé te sarou; vai em paz.
49 Nǝboŋ aYesu tosor sal, avan sua egǝm len naim siJairus toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan, ike, “Anatvavim̃ imat ebun, sagemǝdas ahai p̃usan am.”
49 Enquanto ele ainda falava, veio alguém da casa do governante da sinagoga, dizendo: A tua filha está morta; não incomodes o Mestre.
50 Nǝboŋ aYesu tosǝsǝloŋ hǝni, ikel mai aJairus ke, “Sagemǝtahw, riŋ nǝlom̃ len ginau ŋai, ale dereh timaur.”
50 Mas Jesus, ouvindo-o, respondeu-lhe, dizendo: Não temas; crê somente, e será salva.
51 Nǝboŋ tovi lohoim siJairus, sǝdam̃ hǝn avan ideh b̃eb̃is lohoim maii, be idam̃ hǝn aPita, aJemes, aJon, atǝman natǝbarehreh, mai anan, alatenan ŋai.
51 E, ele entrando na casa, não permitiu que nenhum homem entrasse, senão a Pedro, e a Tiago, e a João, e ao pai e a mãe da menina.
52 Len nǝboŋ enan ŋai nǝvanuan p̃isi lutaŋ vaisis hǝni. Ris aYesu toke, “Samtitaŋ, gai sǝmat, ipatmari ŋai.”
52 E todos choravam, e a pranteavam; mas ele disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Luman sili husur lolǝboii ke imat tia.
53 E eles riam dele, para o desprezarem, sabendo que ela estava morta.
54 Avil aYesu etǝgau nalohvǝlan ikai ke, “Anatugw, gile mǝhat!”
54 E ele, pondo-os todos fora, tomando-a pela mão, e clamou, dizendo: Menina, levanta-te.
55 Ale nanunun etǝlmam, vǝha-sua ŋai ile mǝhat. Beti aYesu ikel mai alarmisoan ke arevǝŋani.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e ele ordenou que lhe dessem de comer.
56 Anan mai atǝman arumaŋmaŋ avil aYesu ikel idaŋ mai gǝlaru ke saarikel nǝsa tovisi mai avan ideh.
56 E seus pais ficaram admirados; mas ele ordenou-lhes que a nenhum homem contassem o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.