Lucas 8

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Nǝboŋ tonoŋ, aYesu iyar tur len navile gail mai nab̃iltivile gail. Ikel ur na-kel-uri-an tovoi husur natohan pipihabǝlan aGot. Ahai pispisul lotovi 12 lutah maii.
1 E aconteceu, depois disto, que andava de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e os doze iam com ele,
2 Napǝhaṽut galevis, aYesu togol galit lotomaur dan nanunun nǝmargobut mai namǝsahan, galit am lutah maii. Lovi: aMeri ta Maktala, nanunun nǝmargobut tomǝlevru lotomakuv dani tia;
2 E algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 aJoanna asoan aKusa toil a m̃o hǝn naim siHerot Antipas tovi kiŋ; aSusanna; mai isob̃ur am. Latpǝhaṽut galenan, len nǝsa lotokade, loviol kǝmas hǝn nǝvat salito m̃os aYesu mai nǝvanuan san gail.
3 E Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, e Suzana, e muitas outras que o serviam com seus bens.
4 Nǝboŋ naluṽoh hǝn navile galevis lotogǝm hǝn aYesu, lub̃onb̃on, ale ikel nǝb̃ol p̃usan ke,
4 E, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo de todas as cidades ter com ele, disse por parábola:
5 “Avan sua tomabmabul namisurhut gail ivan vabubulan namisurhuwit han. Nǝboŋ tobubulani maienan, galevis luteh len nap̃isal; nǝvanuan gail lupal gat gail ale nǝman namǝsav luhan p̃isi.
5 Um semeador saiu a semear a sua semente e, quando semeava, caiu alguma junto do caminho, e foi pisada, e as aves do céu a comeram;
6 Galevis luteh len naut tobaŋ vat. Nǝboŋ lototov, lumayoh husur nǝwai eb̃uer len naut enan.
6 E outra caiu sobre pedra e, nascida, secou-se, pois que não tinha umidade;
7 Galevis luteh rivuh len nǝharhǝhau tokad nasunite. Nǝboŋ artotov, nǝhau eruŋ gut bun nawit.
7 E outra caiu entre espinhos e crescendo com ela os espinhos, a sufocaram;
8 Namisurhuwit galevis am luteh len nǝtan tokǝnoh. Lutov ale sǝdareh luṽan vǝha-100 len nǝsa nǝvanuan tomabule.” Nǝboŋ aYesu tokǝmaienan tonoŋ, ikai ke, “Avan ideh tokad nǝdariŋan hǝn b̃esǝsǝloŋ, tesǝsǝloŋ m̃au!”
8 E outra caiu em boa terra, e, nascida, produziu fruto, a cento por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Ahai susur san gail lousi ke tikel namilen nǝb̃ol p̃usan enan.
9 E os seus discípulos o interrogaram, dizendo: Que parábola é esta?
10 Ike, “AGot idam̃ hǝni tia hǝn mǝtb̃elǝboi nǝsa tosusuah husur natohan pipihabǝlan aGot, avil nusor mai alatevis tile am hǝn nǝb̃ol p̃usan hǝn ke,
10 E ele disse: A vós vos é dado conhecer os mistérios do reino de Deus, mas aos outros por parábolas, para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 “Namilen nǝb̃ol p̃usan imaiegai ke: Namisurhut gail evi nasoruan siGot.
11 Esta é, pois, a parábola: A semente é a palavra de Deus;
12 Alat lototeh len nap̃isal losum̃an alat lotosǝsǝloŋ, beti natǝmat egǝm, lav kuv nasoruan dan nǝlolito hǝn asike lǝb̃ikad nadǝlomian, asike aGot b̃ilav kuv galit dan nǝsaan.
12 E os que estão junto do caminho, estes são os que ouvem; depois vem o diabo, e tira-lhes do coração a palavra, para que não se salvem, crendo;
13 Alat lototeh len naut tobaŋ vat losum̃an alat lotolav nasoruan len nakemkeman nǝboŋ lotosǝsǝloŋ hǝni, be nǝharhǝt salit gail lǝsakir sǝdaŋ. Nadǝlomian salit sabǝlav van vǝbar nǝboŋ nǝmauran totaltal kitev nadǝlomian salit ke timabe, ale nadǝlomian salit iteh.
13 E os que estão sobre pedra, estes são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria, mas, como não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, e no tempo da tentação se desviam;
14 Alat lototeh rivuh hǝn nǝhau tosǝsǝnot, losum̃an alat lotosǝsǝloŋ be len nǝmauran salit tovan, napulan hǝn natite, na-lǝŋon-isa-an mai nahǝhaṽuran, loruŋ gut gat galito gol ke lǝsatov vabǝbau hum lǝsǝmatmatu len nadǝlomian salito.
14 E a que caiu entre espinhos, esses são os que ouviram e, indo pordiante, são sufocados com os cuidados e riquezas e deleites da vida, e não dão fruto com perfeição;
15 Avil namisurhuwit gail lototeh len nǝtan tokǝnoh, losum̃an alat lotokad nǝlolit tonor mai tovoi buni. Nǝboŋ lotosǝsǝloŋ hǝn nasoruan siGot, lunau gati, ale len nǝ-daŋ-b̃uri-an, luṽan hǝn naṽit nǝmauran tovoi.
15 E a que caiu em boa terra, esses são os que, ouvindo a palavra, a conservam num coração honesto e bom, e dão fruto com perseverança.
16 “Avan ideh asike epigau nam̃ial hǝn b̃ikabut gole len nab̃iliwai o susuani pipimel. Aoa, eriŋi a mǝhat hǝn b̃em̃ial len narum̃ hǝn alat lotovi lohoim lǝb̃erisi.
16 E ninguém, acendendo uma candeia, a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 Imaienan, natit p̃isi tosusuah, dereh tevisi p̃arp̃ar, natit p̃isi tokǝkol, dereh aGot tesǝŋav hǝni, tevǝhoti.
17 Porque não há coisa oculta que não haja de manifestar-se, nem escondida que não haja de saber-se e vir à luz.
18 Imaienan, mǝtesǝsǝloŋ vahvahur nasoruan hǝn mǝtb̃elǝboii. Avan ideh tokad nalǝboian, dereh aGot teviol hǝni am maii, be avan ideh tomǝtahuhn b̃elǝboi nǝsa notokele, dereh aGot tilav kuv nalǝboian tonau ke tokade dani.”
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver até o que parece ter lhe será tirado.
19 Beti aṽan aYesu matmat gail mai anan logǝm hǝn lǝb̃erisi, be lodǝdas lǝb̃egǝm pǝpadaŋ hǝni husur naluṽoh.
19 E foram ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele, por causa da multidão.
20 Imaienan napisulan sua egǝm hǝni ke, “Aṽam̃ gail mai anam̃ saltoil vivile. Luke leris gaiug.”
20 E foi-lhe dito: Estão lá fora tua mãe e teus irmãos, que querem ver-te.
21 Isor vari ke, “Alat lotosǝsǝloŋ hǝn nasoruan siGot ale lotogol nǝsa tokele, galito lovi anagw mai aṽagw gail.”
21 Mas, respondendo ele, disse-lhes: Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a executam.
22 Boŋ sua aYesu ikel mai ahai susur san gail ke, “Datevi tarhǝte len nab̃iltiwai egai.” Ŋa lusah len nab̃ot, lugam van.
22 E aconteceu que, num daqueles dias, entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos para o outro lado do lago. E partiram.
23 Nǝboŋ lotogamgam van, aYesu ipatmari. Beti nǝlan eṽuv idaŋ len nǝwai, nab̃ot epul, pǝpadaŋ hǝn b̃emun.
23 E, navegando eles, adormeceu; e sobreveio uma tempestade de vento no lago, e enchiam-se de água, estando em perigo.
24 Ale ahai susur gail lovǝŋon aYesu, luke, “Masta, Masta, dereh datimasig!” Ale aYesu ile mǝhat, isor idaŋ van hǝn nǝlan mai nǝwai topus; ale nǝlan evi pan, nǝwai etǝm̃at.
24 E, chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, perecemos. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 Eus galit ke, “Nadǝlomian samit gai be?” Len namǝtahwan salito lup̃aŋ lan, lousus galit gabag ke, “Ategai ase? Isor idaŋ van hǝn nǝlan mai nǝwai be gǝlaru arugol husur nǝsa tokele.”
25 E disse-lhes: Onde está a vossa fé? E eles, temendo, maravilharam-se, dizendo uns aos outros: Quem é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Beti lugam kotov nab̃iltiwai dan naut a Kalili vǝbar naut silat a Kerasa.
26 E navegaram para a terra dos gadarenos, que está defronte da Galiléia.
27 Nǝboŋ aYesu tomariŋ vahut, auleKerasa sua, nanunun nǝmargobut gail lotob̃is lan, ebubur maii. Sutuai atenan sasun nahurabat, satoh len naim, be itoh len nab̃urhuvat nǝmatan gail.
27 E, quando desceu para terra, saiu-lhe ao encontro, vindo da cidade, um homem que desde muito tempo estava possesso de demônios, e não andava vestido, nem habitava em qualquer casa, mas nos sepulcros.
28 — ausente —
28 E, quando viu a Jesus, prostrou-se diante dele, exclamando, e dizendo com grande voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Peço-te que não me atormentes.
29 — ausente —
29 Porque tinha ordenado ao espírito imundo que saísse daquele homem; pois já havia muito tempo que o arrebatava. E guardavamno preso, com grilhões e cadeias; mas, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Ale aYesu eusi ke, “Nahǝsam̃ ase?” Isor vari ke, “Luṽoh,” husur nanunun nǝmargobut isob̃ur lob̃is lan.
30 E perguntou-lhe Jesus, dizendo: Qual é o teu nome? E ele disse: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Ale loŋirŋiri ke satesǝvat galit vi lan nab̃ur nǝpanisan sǝkad nabutite.
31 E rogavam-lhe que os não mandasse para o abismo.
32 Ikad nab̃iltivǝshǝbuai lotosusu len naṽehuh ei. Ale nanunun tosa gail loŋiri ke tidam̃ hǝn galito lǝb̃eb̃is len nabuai gail. Idam̃ hǝni.
32 E andava ali pastando no monte uma vara de muitos porcos; e rogaram-lhe que lhes concedesse entrar neles; e concedeu-lho.
33 Nǝboŋ lotomakuv dan naulum̃an, lob̃is len nabuai gail, ale navǝshǝbuai lusarmar mariŋ len naṽehuh, luteh len nǝwai, lomun vǝmat.
33 E, tendo saído os demônios do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se de um despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Nǝboŋ alat lotokǝtkǝta tǝban nabuai gail lotoris nǝsa tovisi, lugam mǝtahw van vakel uri len nab̃iltivile mai naut p̃isi todar visi.
34 E aqueles que os guardavam, vendo o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Ale nǝvanuan gail logǝm hǝn lǝb̃eris nǝsa tovisi. Nǝboŋ lotobar aYesu, lusab̃ naulum̃an, nanunun nǝmargobut lotomakuv dani, tobǝtah bathurien aYesu. Esun nahurabat tia, mai nǝnauan san ivoi, ale lomǝtahw.
35 E saíram a ver o que tinha acontecido, e vieram ter com Jesus. Acharam então o homem, de quem haviam saído os demônios, vestido, e em seu juízo, assentado aos pés de Jesus; e temeram.
36 Alat lotorisi lukel uri mai nǝvanuan gail, naṽide hǝn naulum̃an tomaur, natǝmat gail lotomakuv dani.
36 E os que tinham visto contaram-lhes também como fora salvo aquele endemoninhado.
37 Imagenan alat a Kerasa p̃isi lous aYesu hǝn b̃ivan dan galit husur lopul hǝn namǝtahwan. Ŋa aYesu isah len nab̃ot hǝn b̃eriŋ naut enan.
37 E toda a multidão da terra dos gadarenos ao redor lhe rogou que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande temor. E entrando ele no barco, voltou.
38 Naulum̃an, nanunun nǝmargobut gail lotomakuv dani, eŋiri ke titah maii, be aYesu esǝvati van ke,
38 E aquele homem, de quem haviam saído os demônios, rogou-lhe que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 “Givahim hǝn gǝb̃ikel nǝsa aGot togole m̃os gaiug.” Ŋa atenan ivan, iyar tur len naut p̃isi len nab̃iltivile enan, ikel ur natit p̃isi aYesu togole m̃osi.
39 Torna para tua casa, e conta quão grandes coisas te fez Deus. E ele foi apregoando por toda a cidade quão grandes coisas Jesus lhe tinha feito.
40 Nǝboŋ aYesu totǝlmam vi Kalili, naluṽoh lohǝhaṽur hǝn natǝlmaman san husur luvatvat viri.
40 E aconteceu que, quando voltou Jesus, a multidão o recebeu, porque todos o estavam esperando.
41 Beti avan sua toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan, nahǝsan aJairus, egǝm, iteh bathurien aYesu, eŋiri ke tivahim maii.
41 E eis que chegou um homem de nome Jairo, que era príncipe da sinagoga; e, prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que entrasse em sua casa;
42 Gai ikad natǝbarehreh tosua ŋai nǝdam̃ han tovi 12, be pǝpadaŋ timat.
42 Porque tinha uma filha única, quase de doze anos, que estava à morte. E indo ele, apertava-o a multidão.
43 Galit sua, napǝhaṽut, nǝda han igam len nasihau tovi 12 avil avan ideh edǝdas b̃igol b̃imaur.
43 E uma mulher, que tinha um fluxo de sangue, havia doze anos, e gastara com os médicos todos os seus haveres, e por nenhum pudera ser curada,
44 Iyar pǝpadaŋ a tahw hǝni ale ibar nagilen nahurabat san. Vǝha-sua ŋai nǝda han sǝgam am.
44 Chegando por detrás dele, tocou na orla do seu vestido, e logo estancou o fluxo do seu sangue.
45 AYesu eus ke, “As tobar ginau?” Galit p̃isi luke savi galito. APita ike, “Masta, naluṽoh lorihit gaiug.”
45 E disse Jesus: Quem é que me tocou? E, negando todos, disse Pedro e os que estavam com ele: Mestre, a multidão te aperta e te oprime, e dizes: Quem é que me tocou?
46 Be aYesu ike, “Avan sua ibar ginau husur nolǝboii ke nǝdaŋan ivan dan ginau.”
46 E disse Jesus: Alguém me tocou, porque bem conheci que de mim saiu virtude.
47 Nǝboŋ napǝhaṽut tonau ke aYesu telǝboii, egǝm hǝni, ipab, iteh bathurien. Len nǝholito ikel maii ke hǝn nǝsa tobari mai nǝsa tovisi ke vǝha-sua ŋai imaur tǝtas.
47 Então, vendo a mulher que não podia ocultar-se, aproximou-se tremendo e, prostrando-se ante ele, declarou-lhe diante de todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como logo sarara.
48 Beti aYesu ikel mai alitenan ke, “Nadǝlomian sam̃ igol ke gumaur. Givan, nǝlom̃ tikad natǝm̃at.”
48 E ele lhe disse: Tem bom ânimo, filha, a tua fé te salvou; vai em paz.
49 Nǝboŋ aYesu tosor sal, avan sua egǝm len naim siJairus toil a m̃o hǝn naim nab̃onb̃onan, ike, “Anatvavim̃ imat ebun, sagemǝdas ahai p̃usan am.”
49 Estando ele ainda falando, chegou um dos do príncipe da sinagoga, dizendo: A tua filha já está morta, não incomodes o Mestre.
50 Nǝboŋ aYesu tosǝsǝloŋ hǝni, ikel mai aJairus ke, “Sagemǝtahw, riŋ nǝlom̃ len ginau ŋai, ale dereh timaur.”
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe, dizendo: Não temas; crê somente, e será salva.
51 Nǝboŋ tovi lohoim siJairus, sǝdam̃ hǝn avan ideh b̃eb̃is lohoim maii, be idam̃ hǝn aPita, aJemes, aJon, atǝman natǝbarehreh, mai anan, alatenan ŋai.
51 E, entrando em casa, a ninguém deixou entrar, senão a Pedro, e a Tiago, e a João, e ao pai e a mãe da menina.
52 Len nǝboŋ enan ŋai nǝvanuan p̃isi lutaŋ vaisis hǝni. Ris aYesu toke, “Samtitaŋ, gai sǝmat, ipatmari ŋai.”
52 E todos choravam, e a pranteavam; e ele disse: Não choreis; não está morta, mas dorme.
53 Luman sili husur lolǝboii ke imat tia.
53 E riam-se dele, sabendo que estava morta.
54 Avil aYesu etǝgau nalohvǝlan ikai ke, “Anatugw, gile mǝhat!”
54 Mas ele, pondo-os todos fora, e pegando-lhe na mão, clamou, dizendo: Levanta-te, menina.
55 Ale nanunun etǝlmam, vǝha-sua ŋai ile mǝhat. Beti aYesu ikel mai alarmisoan ke arevǝŋani.
55 E o seu espírito voltou, e ela logo se levantou; e Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Anan mai atǝman arumaŋmaŋ avil aYesu ikel idaŋ mai gǝlaru ke saarikel nǝsa tovisi mai avan ideh.
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele lhes mandou que a ninguém dissessem o que havia sucedido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.