Lucas 20
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NVT
1 Len nǝboŋ sua, nǝboŋ aYesu toṽusan nǝvanuan gail len naholǝvat todar vis naim siGot, mai tokel ur na-kel-uri-an tovoi, ab̃iltihai tutumav gail mai ahai p̃usan gail hǝn nalo mai alat lotoil a m̃o hǝn nǝvanuan gail, logǝm hǝni.
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 Lukel maii ke, “Gugol natgalenan len nǝdaŋan sise? Ase ilav nǝdaŋan hǝn na-il-a-m̃o-an egai mai gaiug?”
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Isor var galit ke, “Neus gamit hǝn nausian sua bai. Kel mai ginau,
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 nǝbaptaisan siJon, egǝm len aGot len nǝmav o len nǝvanuan?”
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Lusor vahvah mai galit gabag ke, “Datb̃ike, ‘Egǝm len aGot,’ dereh teus, ‘Husur nǝsa mǝtsadǝlomi?’
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Be datb̃ike, ‘Nǝvanuan,’ dereh nǝvanuan p̃isi letubun gidato, husur lodǝlomi ke aJon tovi ahai kelkel ur.”
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Ŋa lusor vari ke, “Namtsalǝboi as tolav mai aJon.”
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Ale aYesu ike, “Ginau am, asike nukel mai gamito ke na-il-a-m̃o-an sise topat len ginau hǝn nǝb̃igol natgalenan.”
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Beti etub̃at kel nǝb̃ol p̃usan egai mai nǝvanuan gail, ke: “Avan sua imabul nǝhol nakrep ale idam̃ hǝni van hǝn alat lotokǝtkǝta tǝban nǝhol hǝn lǝb̃irentem, ale len nǝyaran san gai ivan ebǝlav.
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Len nǝboŋ nakrep tomen, esǝvat naslev sua van hǝn alat lotorentem nǝhol hǝn lǝb̃epǝpehun nakrep galevis tovi esan. Avil luṽasi, losǝvati van, sǝlav natideh.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Ŋa amahean nǝhol esǝvat naslev sual am, be gai am lugol maien hǝni, luṽasi, lugol isa hǝni, ale losǝvati van, sǝlav natideh.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Ŋa esǝvat sual am tǝtas ale luṽab̃ub̃uri, lubar hǝni vivile.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 Amahean ike, ‘Nigol nǝsa? Nigol timaiegai ke: dereh nesǝvat anatugw ulum̃an notolǝmas buni hǝn ke hum ma nahurulit b̃isa, ale lǝb̃igol b̃inor hǝni.’
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Be nǝboŋ alatenan lotorisi, lusor utaut hǝni ke, ‘Atenan, nǝboŋ atǝman b̃imat, gai tikad nǝhol balai; datiparu buni hǝn datb̃ikad nasugsugur san p̃isi!’
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Ŋa lubar hǝni dan nǝhol nakrep ale luparu buni.”
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Dereh tegǝmai, tigol alat lotorentem nǝhol limat, ale tilav nǝhol nakrep enan mai ideh tile.” Nǝboŋ nǝvanuan gail lotosǝsǝloŋ hǝn natenan, luke, “Natenan satimaienan!”
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Be aYesu ekǝta inor van hǝn galito ale ike, “B̃imaienan, namilen natosian egai topat len nǝb̃e sua ta sutuai nǝsa?
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Nǝvanuan p̃isi lǝb̃iteh len nǝvat enan, dereh limab̃urb̃ur, mai avan ideh, nǝvat b̃iteh lan, dereh tipat dole.”
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Beti ahai p̃usan gail hǝn nalo mai ab̃iltihai tutumav gail ludas p̃isal hǝn lǝb̃itah gat aYesu len namityal enan ŋai bathut lolǝboii ke len nǝb̃ol p̃usan enan isor tas galito. Avil lomǝtahw len nǝvanuan gail.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Beti lokǝta bunusi ale losǝvat nǝvanuan galevis lotogǝrasi ke lotokitin hǝn lǝb̃isab̃ nǝsaban len nasoran san hǝn lǝb̃eriŋi len navǝlan mai nǝdaŋan seuleRom tovi gavna.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Imagenan nǝvanuan nagǝgǝrasan gail lousi ke, “Hai p̃usan, namtolǝboii ke gaiug gotosor, gotop̃usan tonor. Naṽide sam̃ ep̃itoṽ van hǝn nǝvanuan p̃isi, ideh satile, ale gop̃usan hǝn nap̃isal siGot len nakitinan.
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Inor hǝn datb̃eṽur nǝtaks van hǝn aSisa m̃au a?”
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Avil aYesu ekǝta lǝboi na-sor-gǝrasi-an salito ale ikel mai galit ke,
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 “Ṽusan ginau hǝn natenarius tesua. Nǝhon mai nahǝsan ase arupat lan?” Ale luke, “ASisa.”
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Ikel mai galit ke, “Imagenan, lav mai aSisa nǝsa tovi seSisa, ale lav mai aGot nǝsa tovi siGot.”
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Ale lodǝdas lǝb̃isab̃ nǝsaban ideh len nasoran san ei len nǝhon nǝvanuan gail. Lup̃aŋ len na-sor-vari-an san, ale lǝsasor am.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 NaSattiusi galevis (lotoke na-le-mǝhat-an dan nǝmatan eb̃uer), logǝm hǝn aYesu. Lousi
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 ke, “Hai p̃usan, aMoses itos m̃os gidato ke, aulum̃an ideh, aṽan b̃imat be asoan b̃itoh mai anatun b̃eb̃uer, atenan timaslah mai nǝbatunau hǝn b̃ikad anatun gail m̃os aṽan.
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Ale boŋ sua ikad alatmiṽan lotomǝlevru. Ahai a m̃o ilah mai apǝhaṽut sua, be imat, anatun eb̃uer.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 Aṽan tohusur ahai a m̃o ilah mai nǝbatunau,
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 beti aṽan tohusuri am imaienan. Alatmiṽan lotomǝlevru lumat maienan p̃isi, anatulit eb̃uer.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Namǝkot alitenan tu imat.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Ale namtous gaiug ke, b̃imagenan, len na-le-mǝhat-an dan nǝmatan, napǝhaṽut enan dereh tevi asoan ase? Husur ke alatmiṽan lotomǝlevru p̃isi lulah maii.”
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Ŋa aYesu ikel mai galit ke, “Nǝvanuan len navile a pan lulah mai ludam̃ hǝn nǝlahan.
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Avil alat aGot totabtabuh len galit hǝn lǝb̃itoh vi sutuai, mai hǝn lǝb̃itoh len na-le-mǝhat-an dan nǝmatan, galit, asike lulah, avan ideh asike idam̃ hǝn lǝb̃ilah.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 Ale lodǝdas lǝb̃imat am, husur losum̃an aŋel gail, lovi anatun aGot gail bathut togol lotole mǝhat dan nǝmatan.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Be len nǝb̃olan husur nǝhai topaŋ, aMoses boh isor vǝhoti ke, alat lotomat lule mǝhat dan nǝmatan husur ekis Nasub̃ hǝn ‘aGot siApraham mai aGot seIsak mai aGot siJakop.’
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Gai savi aGot silat lotomat be evi aGot silat lotomaur, husur len nabunusian siGot, galit p̃isi lumaur.”
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Ahai p̃usan galevis hǝn nalo lusor vari ke, “Gokitin ahai p̃usan!”
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Beti avan ideh sail b̃uri hǝn b̃eusi hǝn nausian ideh am.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Be aYesu eus galit ke, “Nǝvanuan gail luke aKristo, aGot totabtabuh lan, evi anatun ulum̃an siTevit mabe?
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 Husur aTevit, gai ikele len nalob̃ulat hǝn Nǝb̃e gail ke:
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 vir nǝb̃eriŋ aenemi sam̃ gail pipit nariem̃ gǝlaru
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 Imaienan aTevit b̃ekisi hǝn ‘aMasta,’ evi anatun mabe?”
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Nǝboŋ nǝvanuan p̃isi lotosǝsǝloŋ, aYesu ikel mai ahai susur san gail ke,
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 “Mǝtelǝlǝgau hǝn ahai p̃usan gail hǝn nalo. Lolǝmas hǝn lǝb̃iyaryar mai nahurabat tobǝlbǝlav lotosuni. Lolǝmas hǝn nǝvanuan gail lǝb̃ike, ‘Ivoi,’ mai galit len nǝmaket, lolǝmas nǝhai bǝtbǝtah tovoi ŋai len naim nab̃onb̃onan, mai lolǝmas hǝn lǝb̃ebǝtah rivuh len nǝhanan gail.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Lulav kuv p̃is naim mai nasugsugur sibatunau pǝhaṽut gail, be len nagǝgǝrasan salito len nǝhon nǝvanuan gail, lusor tuṽ ebǝbǝlav. Alatenan dereh lipanis sǝhor alat lǝsǝmaienan.”
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.