Lucas 16
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARA
1 Beti aYesu isor tǝtas mai ahai susur san gail ke, “Ikad naulum̃an sua topul hǝn natit isob̃ur tokad nab̃iltivanuan nauman tokǝtkǝta tǝban natit p̃isi san. Amahean enan esǝsǝloŋ hǝn na-kel-uri-an ke nǝvanuan nauman san emǝdas natit san gail.
1 Disse Jesus também aos discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador; e este lhe foi denunciado como quem estava a defraudar os seus bens.
2 Ale ekisi gǝmai, beti eusi ke, ‘Nǝsaganan notosǝsǝloŋ hǝni len gaiug? Gikel ur nǝsa gotogole len nauman sam̃ hǝn natit p̃isi sagw, husur nauman enan sam̃ hǝn na-kǝtkǝta-tǝban-an esib.’
2 Então, mandando-o chamar, lhe disse: Que é isto que ouço a teu respeito? Presta contas da tua administração, porque já não podes mais continuar nela.
3 Nab̃iltivanuan nauman isor len gai gabag ke, ‘Nimabe? Husur amasta sagw ibar hǝn ginau dan nauman sagw. Nǝsǝdaŋ hǝn nakiran; nahurugw isa hǝn nǝb̃eŋir nǝvanuan hǝn nǝvat.
3 Disse o administrador consigo mesmo: Que farei, pois o meu senhor me tira a administração? Trabalhar na terra não posso; também de mendigar tenho vergonha.
4 Ganan! Nolǝboi nǝsa nǝb̃igole hǝn ke, nǝboŋ nǝb̃esib hǝn nauman sagw nǝvanuan gail dereh lekis ginau vi lohoim salito.’
4 Eu sei o que farei, para que, quando for demitido da administração, me recebam em suas casas.
5 Imagenan, ekis nǝvanuan ṽisusua lotokad nǝkabut simasta san. Eus esua ke, ‘Gukabut simasta sagw evis?’
5 Tendo chamado cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu patrão?
6 Isor vari ke, ‘Natram naoil naoliv tovi 100.’ Ale ikel maii ke, ‘Lav nǝkabut sam̃ gǝmai, gebǝtah, gitos 50 tutut.’
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Então, disse: Toma a tua conta, assenta-te depressa e escreve cinquenta.
7 Beti eus togon am ke, ‘Ale gaiug, gukad nǝkabut evis?’ Ale isor vari ke, ‘Nǝhad nawit tovi 1,000.’ Ale ikel maii ke, ‘Lav nǝkabut sam̃ gǝmai, gitos 800.’
7 Depois, perguntou a outro: Tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. Disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Naut kǝmas nab̃iltivanuan nauman sanor, amasta san isor ivoi hǝni husur elǝlǝgau hǝn gai len namitisau san. Imaienan! Naur ta damǝŋai hǝn navile a pan lukad namitisau hǝn naṽide silat lotosum̃an galito be anatun nam̃ial lǝsǝkad namitisau hǝn naṽide silat navile a pan.”
8 E elogiou o senhor o administrador infiel porque se houvera atiladamente, porque os filhos do mundo são mais hábeis na sua própria geração do que os filhos da luz.
9 AYesu isor am ke, “Nukel mai gamito, lav nǝvat hǝn navile a pan hǝn b̃esusupah mai nǝvanuan gail hǝn lǝb̃egǝm vi bubur samito. Ŋa nǝboŋ nǝvat b̃ihav, dereh aGot tikel nahǝhaṽuran mai gamito len naut a im vi sutuai.
9 E eu vos recomendo: das riquezas de origem iníqua fazei amigos; para que, quando aquelas vos faltarem, esses amigos vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 “Avan ideh togolgol tonor len natit tovis, gai am igolgol inor len tosob̃ur, ale avan ideh togolgol sanor len natit tovis, gai am igolgol sanor len tosob̃ur.
10 Quem é fiel no pouco também é fiel no muito; e quem é injusto no pouco também é injusto no muito.
11 Asike mǝtb̃etǝgau b̃inor hǝn nǝvat mai natit gail hǝn navile a pan, asike aGot eriŋ natit tosob̃ur san len navǝlamito.
11 Se, pois, não vos tornastes fiéis na aplicação das riquezas de origem injusta, quem vos confiará a verdadeira riqueza?
12 Ale asike mǝtb̃inor hǝn natit sinǝvanuan tile, ase teriŋ natit len navǝlamito hǝn b̃evi samit gabag?
12 Se não vos tornastes fiéis na aplicação do alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 Naslev ideh edǝdas b̃evi slev simasta toru len nǝboŋ tosua. Dereh temǝtahun bun tesua ale telǝmas bun togon o dereh tidaŋ len tesua ale tinau ke togon tovi ut kǝmas. Mǝtodǝdas mǝtb̃eum siGot tovi amasta samito mai nǝvat tu tovi masta samito.”
13 Ninguém pode servir a dois senhores; porque ou há de aborrecer-se de um e amar ao outro ou se devotará a um e desprezará ao outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Nǝboŋ naFarisi gail lotolǝmas bun nǝvat lotosǝsǝloŋ hǝn natgalenan, lusor viles aYesu.
14 Os fariseus, que eram avarentos, ouviam tudo isto e o ridiculizavam.
15 Ŋa ikel mai galit ke, “Gamit boh mǝtupatpat gamit mǝhat len nǝhon nǝvanuan gail, avil aGot elǝboi nǝlomito. Husur natideh nǝvanuan gail lotodaŋ lan len nǝnauan salito, lotolǝŋon masuṽ hǝni, evi pahsago len nǝnauan siGot, emǝtahun buni.”
15 Mas Jesus lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece o vosso coração; pois aquilo que é elevado entre homens é abominação diante de Deus.
16 AYesu isor am ke, “Nalo siMoses mai natosian sihai kelkel ur gail, lupat van vǝbar nǝboŋ siJon. Husur nǝboŋ siJon, namtukel ur na-kel-uri-an tovoi husur natohan pipihabǝlan aGot, totaltal hǝn nǝvanuan p̃isi hǝn lǝb̃eb̃is lan.
16 A Lei e os Profetas vigoraram até João; desde esse tempo, vem sendo anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem se esforça por entrar nele.
17 Idaŋ hǝn nǝmav mai navile a pan arb̃eb̃uer, be idaŋ sǝhori hǝn nǝmap̃irhǝt natosian hǝn nalo b̃imasig.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til sequer da Lei.
18 “Naulum̃an ideh totiṽos hǝn asoan ale tolah mai napǝhaṽut tile, atenan igol naitian tob̃ur kotov nǝlahan. Ale naulum̃an ideh tolah mai napǝhaṽut asoan totiṽos hǝni tia, aulum̃an enan igol naitian tob̃ur kotov nǝlahan.”
18 Quem repudiar sua mulher e casar com outra comete adultério; e aquele que casa com a mulher repudiada pelo marido também comete adultério.
19 AYesu isor am ke, “Ikad naulum̃an sua tokad natite tosun nahurabat toboŋboŋ tokab. Len nǝboŋ p̃isi ikad nakontit tosob̃ur sǝhor nǝsa tonor hǝn nǝmauran san, ale akis ihan len nahǝhaṽuran hǝn nǝhanian tovoi ŋai.
19 Ora, havia certo homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo e que, todos os dias, se regalava esplendidamente.
20 Len nametlǝkau san loriŋ namǝsal sua tovi manus ipat, nahǝsan aLasarus.
20 Havia também certo mendigo, chamado Lázaro, coberto de chagas, que jazia à porta daquele;
21 Ike tihanukub hǝn nasughanian toteh dan natev sitenan tokad natite. Nalipah gail luŋol nǝmanuŋ san gail.
21 e desejava alimentar-se das migalhas que caíam da mesa do rico; e até os cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 “Nǝboŋ tobar nǝboŋ san, amǝsal imat ale aŋel gail lupati, riŋi tǝban aApraham len nǝmav. Atenan tokad natite am imat ale lutavuni.
22 Aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico e foi sepultado.
23 Len nǝhab nǝmatan, len na-lǝŋon-isa-an san tovan vǝsa masuṽ, ekǝta vi mǝhat ale eris aApraham mai aLasarus tǝban.
23 No inferno, estando em tormentos, levantou os olhos e viu ao longe a Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Ŋa ikai van hǝni ke, ‘Tata Apraham, gilolosa hǝn ginau ale sǝvat aLasarus hǝn b̃etur nagelhǝŋarhuvǝlan len nǝwai, b̃imosmos hǝn b̃eriŋi len nameagw b̃esusus. Nibegw epǝŋas vǝsa masuṽ len nǝhab egai.’
24 Então, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim! E manda a Lázaro que molhe em água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Avil aApraham isor vari ke, ‘Anatugw, nau gat natit sam̃ gail tovoi gotokade len nǝmauran sam̃, ale natit gail tosa aLasarus tokade. Be gagai elǝŋon ivoi am len nǝlon ale gaiug golǝŋon isa.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro igualmente, os males; agora, porém, aqui, ele está consolado; tu, em tormentos.
26 Natgalen imaienan, be ikad natsual am. AGot eriŋ nab̃iltib̃ur tosǝŋav tosareh hǝn b̃epǝpehun ginamito dan gamito, hǝn ke alat lotoke lǝb̃ivan dan naut egai van hǝn gamito, lodǝdasi. Ale alat lotoke lǝb̃egǝm hǝn ginamito dan naut enan lodǝdasi.’
26 E, além de tudo, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que querem passar daqui para vós outros não podem, nem os de lá passar para nós.
27 Ŋa isor vari ke, ‘Beti neus gaiug, Tata, ke golǝboi gǝb̃esǝvati van hǝn nǝbathudud sagw,
27 Então, replicou: Pai, eu te imploro que o mandes à minha casa paterna,
28 husur nukad aṽagw erim, ale elǝboi b̃ikel nalǝlǝgauan mai galito hǝn ke, salegǝm len naut na-lǝŋon-isa-an egai.’
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de não virem também para este lugar de tormento.
29 Be aApraham ike, ‘Lukad natosian siMoses mai ahai kelkel ur gail. Ivoi ke lesǝsǝloŋ husuri.’
29 Respondeu Abraão: Eles têm Moisés e os Profetas; ouçam-nos.
30 Ike, ‘Aoa Tata Apraham, be avan ideh len naut nǝmatan b̃ivan hǝn galito, dereh lipair dan nǝsaan salito.’
30 Mas ele insistiu: Não, pai Abraão; se alguém dentre os mortos for ter com eles, arrepender-se-ão.
31 Beti aApraham ikel maii ke, ‘Asike lǝb̃esǝsǝloŋ husur aMoses mai ahai kelkel ur gail, asike logǝgel hǝn nǝnauan salit hǝn lǝb̃edǝlom avan ideh, naut kǝmas tole mǝhat dan nǝmatan.’”
31 Abraão, porém, lhe respondeu: Se não ouvem a Moisés e aos Profetas, tampouco se deixarão persuadir, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.